Je komt thuis en kijkt me aan met een bezorgde blik,maar je zegt niets aangezien vriendin B. aan tafel zit en het niet meteen jouw ding is zo in het openbaar onze dingen op tafel te gooien.Maar ik zie dat je mijn mails gelezen hebt en dat je het er nog wel eens verder over zal willen hebben.
Het is een belangrijk moment en dat voelt vriendin B. ook wel aan dus excuseert ze zich en gaat naar huis.Hier staan we dan tegenover elkaar,zoals zovele keren.We taxeren elkaar om te zien of er blikken neergeslagen worden,we gaan zitten en nemen een sigaret.Hoe zit het?Ga je blijven en zo ja,waarom?Verander je je openbare profielen zodat de vrituele vrouwenwereld jou niet meer aanziet als een vrijgezel op zoek?Ga je mij ook virtueel trouw blijven?Gaan we verdomme nog op reis tesamen of sparen we beter ons geld,vooral dat wil ik weten.
Na veel gedraal en heen en weer gespraat,stille scheldpartijen en aha-erlebnissen,valt het besluit:JA we gaan samen door en JA weer een breuk afgewend en NEE niks is zeker maar de wil is er alleszins wel en qua gevoel zitten we wel goed.Ik moet vertrouwen en krijg vertrouwen,wat zo veel wil zeggen als dat jij mag chatten en ik met Beer in contact mag blijven.Er is een grens getrokken,er is duidelijkheid…misschien wel voor het eerst in onze relatie.
De afgelopen week was ronduit hels.Vorige week donderdag vroeg ik je of je zeker was van je besluit om het uit te maken.Zoals ik wel verwacht had,was je even onzeker over dat besluit als ik.Het kon zo niet meer verder en je gaf toe er weer eens over gegaan te zijn,dat echter als reactie op mijn opviegendheid,mijn onwil om bij momenten een gewone conversatie te voeren,de fertiliteit en al de dingen die daar bij komen kijken,enzoverder.Ik antwoord ook mijn standpunt.We raken in een impasse,we kunnen niet met maar ook niet zonder.We zouden wel zonder elkaar kunnen bestaan maar niemand zou het gat kunnen invullen die de ene achterlaat in het hart van de ene.We hebben iets raars,dat wisten we al eerder maar nu stonden we voor een volkomen raadsel.
Gedurende deze week schoten allerlei gedachten door mijn hoofd:polygamie,een bepaalde periode apart wonen en elk zijn eigen zin doen,totaal elkaars privéleven respecteren en je liefjes condooms meegeven voor je uitgaat.Hoe absurd ook,ik had er aan gedacht.Jij ook en de gedachte aan mij met eender welke andere vent,deed je trillen.Dat deed goed om te horen gisteren.Ik was inmiddels al gewend geraakt aan het idee zonder jou verder te moeten.Niet dat het minder pijn deed maar pijn went sneller dan men denkt.
Hoe dan ook,ik acht het mijn plicht mijn bloglezers deze update te geven:we vertrekken morgen een paar dagen op reis.Het zal raar doen zo zonder bloggen voor mij en chatten voor u.Maar we zullen ons laten in de watten leggen,verwennen,lang slapen,lekker eten en misschien een beetje lekkere sex,wie weet komt mijn libido terug…het zal wel ver moeten reizen,all the way to Straatsburg.Maar we blijven optimistisch en pakken de sexy lingeriesetjes in…’t is ‘t gedacht die telt 
Elke dag denk ik eraan om een serieuze post te schrijven over het feit dat Zon en ik terug samen zijn,het hoe en waarom en dergelijke zware punten…wel daar heb ik even geen zin voor om over te schrijven.Ik heb me moeten rechtvaardigen tegen verschillende mensen en het maakt me zo moe.Volgende week vertrekken zon en ik op welverdiende vakantie samen en we kijken er reikhalzend naar uit,we zijn zo moe,we zijn zo afgepeigerd.