De muggenjager

Je zat er maar beduusd bij te kijken toen je de parking van de winkel op reed gisteren.
Je zal er je wel ergens van bewust geweest zijn toen ik na dat telefoontje met mijn vader stil werd en jou er op attent maakte dat je wel een lange omweg moest maken om naar die winkel te geraken.Ah ja,je had inderdaad iets gezegd over ergens waar je moest zijn, maar op dat moment had ik heel andere dingen aan mijn hoofd.Je mompelde iets onverstaanbaars en reed verder,jouw vingers tegen mijn knie en ik die er me van bewust raakte dat het weer eens tijd werd de benen te ontharen.Eerste afleiding waar ik je voor bedank,trouwens.
Het gesprek met de schijnbaar onvermijdelijke vriend op de achterbank over de dood van Michael Jackson kon me wederom niet meer boeien en plots reageer je dat iedereen zijn problemen heeft.Je geeft een beknopt doch onvolledig overzicht van jouw kopzorgen en vraagt naar de mijne.Ik vertel je over het telefoontje van daarnet,je legt je hand volledig op mijn knie en geeft een kneepje.Gewoon die aanraking stuwt een warm gevoel door heel mijn lichaam tot we aan de parking aankomen.
Je vindt een plaats en stapt mee uit,even zie ik je niet tot ik je ergens in één van de rayons zie verschijnen.Je lijkt heel eenvoudig gekleed maar eenmaal je verder kijkt,zie je dat je alleszins wel smaak hebt.Ik frons,jij begint te grappen en zo volkomen jezelf te wezen.Ik kan niet anders dan lachen.
Je komt ’s avonds langs bij Aagje en Zaagje,ze zijn het gewoon,ik ben er zo goed als ingetrokken maar je gaat naar huis.
Vandaag vertel je mij dat je in principe wou blijven slapen,ik antwoord dat je dat gewoon had moeten zeggen,inmiddels beklaag ik mij dat antwoord,vrees ik.Want hier lig je nu in mijn bed op muggenjacht te wezen.Ik ben opgestaan want ik ken die verbeten strijd al heel mijn leven met mannen (hiermee wil ik zeggen dat ikzelf helemaal geen last heb van die beestjes,mijn bloed lusten ze precies enkel in geval van pure noodzaak).Ik snap niet wat jullie mannen er aan hebben,maar na al die jaren moeten jullie wel al een verloren strijd herkennen,of is dat een ego-thing?
Ik zal morgen eens zien naar die dingetjes voor in het stopcontact.
Nu ben ik gewoon moe en wil ik eigenlijk gewoon rustig naast jou gaan liggen slapen,in de hoop dat je de strijd inmiddels opgegeven hebt.

Pieces of me

Ik geef toe,het deed pijn om definitief tegen hem te zeggen dat het finaal gedaan was.Ik gaf geen redenen meer,zodat hij ook geen tegenwerpingen zou kunnen maken.Geen beloftes meer dat hij het beter zou aanpakken,geen goedmaaksex en geen kans meer om zijn familie in te schakelen voor een zoveelste verzoeningspoging.
Maar terwijl ik de telefoon ophing,trilde mijn hele wezen,ik heb letterlijk gevoeld hoe mijn hart brak terwijl ik in mijn bed kroop.Ik wachtte op het geluid van zijn auto,het slaan van een portier,het zachte tikken op mijn raam…maar alles bleef stil.Mijn tranen werden teruggedrongen en ik viel in slaap,terwijl ik terugdacht aan al die kopzorgen die hij me de afgelopen maanden gegeven heeft.
En toch…en toch mis ik hem nu al,ook al was hij er nooit.Het is anders,ik kan zo niet meer de telefoon opnemen om hem te vertellen dat…ah om het even wat…ik ben meer kwijt dan een minnaar.Ik ben een stuk van mezelf kwijt.
Ik verlies veel stukken van mezelf tegenwoordig,zo lijkt het…

Terug samen?

Een mens heeft zo zijn noden,dacht ik bij mezelf,toen ik zijn nummer zonder nadenken uit mijn hoofd intypte en wachtte op de beltoon.Zou hij opnemen na alles wat er gezegd en gedaan is?Ik zag hem zo voor mij,in het gezelschap van een handvol vrienden,kijkend op het schermpje van zijn gsm,fronsend wachtend tot de voicemail het zou overnemen.Nee,misschien was hij wel te laat om te antwoorden en heeft hij geen belwaarde,ik bel een kwartier later terug…wederom geen antwoord.Zou hij misschien kwaad zijn op mij?Of erger nog,zou ik vervangen zijn door een jonger,strakker en aantrekkelijker exemplaar?Zo vlug al?Ik bedoel maar: 2 weken nadat ik hem aan de deur laten staan heb?Zou hij dan helemaal niet treuren over mij?Hij heeft de eerste dagen nadat ik gezegd had dat het voorbij was wel verschillende keren aan de deur gestaan en gebeld,dat wel.Maar een tiep van die leeftijd zal natuurlijk wel niet lang blijven stilstaan bij een relatiebreuk en die zal weer heel snel het uitgaansleven induiken en iets anders opscharrelen.Settle down,my ass,ja.
Ik ben dan maar bij de schoonmama binnengevallen en haar al kettingrokend mijn bedenkingen,angsten,noden en psychosen uit de doeken gaan doen.Schoonmama glimlacht en vertelt me dat ze nooit geloofd heeft dat het nu definitief gedaan is,dat gaat niet zo gemakkelijk als je allebei nog gek bent op elkaar.Hij belt wel terug,misschien niet onmiddelijk maar wel nog vandaag,you’ll see.Heeft schoonmama dan met haar oogappel gepraat onlangs?Ze glimlacht vaag en steekt mijn vierde sigaret op.
Na de zesde sigaret hoor ik mijn gsm,gedver zeg,ze heeft gelijk,het is hem,ik neem op maar versta niks van wat hij zegt…slecht bereik.Ik vlucht de badkamer in en bel terug,hij is blij me te horen en wil met alle plezier langs komen.Hij vraagt niet wat ik wil,hij kent mijn lichaam en noden beter dan ikzelf.Ik mag het gewoon niet aan de mama vertellen maar binnen enkele minuten zal hij aan mijn deur staan.Hij polst snel nog eens naar mijn gezondheid en belooft er binnenkort te staan.Ik maak een lame excuse tegen de mama en spurt naar huis.
En ja hoor,enkele minuten later staat hij voor de deur.Hij doet zijn jas uit en maakt mijn kleed los,hij inspecteert de wondjes van de operatie en raakt ze aan terwijl hij vraagt of het pijn doet.Hij lijkt geen tijd te hebben om te verliezen en mompelt iets over een sterfgeval in de vriendenkring.Hij troont me mee naar boven en doet de gordijnen dicht.Mijn lichaam reageert op elke blik die hij er op werpt als hij zich uitkleedt en naar me toe komt.
Na afloop blijft hij nog even op mij liggen tot hij zich realiseert dat ik herstellende ben van een operatie.Ik wil hem terug op mij trekken maar hij verzet zich,neemt mij in zijn armen en zucht vergenoegzaam.Als ik hem vraag wat hij aan het denken is,zegt hij dat het 18 dagen geleden is sinds onze laatste vrijpartij,dat het ook voor hem lastig was,misschien wel lastiger aangezien hij geen narcoses en dergelijke had om te boven te komen.Ik lach met zijn logica en zeg langs mijn neus weg dat hij wel vrij was en dus wel kon doen wat hij wou.Wanneer hij spreekt,voel ik zijn borst trillen bij elk woord.Wat hij vertelt,klinkt zo aanvaardbaar.Ik vraag hem waarom hij nooit echt veel moeite doet voor ons als hij zo van me houdt.Hij draait me op mijn rug en kust me,we vrijen weer en na afloop begint hij zich aan te kleden,hij kijkt me aan terwijl ik hem zit te bewonderen en vraagt of ik mee wil gaan naar zijn moeder.Ik lach en zeg dat ik er net vandaan kom,hij reikt me mijn ondergoed aan en zegt dat ze blij zal zijn te zien dat we weer samen zijn…
Onderweg naar zijn moeder vraag ik hem of we echt wel weer samen zijn.Hij glimlacht en duwt me mee naar binnen.
Ik blijf het me afvragen…zijn we echt weer samen?Ik had eigenlijk gewoon nood aan een booty call…

De operatie

Natuurlijk reageer ik er vrij gelaten op,nogal logisch gezien het feit dat ik ruim 2 maanden de tijd gehad heb om te wennen aan het idee.Ja het is een enorm zwaar parcours geweest,dat geef ik toe en in feite is het werkelijke parcours nog niet eens begonnen.Het gaat hier dan ook maar om het aanvaarden van deze verandering in mijn lichaam,in mijn zijn.Een paar kilootjes afvallen,is altijd fijn maar zowat een derde van mijn eigen massa gaan verliezen,is natuurlijk wel een andere zaak.Ik weet het,velen onder jullie zullen denken dat ik aan het overdrijven ben en dat er vrouwen in de rij staan te wachten voor zo een drastische ingreep.Maar zouden ze beter in hun vel zitten eenmaal er een dikke speklaag van hun billen en buik afgesmolten is?Zouden ze misschien niet beginnen klagen over hun te kleine borsten,hun afhangende buik en hun te grote of te kleine neus (ik zeg maar wat)?Ja,er zijn ook operaties achteraf die de buikwand corrigeren en de borsten weer rechttrekken en de billen weer stevig maken en de neus kan tegelijkertijd tegen een prijsje ook gecorrigeerd raken.
Maar tegen dit alles gaat de persoon die ik ben gaan protesteren.Onder het mes gaan terwijl ik eigenlijk niet echt ziek ben,is in feite niet bepaald mijn ding.De redenen en de excuses zijn allemaal terug te vinden in de al dan niet nabije toekomst.De meest doorslaggevende is natuurlijk de zwangerschap,het kind waar ik inmiddels al zo lang naar verlang,hoewel niemand me met zekerheid kan zeggen dat ik zwanger zal raken of ik nu dik of dun ben.
Ondanks de verontrustende berichtgevingen van tegenwoordig,vertrouw ik op mijn chirurg,die me jaren geleden afgeholpen heeft van reflux.Een operatie die zijn gevolgen tot op de dag van vandaag laten voelen heeft,zo heb ik nooit ofte nimmer meer last van brandend maagzuur of oprispingen,maar aan de andere kant kan ik niet overgeven,waardoor ik in geval van een voedselvergiftiging mijn maag moet laten leegpompen,wil ik geen dagenlang van de kaart op mijn toiletpot doorbrengen…
P. kijkt me verward aan als ik hem zeg dat ik een derde van mijn massa ga verliezen na de operatie,rekenen is nooit echt zijn ding geweest,dus reken ik hem dat naar om en bij de 40 kilo.Het duurt even vooraleer hij zich de omvang hiervan kan voorstellen en nog verwarder voor zich uit begint te staren van zodra hij inziet wat mijn werkelijk gewicht dan moet zijn,niet dat hij er een getal kan op plakken maar ik ga schrijlings op hem zitten en fluister hem het exacte getal in zijn oor.Hij zegt dat ik overdrijf,dat ik minstens 20 kilo lichter moet zijn.Hij kleedt me uit en we vrijen.Eenmaal weer beneden ga ik op de weegschaal staan.Die wijst 124 aan.
P. schrikt en even lijkt het erop dat hij wil wegvluchten maar hij neemt iets te drinken uit de koelkast,gaat zitten en neemt een slok.Zijn ogen monsteren mijn naakte lichaam,hij glimlacht.Ik vraag hem waarom hij nu precies aan het lachen is en hij zegt dat hij er al naar uitkijkt om mij dat gewicht te zien verliezen,het zal volgens hem wel nieuwe mogelijkheden geven.Ik vraag hem wat hij precies bedoelt,maar hij trekt me op zijn schoot aan tafel,ik begin te protesteren omdat de keukenstoeletjes dat volgens mij niet kunnen houden en hij laat me los en streelt de tafel.Ik laat me weer meetronen naar de slaapkamer en na een tijdje liggen we samen in elkaar verstrengeld te soezen,zijn handen bewegen over mijn billen.Ik vraag hem wat hij precies aan het doen is,hij zegt dat hij aan het meten is.Ik vraag hem of hij me nog mooi gaat vinden eenmaal ik zo veel afgevallen ben,hij zwijgt.Ik draai me om en zie dat hij in slaap gevallen is.Zijn borst gaat regelmatig op en neer.Ik ga naar beneden om een sigaret te gaan roken en mezelf wat op te frissen.Ik weet niet of hij gaat blijven tot morgenvroeg of binnen enkele uren gaat verdwijnen.Ik weet alleen dat ik doodgelukkig ben dat hij deze nacht ineens hier binnen stond.De datum weet ik inmiddels al maar die heb ik hem nog niet meegedeeld,daar heeft hij nog niet om gevraagd.
Eenmaal boven ga ik tegen hem aan liggen,hij schrikt wakker door mijn koude billen die tegen hem aangedrukt worden maar al heel snel voel ik dat hij dit niet erg lijkt te vinden.Ik vraag of hij wil blijven tot morgenvroeg,hij gromt iets terwijl hij mijn nek kust.Ik heb er niks van verstaan want toen ik deze morgen tegen tienen geradbraakt uit mijn bed rolde,was hij weg.Ik wil wel bellen om hem te vragen waar hij nu uithangt maar het meest waarschijnlijke is dat hij slaapt.Althans dat dacht ik als ineens,terwijl ik dit stukje aan het afwerken ben,de telefoon gaat.Een slaperige stem aan de andere kant die me vraagt wanneer ik nu precies geopereerd word.Ik antwoord glimlachend:”10 februari”.Het is weer even stil aan de andere kant van de lijn dus zeg ik hem zelf dat dit binnen 10 dagen is…

aanvaarding

Veel zekerheden heb ik niet in mijn leven,weinig regelmaat,hoewel ik mijn uiterste best doe om op tijd te vertrekken naar mijn werk.Jammer genoeg gebeurt dat niet regelmatig genoeg en geregeld heb ik van die periodes dat ik helemaal niet ga werken en die regelmaat ook weer wegvalt.Ik heb meerdere vruchteloze pogingen gedaan om dat te veranderen maar inmiddels zit ik in de fase van aanvaarding,berusting.Misschien noemen sommige mensen dat ouder worden maar hiertegen verzet ik me met mijn eenendertig jaren.Het komt gewoon neer op accepteren wie ik ben en mijn eigen grenzen kennen.Soms mogen die es overschreden worden maar niet te veel,anders ga ik vergeten hoe ik nu precies in elkaar steek.
De operatie gaat alles nog eens door elkaar gooien,ik ga sowieso veranderen,wat niet wil zeggen dat ik mezelf ga verliezen,wel gaat er een enorm stuk van mezelf verdwijnen.Als ik mezelf zo bekijk in de spiegel,vind ik het er over het algemeen best wel ok uitzien.Op foto’s zie ik echter een ander perspectief en zie ik hoe anderen me moeten zien en da’s niet zo fraai in vergelijking met het beeld dat ik van mezelf heb.Vreemd hoe een momentopname een mens er zo kolossaal kan doen uitzien maar zo ben ik blijkbaar echt.
P. bekijkt me met andere ogen,nog een heel ander perspectief maar eentje die me wel bevalt,anders zou ik zo veel niet pikken van hem.Soms vraag ik me eerlijk af wat ik nu weer zie in hem,waarom hij precies met zo veel wegkomt maar die twijfel verdwijnt van zodra hij voor mij staat.Ik ben inmiddels al gestopt mij af te vragen of dit het nu is,het heeft toch geen zin,we blijven steeds weer samen komen.Bijzonder veel weten we niet over elkaar.In alle eerlijkheid,bijzonder veel praten we niet.Soms zijn de hoogstnoodzakelijke dingen al te veel om te vermelden en op andere dagen raken we niet uitgepraat,wat dan voor frustratie zorgt en we elkaar weer een paar dagen liever niet zien.Zo kabbelt het verder:gekibbel,ruzie,frustratie,goedmaken,meesterlijke sex en periodes van stilte,waarna alles weer van vorenafaan begint.Wel zie ik de voordelen van onze LAT-relatie,tegenwoordig begin ik tijdens de periodes van stilte meer mijn eigen ding te doen.
De operatie zal veel van mij vergen,bijzonder veel,waardoor ik weinig of geen energie meer over zal hebben voor P. en onze kabbelende relatie.Uitmaken zou aangewezen zijn maar dat wil ik nu net niet.
We zullen het er eens moeten over hebben binnenkort.