En zo ineens werd het duister en stil.

De laatste weken zijn een wirwar geweest van gebeurtenissen en belevingen die niet zomaar op het net te gooien waren.Zo werd bij papa een stent gestoken aangezien hij er niet meer in slaagde te eten en bijgevolg sterk afviel en verzwakte,hoewel daags daarvoor hij het nieuws gekregen had dat de chemo aansloeg,in de lever that is…Wie had kunnen vermoeden dat het in de maag stukken minder ging?Het weekend nadat de stent gestoken was,ging het mis en werd hij afgevoerd naar de spoed.Het deed raar om mijn vader te zien liggen in zijn hospitaalbed,vechtend tegen de slaap,verzwakt en vooral:vermagerd.Vooral dat laatste was shockerend.Mijn vader is wel nooit zwaarlijvig geweest,maar als bouwvakker had hij toch een ietwat breder postuur en de jaren hebben zich ook niet onbetuigd gelaten waardoor hij af en toe toch eens iets deed aan een beginnend buikje.Meer dan dat had hij totaal geen zin in een sigaret,wat toch wel een unicum in zijn leven moet geweest zijn.Mijn vader is nu eenmaal ook verankerd aan zijn tas koffie en zijn sigaret.Dat die koffie in de kliniek gemeden werd,was vrij normaal,maar dat hij de moed niet had om een sigaret te gaan roken,duidde voor mij op een ommeslag.Ook hij werd geconfronteerd met de verandering,wat meteen ook zorgde voor een zeer begrijpelijke melancholie.Maar hij sterkte terug aan en mocht naar huis,waar hij ook onmiddellijk werk van maakte en op 20 minuten tijd zat hij beneden met mij te wachten op zijn lift naar huis…rokend uiteraard!
Menig lezer zal het misschien minder positief vinden dat ik mijn vaders toestand meet aan zijn rookgedrag,maar het is nu eenmaal zo dat mijn vader een verstokte roker is en dat vermoedelijk tot het einde van zijn dagen zal zijn,getuige daarvan zijn zijn verwoede pogingen om te stoppen door de jaren heen…
Nu gaat het op en af met hem maar hij zet door,met veel pijn wanneer hij eet,maar hij blijft eten,met behulp van morfine tabletten,die nu lijken aan te slaan.
Maar soms kan ik het niet helpen de moed te laten zakken,ik kan het haast niet geloven dat dit mijn vader moet overkomen.Bij momenten wenste ik dat ik het van hem kon overnemen,al was het maar om hem een paar dagen te gunnen om degelijk en met smaak te kunnen eten,zonder schrik te moeten hebben pijn te hebben.Ondanks het feit dat mijn bypass een eigen keuze was,weet ik hoe dat moet voelen.Alleen…hij heeft er niet voor gekozen en het is ook niet zomaar iets wat ongedaan kan gemaakt worden.Het enige wat ik lijk te doen,is hulpeloos toezien hoe mijn vader aftakelt.We zijn nog maar aan de tweede sessie chemo maar op dit moment kan ik er niet in geloven dat mijn vader ooit nog wordt wie hij was…In het begin van de behandeling ging alles vrij vlotjes,te goed misschien.Hij was bij momenten wel sneller vermoeid en had soms wat problemen met eten en misselijkheid,maar die momenten waren er na de bezoekjes aan de kliniek.Nu is hij ziek geworden voordat hij naar de kliniek moest voor een tweede sessie en dat valt hem aan te zien.Ik ben nu vooral bang en rusteloos,een nacht slapen zonder te moeten bang zijn wakker te worden,is een luxe.
Hoewel ik geen kind aan huis ben en dat nooit zal worden,is mijn vader één van de constanten waar mijn leven aan lijkt vast te hangen.De dood van mijn ouders heb ik leren aanvaarden als onderdeel van mijn toekomstig leven.Maar nooit ofte nimmer heb ik gedacht aan datgene dat erger is dan de dood:het lijden,het afzien.Dat laatste heb ik nooit zien aankomen.Niet dat ik hem nu al ten dode opschrijf,maar dit leed zal tekenend zijn voor de rest van zijn leven.Het was nu niet bepaald alsof hij moest leren te genieten van zelfs de kleinste aspecten van het leven.Dat doét hij volgens mij al behoorlijk veel jaren,ik denk zelfs alle jaren die hij met zijn vriendin beleeft…wat niet wegneemt dat hij tervoor niet genoten heeft,maar die jaren werden hoofdzakelijk overschaduwd door kopzorgen waar ik nu niet verder op in wil gaan.
Maar ik ga me herpakken,ik ga naar de psychiater,ik ga weer ritme aankweken en na mijn vakantiedagen als hernieuwd gaan werken.Ik kan niet anders,want verder gaat het eigenlijk wel goed met mijn leven.Zo veel te vertellen,zo weinig fut…maar het komt,de storm is even gaan liggen,zo lijkt het.Alleen die nachtrust nog in orde krijgen.

get the F*** out!

Wat had je nu gedacht?Wat bezielde er jou toen je eergisteren bij Aagje aan de deur stond op zoek naar mij?Waar zat je met je gedachten toen je zomaar veronderstelde dat ik je zou blijven ontvangen met open armen en zou staan springen om je ter hulp te schieten?Het gaat tegenwoordig weer beter met mij,vreemd genoeg ging die vooruitgang gepaard met jouw vertrek uit mijn leven…
Het moest natuurlijk wel lukken dat je terug voor Aagjes deur stond op het moment dat ik op het punt stond Tiamo nog een laatste keer uit te laten.Je schrok van mijn reactie,je had niet terug op mijn opmerking dat je me wel nog geld moet maar dat het het mij waard geweest was om te betalen om van jou af te raken.
Neen,P.,het is waar,ik ben blijlange nog niet over je heen,maar ik heb mijn lichaam weer onder controle,ook al nam je me van top tot teen op.Het wond je lichtelijk wel op ook,dat zag ik aan jouw donkere ogen die nog donkerder werder eenmaal je jouw blik weer van mijn tenen naar mijn ogen verplaatste.Ik beende weg,je vroeg dan maar aan Aagje om je ter hulp te schieten.
Arme Aag,die even tussen 2 vuren zat,maar ik heb er geen problemen mee dat ze jou helpt met je rondgebel over je onbetaalde rekeningen.Het enige gevolg dat dit kan hebben,is dat ik ineens minder ter huize Aag en Zaag zal komen,ik wil geen kans lopen jou daar tegen het lijf te lopen.
Mijn avondeten kwam tot mijn grote ergernis ook weer naar boven,hoewel het al ettelijke uurtjes geleden was dat ik gegeten had.Ik weet nu niet bepaald of het de emotie was of dat er echt is schort,het is zowat elke dag van de week al voorgekomen…
Maar wees gerust,P.,ik zal je niet lastig vallen.Erger nog,ik wil niks meer met jou te maken hebben.
Maar echt hé,het deed zo goed om jou lik op stuk te geven.Ik voel me weer een stukje beter in mijn vel…

Wie zal het zeggen?

Enkel diegenen die het dichtste bij mij staan,zien de getrokken trek rond mijn lippen.Enkel diegenen die me altijd recht in de ogen kijken,zien de rode randen van het huilen.Maar ik verberg niets,dit is de werkelijkheid,de rauwe realiteit.Wel,wereld,zie me dan maar eens rauw en werkelijk.Niet dat ik er zwaar onder gebukt ga voorlopig.Ik hou me vast tot het moment van de werkelijke aftakeling,vrees ik.
Het nieuws is doorgedrongen en de aanvaarding zal niet lang meer op zich laten wachten.Ik werp me echter niet op als rots in de branding voor mijn familieleden maar ik bied ze wel mijn schouder.Zelf kan ik me niet meer inbeelden in te storten bij één van mijn eigen gezinsleden maar aangezien ik nooit voor zoiets vreselijks gestaan heb,kan ik niet voorspellen wat mijn gevoel (en bijgevolg gedrag) zal zijn zelfs maar het komende uur.Ik zal de eerste vrouw zijn in mijn familiegeschiedenis die de kist van haar vader zal helpen binnendragen in de kerk,of ze het nu leuk vinden of niet.Voorbarige gedachte?Helemaal niet in mijn denkwereld,deze nacht heb ik zelfs al zijn grafrede in mijn hoofd uitgeschreven.Misschien heb ik het wel nodig met deze dingen al bezig te zijn,hoewel ik ook wel inzie dat ik NU moet genieten van de komende maanden met papa.Dus bel ik hem elke dag,normaalgesproken moet hij me soms zelf bellen omdat ik niets te melden heb maar elke dag sinds het allereerste kankernieuws,zoék ik gewoon redenen om hem te horen…want after all,ik heb geen jaren meer.
Ik ben wel dankbaar voor de eerste dagen na mijn terugkomst uit het hospitaal na de gastric bypass.Papa is met me winkelen gegaan en na de shopping zijn we hier thuis gekomen en hebben we onze typische koffie met sigaret gehad en innig gepraat over alles wat in ons op kwam.Zou hij het toen al geweten hebben,of toch tenminste aangevoeld?Maar op die dag is alles veranderd,vanaf die dag was hij weer mijn papa tegen wie ik al mijn kopzorgen kwijt kon.En toen ik enkele weken later een financiële kater van jewelste had,twijfelde ik er niet aan om mijn vader in te schakelen.Dat hij me op die moment geen preek zou afsteken,wist ik zeker (ook voor het eerst).Hierdoor heb ik niet het gevoel dat ik verloren tijd in te halen heb.
Vanavond komen we allemaal samen voor het eerst sinds het fatale bericht.Ik anticipeer maar ik weet niet op wat precies…zal er gehuild worden,wat gaat hij te vertellen hebben en please laat de erfeniskwesties nog even buiten beschouwing…zoiets verwacht ik dus.Hoe en wat precies kom ik hier vanacht of morgen wel ventileren.
Wat ik wel al prachtig vond,was de avond zelf.Hier hebben we aangetoond dat we een echte familie zijn want ongeveer een uur nadat papa iedereen van ons gezin op de hoogte gesteld werd,begon mijn telefoon te rinkelen: mijn broer PJ ( Pa junior:deze benaming omdat hij zonder het bij momenten zelf te beseffen de onmiskenbare zoon van ons pa is).Nadat we onze eerste indrukken gedeeld hadden,besloten we om elk naar een ander lid van ons gezin te bellen.Hij belde onze oudste broer (heel toepasselijk:den oudsten) op en ik onze stiefzus.PJ had het echter makkelijker want den oudsten was aan het werk,mijn zus aan de foon met een vriendin,achteraf belde ze terug wat leidde tot meer tranen en meer medeleven.
Gedver,het is echt zo rottig hé,dat we met zijn allen afzien nu.Je zou kunnen zeggen dat we nu lijden in zesvoud…en dan zijn de kleinkinderen nog niet eens op de hoogte.
Gisteren ben ik gaan sporten met den oudsten,wat enorm goed gedaan heeft.Alleen dat die zijn tranen inhoudt want zijn kinderen zijn bij hem.Mijn persoonlijke mening staat wederom lijnrecht tegenover zijn handelswijze van niets te vertellen aan zijn kinderen voorlopig,tot ze van zomerkamp terug zijn.Ik zou het hen wel vertellen,denk ik,gewoon om hen te bevestigen in wat ze onmiskenbaar voelen.Maar ik kan alleen maar respecteren dat hij zijn kinderen ontziet en daardoor zijn eigen leed wegmoffelt.Hoewel hij daar niet zo goed in slaagt volgens mij,zeker niet onderweg terug naar huis in de auto.Dus ben ik gaan grappen en grollen tegen de kinderen,after all,mijn tranen zijn voorlopig geplengd.Ik twijfel er niet aan dat er nog zullen komen maar voorlopig voel ik me vrij goed.Ik kan zelfs wakkerworden zonder dat de realiteit me overvalt,wat in mijn geval er op duidt dat mijn slaap me goed doet.Natuurlijk verschijnt papa in elke droom die ik heb,maar dat beschouw ik net als een goed teken,het teken dat de verwerking al begonnen is…of is dat voorbarig?

uitkomst

We staan dichter bij elkaar dan ooit,waardoor liegen geen optie meer is.We hebben elkaar aangekeken op het moment dat onze auto tegen volle snelheid tegen een vangrail crashete en ons wonderbaarlijk genoeg gespaard heeft.Maar het heeft ons aan het denken gezet,allebei.

We hebben geen toekomst samen,dat is wel het besluit dat we beiden mogen nemen.We hebben geprobeerd en ik geloof ook wel echt dat hij enige moeite gedaan heeft.Maar het is niet genoeg,dat weten we allebei.Ik heb ook moeite gedaan maar ook dat mocht niet meer baten voor hem.En het doet pijn,zodanig veel dat er niet genoeg tranen zullen zijn om dit verwerkingsproces in weg te spoelen.Het doet pijn want we houden echt wel van elkaar…maar toch niet genoeg om het te laten werken.

Gisteren viel het besluit definitief.Ik heb het opgewekt door gewoon niet te stoppen met vragen stellen.Je was al een paar dagen afstandelijk,ontweek mijn blik en onderging mijn aanrakingen,als was het alsof ik je op de één of andere manier afstootte of zo.Ik voelde me meer en meer afgewezen en bevestigd in mijn eigen onzekerheid.Ik weet wel dat ik mezelf moet bevestigen en dat niet moet gaan zoeken in mijn relatie maar elke vrouw zou het er toch wel moeilijk mee hebben moest haar partner haar negeren maar honderduit chatten tegen een stelletje virtuele vrouwen,van wie je niet eens weet of die profielfoto van het net geplukt is of niet.

Maar een shock kan ik het,na nu reeds de derde keer,niet meer noemen.Het is niet makkelijk iets op te bouwen op de grondvesten van iets wat al eens ingestort is.Maar verdorie,het doet echt wel pijn,een pijn die niet te negeren valt terwijl ik alleen thuis kom,terwijl hij vertrekt naar zijn werk en me niet meer ter afscheid kust,terwijl ik in mijn bed ligt te wachten tot zijn motor thuis aankomt,terwijl mijn hart breekt als ik voel dat hij,bij het slapengaan,in de zetel gaat liggen en niet meer naast mij schuift met zijn warme zachte lichaam om me tegen te vlijen.Nee,een shock is het niet,maar het doet meer pijn om me te realiseren dat het echt wel voorbij is.

En dat is het ook,want ook voor mij lijkt het nu logisch.Ook voor mij is er geen ontkomen meer aan en ook ik wil na de breuk geen enkel contact meer,geen minuut meer samen,geen contact meer,zelfs niet via msn,zijn favoriete medium.Ik ga zijn adressen wissen en alles mijden wat er tussen ons kan voorvallen,want dit is geen geval geweest van een onechte relatie of een onbeantwoorde liefde,dit is de rauwe realiteit van 2 mensen die echt wel van elkaar houden maar die het gewoon niet samen kunnen.

Ah en ik hoor de troostende en begripvolle woorden al maar wat kan er mij nu in hemelsnaam in de eerste plaats troosten?Dat we blij mogen zijn dat we niet getrouwd zijn?Dat we ons gelukkig mogen prijzen geen kinderen te hebben?Dat het net op tijd gekomen is,pal voor de aankoop van de auto?Dat we sowieso niet samen pasten?Dat ik beter af ben alleen?

Ik denk aan al die goeie momenten,al die plannen,al die dromen…aan dat mooie halfbloed kindje dat ooit wel eens het onze zou geworden zijn.Ik denk aan onze avonden samen,aan de etentjes,aan het gepalaver aan onze tafel.

Het zal wel weer gaan met mij en mijn breakdown kan ik niet meer onderdrukken,het is de laatste weken een zware uitputtingsslag geweest,wellicht voor ons beiden.Daarom dat hij snel mogelijk weg moet,ik kan het niet lang meer tegenhouden vooraleer mijn verdriet zich in woede gaat omslaan en dan sta ik even niet meer in voor mezelf.Ah wees gerust,veel mispeuter ik niet,eigenlijk.Ik ga hem gewoon echt wel het leven zuur maken,tegen beter weten in hoor,maar ik ben er nooit goed in geweest…relatiebreuken.

Dus om de mood in te zetten,here goes mijn nieuw lijflied!