Wijs gehandeld,right?

Ik plukte de buurkinderen van jouw motor en je draaide je om en heel even viel alles stil.Jouw verschijning had iets onverwachts overweldigend,hoewel je me niet bepaald zou opgevallen zijn moest ik je gewoon gepasseerd zijn.Ergens kon ik opmaken uit wat je zei dat je het niet erg leek te vinden dat jouw motor beklommen werd door een bende kinderen.Inwendig moest ik grijnzen:was je nu een volslagen idioot of gewoon een rare jonge snuiter?De gespreksonderwerpen die je daarna ten berde bracht,konden me doen besluiten dat je alleszins geen volslagen idioot was,maar raar vond ik je ook niet bepaald.Eerder aangenaam om naar te kijken en absoluut een gevatte gesprekspartner.Zo gevat zelfs dat ik zelfs vergat waarvoor ik in de eerste plaats naar buiten gekomen was.Ik heb er geen idee van hoe lang we daar staan palaveren hebben want je was in tussentijd al eens naar binnen bij jou gespurt om iets te halen en Zaagje heeft dan uiteindelijk ook gehaald wat ik oorspronkelijk uit mijn frigo moest vissen,de reden waarvoor ik op pad gestuurd werd in de eerste plaats,je weet wel:voor alles stil viel.Het was op zijn minst gezegd een fijne ontmoeting,hoewel ik je naam niet meer wist.
Die herinnerde ik me wel na de tweede ontmoeting en dan wist ik meteen ook wat me zo enorm opviel aan je:die ogen,onverwacht helder en die open blik.Weet je dat maar weinig mensen het aandurven iemand gedurende een conversatie zo lang en aandachtig aan te kijken als jij doet?Ik denk niet dat je je daar van bewust bent maar het moet toch even gezegd worden,voor ik het vergeet dat ooit eens aan jou te vermelden,wie weet zit je het zelf te lezen.
Jouw toch wel jeugdige leeftijd beleef je ten volle volgens mij maar er zit een wijsheid in die ik alleen maar kan bewonderen.
Dit is maar een fractie van de reden waarom ik je graag wil blijven kennen.
Maar ja,dat was de makkelijke kant…of net niet,’t is hoe je ‘t bekijkt.Want man wat ben je een geil ding en je bent nog direct op de koop toe dus besloot ik even direct te zijn,wat leidde op een halfslachtige afwijzing.Diezelfde directheid bevestigde de week daarna zowel jouw afwijzing als het besef dat je alleszins een leuk maatje kon worden.Een heel wijs besluit en de knetters die ik voelde telkens ik je tegenkwam,werden gerationaliseerd en genegeerd,net zoals de ongemakkelijke spanning die er hing op die momenten waarop het irrationele aantrekkelijk voor de hand lag.Niemand zegt dat je soms eens niet over maten mag fantaseren,nietwaar?Dat compenseerde de ongemakkelijke spanning en die dubbelzinnigheid in je gevatte bewoordingen en soms heel directe vragen.
En dan kwam dat berichtje…dus toch?Dan gaan we er gewoon voor,dacht ik en ik liep naar jouw deur.Wat daarop volgde,had ik nooit kunnen voorspellen want in plaats van je eenvoudigweg de kleren van het lijfje te pellen,ging ik zitten filmpjes kijken met jou.En zelfs toen het te mooi werd om te laten liggen,werd het nog meer bizar en ging ik zodanig zitten dat jou aanraken minder makkelijk werd.Dat jij geen initiatiefnemer bent,is absoluut geen probleem,initiatief genoeg van mijn kant,normaal gesproken.Maar bij jou heeft het alleen geleid tot een koortsige nacht en een rothumeur de volgende morgen.
Ik wist niet wat te denken,was volledig verward en heb alle pistes afgelopen.Verliefd ben ik niet,mijn libido zit op een kookpunt na de breuk met P.,gezien de openheid tussen ons zou het geen kwaad kunnen…of toch wel?Wat als ik ineens moet beginnen letten op mijn gedragingen naar jou toe,want je zou wel eens kunnen denken dat ik me opdring?Wat gaat gebeuren met die eerlijkheid en ja natuurlijk,wat als…?
Ik heb het je uitgelegd vandaag en het was een opluchting.De spanning lijkt opgeklaard,je blijft een lekker ding maar ik was toch even trots op mezelf dat ik geleerd heb uit vroegere fouten want echt,ik wil je blijven kennen en je kent de aard van het beestje…

Home,sweet home

Ik heb zo mijn periodes dat ik het Sneeuwpaleis zo veel mogelijk ontvlucht,dat ik er nooit te vinden ben en me ga settelen in het huis van vrienden…dit alles tot ik het weer beu word en er een periode aanbreekt waarin ik met pijn in het hart mijn paleisje verlaat.Tijdens die periode ga ik mijn verwaarloosde huis gaan opruimen en kom ik steeds tot fijne ontdekkingen tijdens die opruim.Zo zijn er altijd de aanstekers en balpennen die als bij wonder tevoorschijn springen van zodra de stofzuiger in de buurt komt.Deze week echter kwam niks tevoorschijn en de teleurstelling bij gebrek aan die rijkdom aan oude schatten was niet te overzien.Maar telkens ik in mijn eigen paleisje aankom,word ik overdonderd door een enorm gevoel van thuiskomen.
Voor iedereen die mij kent,is het geen geheim dat de komende periode helend zal werken voor mij.Het feit dat ik meer tijd thuis doorbreng en terug ga werken,is het overduidelijke teken dat het me beter afgaat,dat leven van mij.
We gaan er dus weer eens tegenaan,gewapend met een goed humeur en een paar potten koffie en we gaan het Sneeuwpaleis verder opboenen.Mijn excuses nu al aan de vriendinnen bij wie ik de laatste maanden vrijwel ingetrokken ben maar deze kostganger heeft weer eens besloten haar eigen vertrekken te gaan beslaan.
P. blijft helaas een netelige kwestie,gisteren laaiden de vlammen genadeloos weer op toen hij me belde en ik nietsvermoedend opnam.De hele dag voelde ik de kriebels,beetje gemengd echter met de pijn die hij me al veroorzaakt heeft en de wetenschap dat hij me nooit kan geven wat ik nodig heb.Maar morgenavond is er een feestje en ik weet dat we er allebei zullen zijn.En hij weet dat ik weet dat het verdomde moeilijk zal zijn om alleen thuis te komen…gewoon omdat we het allebei zo hard willen….We kunnen redeneren en besluiten dat het beter is zo maar dat verlangen,dat vuur,die begeerte sloeg al over van zodra we elkaars stem hoorden.
Ik hoop toch dat hij er niet gaat zijn…anders begint alles weer van vorenafaan,voor zoverre dat het ooit voorbij geweest is…

The fuckbuddy

Ah het is een klootzak maar hij blijft me boeien.De sex is inderdaad aanzienlijk verbeterd nu hij gewoon langskomt,een praatje slaat terwijl hij mijn kleren afpelt…Ik kreeg op vorige post reactie over intimiteit maar weet je,als chronische vrijgezel zoek ik intimiteit op andere manieren,denk ik.Er is sex en er is intimiteit…er is ook dat gevoel van kameraadschap die ik nog nooit op die manier ervaren heb.Hij heeft mijn lijf nooit bekeken alsof hij wel vond dat er gewicht af moest,maar kijken deed hij,waardoor hij nu verschillen opmerkt.In het harde daglicht ligt hij naar mijn afgenomen lijf te kijken.Hij kijkt naar de littekens,die bijlange nog niet gekleurd zijn.Zijn ogen glijden naar boven naar mijn borsten.Ik geef toe,op dat moment moest ik mijn ogen afwenden,want ik wist dat het hem zeker zou opvallen dus grap ik over een tattoo.Maar zijn handen zijn al onderweg,hij is per slot van rekening nooit echt een fervent luisteraar geweest.Hij heeft het gezien,het valt hem op.Ik heb de tijd niet om te bedenken wat er aan het gebeuren is maar hij lacht en zegt dat ik gebruind ben.Ik vraag hem of hij nu aan het grappen is,hij snapt er niks van en woelt inmiddels door mijn pasgeknipte haren.Hij weet al van de haaruitval,dat had ik over de telefoon uitgelegd.Logisch gevolg van de operatie.Ik wijs hem op mijn borsten.Ben ik dan de enige die ziet dat ze hangen?Hij lacht en zegt dat dat een logisch gevolg is van de operatie,maar dat het nauwelijks zichtbaar is,maar als ik nu stop met vermageren,dat het mee zal vallen.Ik rol van hem af om zijn telefoon het zwijgen op te leggen en heb,tot mijn verrassing,een verhelderend gesprek met de recente ex.Hij ligt eerder ongeduldig dan ongemakkelijk te luisteren en als ik opgehangen heb,heb ik geen zin meer om naar uitleg te gaan luisteren.Feit is,ik moet me niet schuldig gaan voelen om hetgeen er nu gaat gebeuren.Na afloop kleedt hij zich aan en valt het mij op dat hij weer gespierd raakt,hij mompelt iets over dat we er allebei beter gaan uitzien met de zomer.We grappen over zijn sixpack en mijn plastische chirurgie en we nemen ons allebei voor om meer te gaan sporten.Zijn kleren moeten bij de mama blijven staan,ik kan niet toelaten dat hij hier tepas en ten onpas binnenvalt.Ik ben echt wel zijn vriendinnetje niet.Hoogstens de friend with benefits.Hij kijkt ernstig en zegt dat het zo wel beter is.Ik storm niet op hem af als hij naar de deur gaat,hij vertrekt en laat de deur open.Ik ga aan mijn laptop zitten en kijk hoe hij wegrijdt.Een klein detail misschien maar een groot verschil voor mij.Die kus,hoe betekenisloos het is voor vele anderen (zoals diegenen die iedereen al kussend begroeten,mijn vrienden zijn daar gelukkig merendeel geen onderdeel van).Maar die kus is het verschil voor mij tussen relatie en fuckbuddy.Ik kan niet zeggen dat ik P. niet graag zie maar het is anders.Hoe anders zal ik nog wel ervaren komende weken want oh ja,hij is zo buitengekegeld bij de ex (ha en terecht!) en hij is wel nog zo slim het hier niet te proberen.Dus zit de mama er mee opgescheept,althans met de kleren,die hij dringend moet verversen,heb ik hem deze morgen nog gezegd…

single and satisfied?

Ben ik de enige die het opmerkt of is het geen algemeen verschijnsel en manifesteert dit verschijnsel zich enkel binnen mijn eigen sociale kring?Hoewel nee,het kan niet want anders zouden de sexspeeltjes niet zo populair zijn en de Flair staat er bol van.Toch ben ik verbaasd in mijn eigen sociale kring over het feit dat er tegenwoordig meer en meer vriendinnen beginnen te klagen over het gebrek aan sex.En het zijn dan nog de meest functionele relaties die er onder gebukt gaan.Zouden die mannen dan niks in de gaten hebben of zouden het even harteloze klootzakken zijn zoals P,die gewoon na hun werkuren even bij hun maitresse binnenwippen en dan snel in de douche springen voor ze hun pasgeboren zoon goeienacht kussen en zachtjes in bed schuiven om de kersverse mama niet wakker te maken?
Ik ben er nu echt wel zeker van dat ik,door P. een paarkeer per week binnen te laten en mr.Rebound een warm onthaal te geven,meer van bil ga dan een gemiddelde vrouw in relatie.Is het dan zo dat je een bevredigend sexleven moet opgeven voor een relatie?Zou dat normaalgezien niet omgekeerd zo moeten zijn?
Ik heb niet zo veel ervaring met relaties,buiten mijn allerlaatste met kalende ex,heb ik nooit echt veel mannen gehad die na de sex praatten over samenblijven en liefde,gelukkig maar.Kalende ex has de frequentie wel mee maar jammer genoeg voor mij was het meestal gedaan voor ik goed en wel besefte dat het begonnen was.In de meeste relaties is er dan wel ruimte voor begrip en zo maar in de mijne was dat geen waar,ik geef grif toe dat ik leef en vrij volgens de regel “alles of niets”.Ik ben het soort vrouw dat een man met plezier na de sex buitenkeilt en alleen gaat slapen.Geen gesnurk en geen ochtendsex,ik ben sowieso al geen ochtendmens en de volgende ochtend stinkt de gemiddelde mens uit zijn bek.Hoe interessant kan dat dan zijn,he?
Maar ik ben aan het afdwalen.Mijn punt was dat ik meer en meer bemerk dat vrouwen in relatie niet zo bijster bevredigd zijn.Speelt zich dat dan werkelijk enkel af binnen mijn eigen sociale kring of…?

Me and my alter ego

Het opruimen van de kleerkast was grappig gisteren.Niemand anders in huis maar toch een paar hoog oplaaiende discussies.De discussie over de rok is nog steeds niet beslecht,ondanks het feit dat ze al lang bezig was,het ding uit elkaar hangt en hoe ik hem draai,het altijd duidelijk is welk ondergoed ik aan heb.Maar toch heb ik het onding teruggehangen tot ik een kleinere maat van hetzelfde model kan kopen.
Ik heb altijd goed gelachen met bloggers die in ruzie lagen met hun alter ego,maar nu heb ik het zelf wel zitten.De Sneeuwkoningin wil liefst van alles zo veel mogelijk onveranderd laten,maar Peggy daarentegen kan niet wachten tot ze alles kan veranderen.Dit leidt uiteraard tot conflicten,zo erg zelfs dat het bloggen geen pretje meer is.Bij momenten overweeg ik zelfs de Sneeuwtrut volledig buiten te flikkeren maar ik zou haar missen,zelfs haar gejammer die ik probeer te negeren terwijl ik in de zon lig te verbranden.Ze heeft natuurlijk wel gelijk maar het voelt zo zalig:dat zonnetje dat me volledig opwarmt…maar misschien komen we er wel uit.
Op vlak van kledij staan we allebei met onze mond vol tanden,we blijven het boeiend vinden maar we weten nog niet welke stijl we ons gaan aanmeten.Op vlak van voeding trekken we uit pure noodzaak aan hetzelfde koord:we beseffen dat te vettig,te zoet en te vezelrijk voedsel ons doen wegkwijnen van de krampen en we zijn allebei als de dood voor de aambeien die elk toiletbezoek bedreigen.We liggen echter nog allebei plat van het lachen wanneer we het doosje medicijn tegen die ondingen vastnemen (het noemt onmiskenbaar Anusol) tot we de zetpil in ons (hey what do you expect???) hebben en we weer zitten kermen van de pijn.
Gedver,niemand had me gewaarschuwd voor die bijwerking en maar best ook,want anders had ik wellicht gepast voor die bypass.
Verder weinig te melden,bij momenten mis ik P.verschrikkelijk en op andere momenten verwens ik hem en mezelf erbij.Ik had nooit verwacht dat ik zo iets heftigs ging kunnen voelen voor een vent die zo een bedrieglijke kloot is.Ik weet wel dat het kind gemaakt is voor mijn tijd en dat ik er op zich geen probleem zou mee mogen hebben maar ik zou er geen probleem mee hebben,moest ik het op voorhand geweten hebben.Ah,ik ben niet de enige,niet de enige other woman that is,maar misschien slaag ik er echt in om hem te blijven weerstaan als hij aan de deur staat,het trillen van mijn benen te onderdrukken en op een dag constateren dat ik niet meer zinderend naar hem verlang.Maar for now blijf ik vechten tegen de drang hem op te bellen…