De andere kant

Ik krijg de laatste tijd bijzonder veel complimenten op mijn uiterlijk.Uiteraard laat ik het nooit na uit te leggen hoe dat komt.Ik geef mensen zelfs de raad het te doen,wanneer ze vertellen dat ze alles al geprobeerd hebben maar niet van hun overgewicht raken (en wees er maar zeker van dat ik weet wat het verschil is tussen overgewicht en wat kilootjes te veel).Maar soms ontbreekt het mij aan de tijd of de goesting er verder over uit te wijden.Let wel,ik heb er geen spijt van tot nog toe maar er zijn toch een paar dingen aan verbonden,dingen die ik wel verwacht had.Maar hoezeer je iets probeert te verwachten dat je nog niet overkomen is,wanneer het je overkomt is het toch wel slikken.
De goede momenten zijn bijzonder goede maar de slechte zijn de bijzonder slechte.
Om maar een voorbeeld te geven: ik pas gewoonweg in een maat 44!Daar waar ik me 5 maand geleden moeizaam in een maat 52 begon te murwen.Fijn,niet?Maar aan de andere kant zijn mijn billen alvast al niet meer presentabel,een afzakkende pareo zorgt voor een paniekaanval…dat me dat nog overkomt,ik had zo veel vrede met mijn lijf voorheen…wat kon het mij schelen of ik bij de volgende shopping spree een maat groter moest kopen?Ik lag er allang niet meer wakker van.Ja toch?Hoewel ik geregeld es moeite deed om te vermageren maar de drang naar eten was toch groter.
Wanneer ik me fit voel,trippel ik rond op hoge hakken en kan ik bergen verzetten maar zelfs diezelfde dag kan het omslaan en is zelfs naar boven gaan slapen een veel te zware opdracht.Zeker nu met die hitte,mijn bloeddruk was al aan de lage kant waardoor ik overdag niks waard ben,’s avonds klaart alles wat op en kan ik zonder te duizelen rondlopen.De dumpings zijn echter wel aan het verminderen,gewoon doordat ik intussen door begin te krijgen wat ik wel en niet aankan of hoe ik ze kan combineren.Echt,de dagen dat het allemaal ok zit,zijn fantastisch.Maar de dagen dat het minder gaat,kan ik niks meer dan in de zetel te hangen,terwijl de wereld verdergaat,terwijl er eigenlijk opleidingen moeten gevolgd worden,terwijl er feestjes gegeven worden waar ik heen wilde gaan,terwijl de vriendinnen zitten te zonnen,terwijl ik eigenlijk eens naar de winkel zou moeten om wat voorraad in te slaan.Hoewel ik voel dat ik vooruitga,baart het me soms wel zorgen dat het zo traag lijkt te gaan.

Me and my alter ego

Het opruimen van de kleerkast was grappig gisteren.Niemand anders in huis maar toch een paar hoog oplaaiende discussies.De discussie over de rok is nog steeds niet beslecht,ondanks het feit dat ze al lang bezig was,het ding uit elkaar hangt en hoe ik hem draai,het altijd duidelijk is welk ondergoed ik aan heb.Maar toch heb ik het onding teruggehangen tot ik een kleinere maat van hetzelfde model kan kopen.
Ik heb altijd goed gelachen met bloggers die in ruzie lagen met hun alter ego,maar nu heb ik het zelf wel zitten.De Sneeuwkoningin wil liefst van alles zo veel mogelijk onveranderd laten,maar Peggy daarentegen kan niet wachten tot ze alles kan veranderen.Dit leidt uiteraard tot conflicten,zo erg zelfs dat het bloggen geen pretje meer is.Bij momenten overweeg ik zelfs de Sneeuwtrut volledig buiten te flikkeren maar ik zou haar missen,zelfs haar gejammer die ik probeer te negeren terwijl ik in de zon lig te verbranden.Ze heeft natuurlijk wel gelijk maar het voelt zo zalig:dat zonnetje dat me volledig opwarmt…maar misschien komen we er wel uit.
Op vlak van kledij staan we allebei met onze mond vol tanden,we blijven het boeiend vinden maar we weten nog niet welke stijl we ons gaan aanmeten.Op vlak van voeding trekken we uit pure noodzaak aan hetzelfde koord:we beseffen dat te vettig,te zoet en te vezelrijk voedsel ons doen wegkwijnen van de krampen en we zijn allebei als de dood voor de aambeien die elk toiletbezoek bedreigen.We liggen echter nog allebei plat van het lachen wanneer we het doosje medicijn tegen die ondingen vastnemen (het noemt onmiskenbaar Anusol) tot we de zetpil in ons (hey what do you expect???) hebben en we weer zitten kermen van de pijn.
Gedver,niemand had me gewaarschuwd voor die bijwerking en maar best ook,want anders had ik wellicht gepast voor die bypass.
Verder weinig te melden,bij momenten mis ik P.verschrikkelijk en op andere momenten verwens ik hem en mezelf erbij.Ik had nooit verwacht dat ik zo iets heftigs ging kunnen voelen voor een vent die zo een bedrieglijke kloot is.Ik weet wel dat het kind gemaakt is voor mijn tijd en dat ik er op zich geen probleem zou mee mogen hebben maar ik zou er geen probleem mee hebben,moest ik het op voorhand geweten hebben.Ah,ik ben niet de enige,niet de enige other woman that is,maar misschien slaag ik er echt in om hem te blijven weerstaan als hij aan de deur staat,het trillen van mijn benen te onderdrukken en op een dag constateren dat ik niet meer zinderend naar hem verlang.Maar for now blijf ik vechten tegen de drang hem op te bellen…

uitkomst

We staan dichter bij elkaar dan ooit,waardoor liegen geen optie meer is.We hebben elkaar aangekeken op het moment dat onze auto tegen volle snelheid tegen een vangrail crashete en ons wonderbaarlijk genoeg gespaard heeft.Maar het heeft ons aan het denken gezet,allebei.

We hebben geen toekomst samen,dat is wel het besluit dat we beiden mogen nemen.We hebben geprobeerd en ik geloof ook wel echt dat hij enige moeite gedaan heeft.Maar het is niet genoeg,dat weten we allebei.Ik heb ook moeite gedaan maar ook dat mocht niet meer baten voor hem.En het doet pijn,zodanig veel dat er niet genoeg tranen zullen zijn om dit verwerkingsproces in weg te spoelen.Het doet pijn want we houden echt wel van elkaar…maar toch niet genoeg om het te laten werken.

Gisteren viel het besluit definitief.Ik heb het opgewekt door gewoon niet te stoppen met vragen stellen.Je was al een paar dagen afstandelijk,ontweek mijn blik en onderging mijn aanrakingen,als was het alsof ik je op de één of andere manier afstootte of zo.Ik voelde me meer en meer afgewezen en bevestigd in mijn eigen onzekerheid.Ik weet wel dat ik mezelf moet bevestigen en dat niet moet gaan zoeken in mijn relatie maar elke vrouw zou het er toch wel moeilijk mee hebben moest haar partner haar negeren maar honderduit chatten tegen een stelletje virtuele vrouwen,van wie je niet eens weet of die profielfoto van het net geplukt is of niet.

Maar een shock kan ik het,na nu reeds de derde keer,niet meer noemen.Het is niet makkelijk iets op te bouwen op de grondvesten van iets wat al eens ingestort is.Maar verdorie,het doet echt wel pijn,een pijn die niet te negeren valt terwijl ik alleen thuis kom,terwijl hij vertrekt naar zijn werk en me niet meer ter afscheid kust,terwijl ik in mijn bed ligt te wachten tot zijn motor thuis aankomt,terwijl mijn hart breekt als ik voel dat hij,bij het slapengaan,in de zetel gaat liggen en niet meer naast mij schuift met zijn warme zachte lichaam om me tegen te vlijen.Nee,een shock is het niet,maar het doet meer pijn om me te realiseren dat het echt wel voorbij is.

En dat is het ook,want ook voor mij lijkt het nu logisch.Ook voor mij is er geen ontkomen meer aan en ook ik wil na de breuk geen enkel contact meer,geen minuut meer samen,geen contact meer,zelfs niet via msn,zijn favoriete medium.Ik ga zijn adressen wissen en alles mijden wat er tussen ons kan voorvallen,want dit is geen geval geweest van een onechte relatie of een onbeantwoorde liefde,dit is de rauwe realiteit van 2 mensen die echt wel van elkaar houden maar die het gewoon niet samen kunnen.

Ah en ik hoor de troostende en begripvolle woorden al maar wat kan er mij nu in hemelsnaam in de eerste plaats troosten?Dat we blij mogen zijn dat we niet getrouwd zijn?Dat we ons gelukkig mogen prijzen geen kinderen te hebben?Dat het net op tijd gekomen is,pal voor de aankoop van de auto?Dat we sowieso niet samen pasten?Dat ik beter af ben alleen?

Ik denk aan al die goeie momenten,al die plannen,al die dromen…aan dat mooie halfbloed kindje dat ooit wel eens het onze zou geworden zijn.Ik denk aan onze avonden samen,aan de etentjes,aan het gepalaver aan onze tafel.

Het zal wel weer gaan met mij en mijn breakdown kan ik niet meer onderdrukken,het is de laatste weken een zware uitputtingsslag geweest,wellicht voor ons beiden.Daarom dat hij snel mogelijk weg moet,ik kan het niet lang meer tegenhouden vooraleer mijn verdriet zich in woede gaat omslaan en dan sta ik even niet meer in voor mezelf.Ah wees gerust,veel mispeuter ik niet,eigenlijk.Ik ga hem gewoon echt wel het leven zuur maken,tegen beter weten in hoor,maar ik ben er nooit goed in geweest…relatiebreuken.

Dus om de mood in te zetten,here goes mijn nieuw lijflied!

bedenkingseltjes

Hoeveel moet een mens spoelen met fysiologisch water vooraleer de sinussen vrij zijn?My guess:die raken nooit ontstopt,met alle gevolgen vandien.Wel fijn dat ik medicijnen gekregen heb die mijn longen vrijwaren van verstoppingen en ontstekingen.Ah en paracetamols tegen de hoofdpijn en die ongelooflijke spray.Over die laatste heb ik echter wel de wind van voren gekregen van de dokter,nadat ik haar vertelde dat ik hem na 2 dagen opgebruikt had en zodus een nieuw voorschriftje vandoen had.I had no idea…mijn eigen logge lijf bouwt weerstand op tegen de werkzame stoffen in die spray.Can you imagine?Stout lijf!Genezen moet je en wel voor het weekend!

Mijn werkweek is nog sneller gepasseerd dan de week verlof.De week verlof heb ik half in shock doorgebracht.Flashbacks duren langer dan uren uitzieken op de sofa,waarbij verschillende uren in koortsachtige dromen.Ik ben nog niet lang geleden wakker geworden en kan maar niet besluiten of ik Zon straks hartstochtelijk in de armen ga vallen als hij opstaat of ga maken dat ik er vandoor ga van zodra hij met zijn sigaret mijn pas uitgespoelde luchtwegen gaat vervuilen,om dan bij vriendin B te eindigen en aan haar deur zelf mijn luchtwegen te verstoppen.

Dat laatste houdt geen steek maar je moet begrijpen: dat doe ik tenminste zelf dus hoef ik daarvoor niet in de slachtofferrol te kruipen en daardoor heb ik een reden minder om kwaad te zijn op Zon.

Wees gerust:ik heb redenen ten over om kwaad te zijn op Zon.Ik moet alleen even uitmaken welke reden ik vandaag kan aanwenden en of die reden echt is of dat ik hem gedroomd heb.Ik heb wel verschillende dromen gehad en dat is rechtstreeks de schuld van Zon (nouja toch wel 3 van de 5 keer),die eerst op een zeer onchristelijk uur gaan slapen is,dan mij wakker snurkte en dan,deze morgen mij al slapend beklom (oh ja ook al snurkend).Als dat laatste moest doorgaan voor een verleidingspoging,vrees ik dat het tijd wordt om de vibrator uit de kast te halen.

Ja vibrator,waarom ook niet?Een mens heeft zo zijn noden en als de partner even een zoveelste crisis doormaakt,wil dat niet zeggen dat de ander op droog zaad moet blijven zitten.Ik geef grif toe dat hij lang verwaarloosd in de kast gelegen heeft.Batterijen opladen en misschien genees ik niet op miraculeuze wijze…ja,vandaag nog want morgen ga ik werken.En ik ga beter werken met een gezonde blos op mijn gezicht.

Ondanks het feit dat we gestopt zijn met de infertiliteit,is het net of we wel leven van eisprong naar eisprong.Ik verdenk Zon ervan stiekem een agendaatje bij te houden,want hij kan het toch wel altijd goed passen…wat het 2 weken later wel heel lastig maakt…en daardoor komt dan die “retard”.

Ook deze maand heeft Zon de juiste dag uitgekozen,waardoor ik bij de dokter geen goeie dosis antibiotica kreeg,waarmee ik na 2 dagen kerngezond zou kunnen gaan werken maar al dagen aan een stuk mijn neus en sinussen zit te spoelen met fysiologisch water en verzachten met paracetamol…Maar er lijkt geen einde te komen aan het snotteren.

Wat me weer doet denken aan snot.Alle wetenschappelijke verklaringen ten spijt,blijf ik maar niet begrijpen hoe het komt dat een mens zo veel vloeistof in zijn hoofd kan opslaan.waar komt de vloeistof trouwens van?Ik zal het nooit weten.For now groet ik jullie allen en ga ik nog een paracetamolletje slikken en nog wat gaan liggen…

Changes…

Momenteel zit ik ziek en snotterend voor het scherm,ik voel me moe en opgeleefd.Mijn afwas staat torenhoog mij toe te grijnzen,mijn hond wil eens deftig wandelen en her en der liggen verpakkingen van papieren zakdoeken.Ik weet niet meer wat ik gedaan heb met die formidabele neusspray,die ik gister gekocht heb,maar als iemand hem tegenkomt,vraag hem dan terug te komen.Ik heb hem nodig…

Ja ik ben verdorie ziek maar hey,ik ben nog gezond en wel om ziek te kunnen worden!Het had allemaal erger kunnen zijn en onze week verlof is volledig naar de knoppen gegaan maar Zon heeft wel kunnen rusten en uitslapen.We zijn nooit terug op reis vertrokken,hoewel we daar echt wel zin in hadden maar er kwamen allemaal redenen tussen,waar we niet aan uit konden.Dus zijn we maar niet vertrokken,veel tijd hadden we toch niet en tegen dat ik mijn huis in orde gekregen had,alles uitgepakt had en gepoetst,begon ik de eerste tekenen te krijgen van een verkoudheid.Maar ik dacht dat het lag aan het te veel roken en het te weinig slapen maar ik had beter moeten weten.De week voor het verlof had ik al een omen,een gigantische koortsblaas die zich niet liet klein krijgen door zovirax,noch compeed,neeneen ze was er en ze zou er door komen.De dag van het vertrek (aka accident) had ik wat hoofdpijn,maar ah dat zou wel van de spanning geweest zijn.De shock heeft alles een beetje “on hold” gezet.

Ik wou jullie allemaal niet zo erg in spanning houden,eigenlijk.Het schrijven in derde persoon ging me veel makkelijker af,therapeutisch gezien.Maar het stuk was te lang en te vermoeiend om in één trok te schrijven,er moest tijd over gaan om het eerst allemaal te verwerken en dan op blog te gooien.Ikzelf heb er veel aan gehad en Zon en ik hebben het er veel over gehad vorige week.Het heeft echt wel veel teweeg gebracht,we staan nu veel meer stil bij de dingen die we eerst als vanzelfsprekend namen.Dingen zoals relatie,huwelijk,kinderen staan nu in een heel ander daglicht.De verwerking is begonnen maar ook de kentering in onze relatie.De komende weken zal ik proberen het er zo eerlijk mogelijk over te hebben.Wat ik wel al kan zeggen is dat we gestopt zijn in de infertiliteit.Stressfactor minder.Zijn we dan gestopt met onze kinderwens?Bijlange niet maar wel met de belangrijkste stressfactor in onze relatie.We gaan onze relatie proberen terugvinden zoals we ze kenden voor vorige zaterdag,voor het accident.We gaan eerst ons zelf herontdekken en daar al aan werken,dan de relatie en dan pas de kinderen.We dachten dat we er klaar voor waren maar nu weten we beter.

Aanvankelijk dacht ik dat het heel negatief was dat we zo niet meer wilden trouwen en kindjes krijgen maar al bij al,als we er dan voor gaan,zal het een bewuste keuze zijn voor ons beiden.

Ah,inmiddels kennen jullie mij en weten jullie ook dat ik de komende weken een tiental keer zal veranderen van gedacht en gevoel.Is al gebeurd en dezelfde dag nog ben ik weer bijgedraaid.Vriendin B.is hierin serieuze steun en toeverlaat,al is het maar omdat ze Zon geregeld begrijpt.Haar eigen vriend reageert bij momenten op dezelfde manier en zoals reeds gezegd,Afrikanen houden er altijd andere ideeën op na,hoe zeer ze zich willen integreren,ze laten altijd serieuze steken vallen.Maar ah,doen we dat niet allemaal.

Heb ik een paracetamol vergiftiging?