Home,sweet home

Ik heb zo mijn periodes dat ik het Sneeuwpaleis zo veel mogelijk ontvlucht,dat ik er nooit te vinden ben en me ga settelen in het huis van vrienden…dit alles tot ik het weer beu word en er een periode aanbreekt waarin ik met pijn in het hart mijn paleisje verlaat.Tijdens die periode ga ik mijn verwaarloosde huis gaan opruimen en kom ik steeds tot fijne ontdekkingen tijdens die opruim.Zo zijn er altijd de aanstekers en balpennen die als bij wonder tevoorschijn springen van zodra de stofzuiger in de buurt komt.Deze week echter kwam niks tevoorschijn en de teleurstelling bij gebrek aan die rijkdom aan oude schatten was niet te overzien.Maar telkens ik in mijn eigen paleisje aankom,word ik overdonderd door een enorm gevoel van thuiskomen.
Voor iedereen die mij kent,is het geen geheim dat de komende periode helend zal werken voor mij.Het feit dat ik meer tijd thuis doorbreng en terug ga werken,is het overduidelijke teken dat het me beter afgaat,dat leven van mij.
We gaan er dus weer eens tegenaan,gewapend met een goed humeur en een paar potten koffie en we gaan het Sneeuwpaleis verder opboenen.Mijn excuses nu al aan de vriendinnen bij wie ik de laatste maanden vrijwel ingetrokken ben maar deze kostganger heeft weer eens besloten haar eigen vertrekken te gaan beslaan.
P. blijft helaas een netelige kwestie,gisteren laaiden de vlammen genadeloos weer op toen hij me belde en ik nietsvermoedend opnam.De hele dag voelde ik de kriebels,beetje gemengd echter met de pijn die hij me al veroorzaakt heeft en de wetenschap dat hij me nooit kan geven wat ik nodig heb.Maar morgenavond is er een feestje en ik weet dat we er allebei zullen zijn.En hij weet dat ik weet dat het verdomde moeilijk zal zijn om alleen thuis te komen…gewoon omdat we het allebei zo hard willen….We kunnen redeneren en besluiten dat het beter is zo maar dat verlangen,dat vuur,die begeerte sloeg al over van zodra we elkaars stem hoorden.
Ik hoop toch dat hij er niet gaat zijn…anders begint alles weer van vorenafaan,voor zoverre dat het ooit voorbij geweest is…

Leeg

Ze zeggen dat het slijt en ik wacht geduldig op slijtagevlekken maar de enige vlekken die verschijnen,zijn lichte nicotinevlekken op mijn vingers.Wachten gaat nu eenmaal onmiskenbaar gepaard met roken,vroeger was dat snoepen maar ik heb er de dumpings niet meer voor over.Dus rook ik en ik blijf roken en afwachten.Hij heeft het nog steeds niet opgegeven en dat maakt het er niet makkelijker op,mijn hart slaat een tel over wanneer hij de straat indraait en ik moet vechten tegen de impuls om hem tegemoet te lopen.
Liefdesverdriet noemen ze dat,het is me eigenlijk nog nooit overkomen.De ene dag gaat het me beter af dan de andere,wederom lijkt dat normaal te zijn.Ik sta weer toe te kijken naar mezelf,net alsof er een groot gapend gat is tussen mezelf en mijn emoties,tussen mijn woorden en mijn daden,tussen mijn hart en mijn verstand.
Verder gaat het leven zijn gewone gangetje,qua gezondheid zit ik redelijk goed,het werken lukt,hoewel niet bepaald miraculeus maar het lukt en ik kom langzaam maar zeker weer in de dagelijkse routine,het sneeuwpaleis ligt proper en de sociale contacten worden onderhouden.
Voor iedereen rond mij is het duidelijk dat het me voor de wind gaat:het feit alleen al dat ik P. gedumpt heb,toont aan dat mijn gevoel voor eigenwaarde stijgt naarmate mijn gewicht daalt.Ik straal en maak me op,ik lach en knuffel de buurkinderen,ik stoei met de hond en lach nog meer.
Maar vanbinnen voel ik me leeg…dus probeer ik niemand dicht genoeg te laten komen zodat niemand zich ongemakkelijk kan voelen bij mijn stille lijden.

Ik.Ben.Gaan.Werken.

Vreemd hoe het leven weer zijn draad vanzelf aan het opnemen is.Ikzelf sta momenteel even aan de zijlijn van mijn eigen wereld,zo lijkt het.Maar ik zie dat het goed is,hoewel ik met argusogen sta toe te zien en te anticiperen op een noodlottige tegenvaller.Maar de enige tegenvaller krijg ik ’s avonds tijdens de buurtvergadering,de combinatie caramelnootjes en cola werd me zo wat te veel en ik zeeg neer in de zetel om het daarna op een holletje naar mijn eigen huis te zetten….Maar op zich niets noodlottigs en al geheel niks nieuws onder de zon.Ik was nochtans alert op wat ik at tijdens de werkuren:droge biscuitjes,koffie (kan ik niet laten) en een stukje quiche tijdens de lunch maar aan de andere kant heeft de tajin van vriendin K. nog gesmaakt en die is dan wel goed terecht gekomen.
De werkdag verliep chaotisch,maar ook dat is begrijpelijk na zo een afwezigheid van 6 maand.Aan de andere kant waren er dan ook blije momenten van weerzien en het genoegen van het aanhoren van de allernieuwste roddels.De dag was dus bijgevolg veel te snel weer voorbij.Geloof het of niet:I love my job merendeel van de tijd.
P. dumpt vrienden bij mij af en komt dan niet opdagen.Dat heeft hij zo zaterdag gedaan en gisteren ook weer.Die van gister probeerde zelfs te moven,wat geleid heeft tot een paar leerrijke momenten,zowel voor mij als voor de ongelukkige ziel.Probeert P. mij aan zijn maten te slijten?For now is P. weer eens niet meer welkom in het sneeuwpaleis.Ik vraag me af voor hoe lang weer en met welke uitleg hij nu weer zal komen opdagen of zal het weer zo een heftig weerzien worden waarbij er weinig woorden vuilgemaakt worden?
Ik moet me zo een nieuw speelkameraadje zoeken,vrees is…

Freaky Friday

Ik heb het er eigenlijk nog niet over gehad maar ik had wel andere dingen aan mijn hoofd.Maar nu de drukte geluwd is,kalende ex slechts een vage vlek in mijn herinnering is en PYT een deel van de orde van de dag geworden is,wordt het misschien wel eens tijd mij meer toe te leggen op mijn nieuw ding.Ik geef toe,ik heb er echt wel weinig aandacht aan besteed,ondanks het feit dat ik er wel heel blij mee was.Maar ik ben altijd van het principe geweest:werk is werk en daar hou ik me in mijn vrije tijd niet mee bezig.Maar mijn werk maakt mij tegenwoordig echt wel vrolijk.Ik heb zo een horizontale verschuiving meegemaakt.In principe doe ik nog hetzelfde werk in hetzelfde bedrijf,zij het wel bij een andere dienst.Het is wel fijn en biedt wel meer vooruitzichten.Hell,ik heb zelfs zin ’s morgens om naar mijn werk te vertrekken en de enige reden waarom ik er niet de kop van in ben dat ik zopas een miskraam gehad heb.Nee,echt,het is wel tof.

Maar vandaag is zo es een andere dag.Elk uur die voorbijgaat,lijkt er mij een soort vrees te bekruipen.Ik heb er geen idee van waarover precies.Ben ik iets vergeten?Heb ik iets verkeerds gezegd en is er nu iemand die me veel slechts toewenst?Heb ik voldoende koffie gedronken?Waarom antwoordt PYT niet?Nja dat laatste is overduidelijk waarom.Hij slaapt na een drukke donderdagnacht,waarbij hij wel zo liefjes was zijn vriendin eerst eens te bezoeken,wat ik dan ook weer een geruststelling vond.

Maar toch…ik feel…freaky…