The fuckbuddy

Ah het is een klootzak maar hij blijft me boeien.De sex is inderdaad aanzienlijk verbeterd nu hij gewoon langskomt,een praatje slaat terwijl hij mijn kleren afpelt…Ik kreeg op vorige post reactie over intimiteit maar weet je,als chronische vrijgezel zoek ik intimiteit op andere manieren,denk ik.Er is sex en er is intimiteit…er is ook dat gevoel van kameraadschap die ik nog nooit op die manier ervaren heb.Hij heeft mijn lijf nooit bekeken alsof hij wel vond dat er gewicht af moest,maar kijken deed hij,waardoor hij nu verschillen opmerkt.In het harde daglicht ligt hij naar mijn afgenomen lijf te kijken.Hij kijkt naar de littekens,die bijlange nog niet gekleurd zijn.Zijn ogen glijden naar boven naar mijn borsten.Ik geef toe,op dat moment moest ik mijn ogen afwenden,want ik wist dat het hem zeker zou opvallen dus grap ik over een tattoo.Maar zijn handen zijn al onderweg,hij is per slot van rekening nooit echt een fervent luisteraar geweest.Hij heeft het gezien,het valt hem op.Ik heb de tijd niet om te bedenken wat er aan het gebeuren is maar hij lacht en zegt dat ik gebruind ben.Ik vraag hem of hij nu aan het grappen is,hij snapt er niks van en woelt inmiddels door mijn pasgeknipte haren.Hij weet al van de haaruitval,dat had ik over de telefoon uitgelegd.Logisch gevolg van de operatie.Ik wijs hem op mijn borsten.Ben ik dan de enige die ziet dat ze hangen?Hij lacht en zegt dat dat een logisch gevolg is van de operatie,maar dat het nauwelijks zichtbaar is,maar als ik nu stop met vermageren,dat het mee zal vallen.Ik rol van hem af om zijn telefoon het zwijgen op te leggen en heb,tot mijn verrassing,een verhelderend gesprek met de recente ex.Hij ligt eerder ongeduldig dan ongemakkelijk te luisteren en als ik opgehangen heb,heb ik geen zin meer om naar uitleg te gaan luisteren.Feit is,ik moet me niet schuldig gaan voelen om hetgeen er nu gaat gebeuren.Na afloop kleedt hij zich aan en valt het mij op dat hij weer gespierd raakt,hij mompelt iets over dat we er allebei beter gaan uitzien met de zomer.We grappen over zijn sixpack en mijn plastische chirurgie en we nemen ons allebei voor om meer te gaan sporten.Zijn kleren moeten bij de mama blijven staan,ik kan niet toelaten dat hij hier tepas en ten onpas binnenvalt.Ik ben echt wel zijn vriendinnetje niet.Hoogstens de friend with benefits.Hij kijkt ernstig en zegt dat het zo wel beter is.Ik storm niet op hem af als hij naar de deur gaat,hij vertrekt en laat de deur open.Ik ga aan mijn laptop zitten en kijk hoe hij wegrijdt.Een klein detail misschien maar een groot verschil voor mij.Die kus,hoe betekenisloos het is voor vele anderen (zoals diegenen die iedereen al kussend begroeten,mijn vrienden zijn daar gelukkig merendeel geen onderdeel van).Maar die kus is het verschil voor mij tussen relatie en fuckbuddy.Ik kan niet zeggen dat ik P. niet graag zie maar het is anders.Hoe anders zal ik nog wel ervaren komende weken want oh ja,hij is zo buitengekegeld bij de ex (ha en terecht!) en hij is wel nog zo slim het hier niet te proberen.Dus zit de mama er mee opgescheept,althans met de kleren,die hij dringend moet verversen,heb ik hem deze morgen nog gezegd…

stronger by the day

Ze had er niet veel zin in vandaag,zei ze me achteraf.Maar toen ze mij zag binnenkomen,brak een glimlach los op haar vermoeide gezicht.Ik vroeg haar waarom precies,ik zag er toch niet bepaald gelukkig uit op het moment dat ik de kleedkamer binnenkwam.Ze antwoordde dat het kwam door die blik,die vastveraden (we gaan er een lap op geven want ik heb het vandoen) starre blik in mijn ogen en die schuldbewuste glimlach alsof ik me betrapt voelde.

We hadden elkaar nooit gesproken,het was ook de tweede keer dat ik in Brussel ging sporten,gewoon handig,zo een energieboost pal voor het werk.Ze kreeg een boost door mij te zien en ze voelde aan dat ik met iets zat.We stepten,snelwandelden en roeiden naast elkaar,stilzwijgend en elk op zijn eigen ritme,veel praten deden we niet,buiten op de momenten dat we samen iets te drinken haalden.Stukje bij beetje vertelde ik haar mijn verhaal en vulde zij mijn hiaten op met stukken uit haar eigen leven.Ze is inmiddels moeder van een tweeling die ze via ivf verkregen heeft,zonder man in haar leven.Ze is grosso modo 25 kilo afgevallen in de 2 jaren dat ze hier sport en ze zag zichzelf 5 jaar terug in mij.

Ze sprak me moed in,ze gaf me die spark,die ik na gisteravond kwijt aan het spelen was.Door haar verhaal voel ik me gesterkt en hoewel we geen nrs uitgewisseld hebben en ik niet heel frequent in brussel ga sporten,weet ik dat ik haar nooit zal vergeten.Misschien wordt het geen vriendin,ze heeft ook haar eigen onregelmatig leven.Maar bij deze bedank ik dat lichtpuntje in de duisternis waardoor ik even weer wakkergeschud ben.

Trouwens,ik bedank jullie ook,lezers.Ondansk al mijn wisselvalligheid blijven jullie volharden en commentaren geven,verschillende onder jullie zijn vrienden en veel van mijn collegae en kennissen.

Maar enough of that.

moving on

moving anyway

bedenkingseltjes (a few days later)

Ik vind mijn nieuwe bureau veel beter,ik vergis me wel nog iedere keer dat ik de lift neem van verdiep

Zon zoekt zich geen nieuw lief via internet,wat er op kan wijzen dat hij het niet meende toen hij het weer eens uitmaakte

Ik ga het dus voor alle zekerheid nog es extra uitmaken want ik wil verder gaan met mijn leven

Hoe ik het ook draai of keer,ik zie zon graag maar kan hem niet meer vertrouwen.

Ik zoek een rebound man

Ik probeer punten te tellen maar heb daarnet niet kunnen weerstaan aan een lekker broodje

Broodjes maken me vrolijk

Sporten ook

Ik ga morgenochtend voor de aanvang van mijn werkdag sporten

yeah right

hell yeah!Ik laat de zak hier staan en ik kom hem ophalen (man die is zwaar!)

Mijn libido is terug met alle gevolgen vandien

ik heb geen zin in zon,allang niet meer blijkbaar

sex maakt me vrolijk

ik moet het dus echt wel nog even uitzingen en dan doen waar ik al lang zin in heb…al sinds zon me de eerste keer gedumpt heeft,met mijn meest nederige excuses aan de persoon die hierin te neig betrokken is en de belofte om alles goed te maken

goh dat zullen postjes worden…Ik ga er een volledig blog aan wijden,denk ik

niet dit blog

ik zat allang te spelen met het idee om er een tweede blog bij te nemen

Sterk?

Toen ik zaterdagmorgen mijn laatste stukje schreef,was ik aan het huilen,dat geef ik toe.Ik was moe en opgebrand en voelde me alsof het echt allemaal mijn fout was.Ik voelde me alsof ik die fantastische vent weggejaagd had.Na een uur of 2 en een lange,warme,deugddoende douche,voelde ik me eigenlijk al stukken beter en zag ik enige klaarheid.Het enige wat ik nu moest beginnen doen,was handelen.
Vrijdag was de eerste stap gezet door me te informeren waar ik wettelijk sta met zo een relatiebreuk qua woning en hoe snel ik weer mijn leven op de rails kan beginnen zetten.Dan ben ik naar de dokter gestapt om te vragen om voor een paar weken bewusteloos gemaakt te worden of toch tenminste een middel te krijgen om het allemaal draaglijker te maken maar als zoiets al bestaat,dan zou het mij niet voorgeschreven worden,all right!
Het gaat uiteindelijk allemaal over leren,groeien,evolueren en deze periode moet ik ook maar even uitzitten.Zij het wel met enige hulp van deze keer.
Vrienden en vriendinnen staan 24 op 24 klaar voor mij,ik ben terug begonnen punten tellen en de eerste kilo’s vliegen er (zoals verwacht) af,de sportzak staat klaar om te gaan sporten en ja,de pilletjes worden weer op regelmatige basis ingenomen,zodat ik binnen enkele weken niet echt in dat zwarte gat ga vallen.

Maar denk niet dat zoiets wil zeggen dat ik sterk ben,ik ben enkel sterk in het afwenden van pijn.Het huis,mijn huis,beschouw ik nu als een heel onaangenaam oord op de momenten dat Zon er is.Ik loop er dus zo veel mogelijk uit weg,met alle gevolgen vandien voor mijn hond,die zich veel alleengelaten voelt en weet dat er iets gaande is,aangezien haar baasje niet meer met haar naar buiten gaat maar daar gewoon hele dagen zit voor die pc.
Mijn verdriet is iets wat nog zal komen,eenmaal hij werkelijk uit het huis is.Ik hoop in oktober,dat is als hij zich nu eens meer gaat bezighouden met het zoeken naar een appartement in plaats van te zoeken naar een nieuw lief.Dat laatste kan me onderuit halen.Ik wil het hem zo makkelijk mogelijk maken maar niet te.Ik ben dus onder andere begonnen hem zelf zijn was te laten draaien,zelf in te staan voor zijn eigen eten en uiteraard slaapt hij in de zetel.
Daarenboven lijkt hij er emotioneel niet echt van af te zien,wat het weer makkelijker maakt voor mij om er echt wel een punt achter te zetten.
Maar ik sta niet sterk,net zoals de vorige keren.Met dat verschil dat ik de gesprekken met hem nu echt wel mijd.Ik wil hem niet vragen of hij nog steeds van hetzelfde gedacht is,ik wil niet vragen het weer een kans te geven uit angst weer alleen te zijn.
Ik heb mijn fouten maar er zijn echt wel dingen waar ik niet kan mee leven.Iedereen zal zijn negatieve kantjes hebben maar dat wil daarom niet zeggen dat de andere persoon zodanig zijn grenzen moet verleggen dat er op den duur geen grenzen meer lijken te zijn.

Onlangs zei Beer nog tegen mij dat tijd alle wonden heelt.Ik heb geantwoord dat ik daar niet in geloof.Tijd heelt geen wonden,ze geeft er ons gewoon altijd nieuwe bij waardoor oude pijnen lijken te vervagen.We groeien en we raken daardoor weerbaarder maar dat wil niet zeggen dat het nog steeds serieus pijn kan doen als je eens onderuit gaat en er zwaar geschaafd uit komt.

Ik geloof in de liefde en ik wil het nog eens proberen,zij het nu een hele tijd met enkel mezelf.Het zal een uitdaging worden,want ik ben niet zo gemakkelijk en neem niet zo makkelijk aan dat ik graag gezien word
Maar ik moet,al is het gewoon om aan mezelf te bewijzen dat ik het kan.