Terug samen?

Een mens heeft zo zijn noden,dacht ik bij mezelf,toen ik zijn nummer zonder nadenken uit mijn hoofd intypte en wachtte op de beltoon.Zou hij opnemen na alles wat er gezegd en gedaan is?Ik zag hem zo voor mij,in het gezelschap van een handvol vrienden,kijkend op het schermpje van zijn gsm,fronsend wachtend tot de voicemail het zou overnemen.Nee,misschien was hij wel te laat om te antwoorden en heeft hij geen belwaarde,ik bel een kwartier later terug…wederom geen antwoord.Zou hij misschien kwaad zijn op mij?Of erger nog,zou ik vervangen zijn door een jonger,strakker en aantrekkelijker exemplaar?Zo vlug al?Ik bedoel maar: 2 weken nadat ik hem aan de deur laten staan heb?Zou hij dan helemaal niet treuren over mij?Hij heeft de eerste dagen nadat ik gezegd had dat het voorbij was wel verschillende keren aan de deur gestaan en gebeld,dat wel.Maar een tiep van die leeftijd zal natuurlijk wel niet lang blijven stilstaan bij een relatiebreuk en die zal weer heel snel het uitgaansleven induiken en iets anders opscharrelen.Settle down,my ass,ja.
Ik ben dan maar bij de schoonmama binnengevallen en haar al kettingrokend mijn bedenkingen,angsten,noden en psychosen uit de doeken gaan doen.Schoonmama glimlacht en vertelt me dat ze nooit geloofd heeft dat het nu definitief gedaan is,dat gaat niet zo gemakkelijk als je allebei nog gek bent op elkaar.Hij belt wel terug,misschien niet onmiddelijk maar wel nog vandaag,you’ll see.Heeft schoonmama dan met haar oogappel gepraat onlangs?Ze glimlacht vaag en steekt mijn vierde sigaret op.
Na de zesde sigaret hoor ik mijn gsm,gedver zeg,ze heeft gelijk,het is hem,ik neem op maar versta niks van wat hij zegt…slecht bereik.Ik vlucht de badkamer in en bel terug,hij is blij me te horen en wil met alle plezier langs komen.Hij vraagt niet wat ik wil,hij kent mijn lichaam en noden beter dan ikzelf.Ik mag het gewoon niet aan de mama vertellen maar binnen enkele minuten zal hij aan mijn deur staan.Hij polst snel nog eens naar mijn gezondheid en belooft er binnenkort te staan.Ik maak een lame excuse tegen de mama en spurt naar huis.
En ja hoor,enkele minuten later staat hij voor de deur.Hij doet zijn jas uit en maakt mijn kleed los,hij inspecteert de wondjes van de operatie en raakt ze aan terwijl hij vraagt of het pijn doet.Hij lijkt geen tijd te hebben om te verliezen en mompelt iets over een sterfgeval in de vriendenkring.Hij troont me mee naar boven en doet de gordijnen dicht.Mijn lichaam reageert op elke blik die hij er op werpt als hij zich uitkleedt en naar me toe komt.
Na afloop blijft hij nog even op mij liggen tot hij zich realiseert dat ik herstellende ben van een operatie.Ik wil hem terug op mij trekken maar hij verzet zich,neemt mij in zijn armen en zucht vergenoegzaam.Als ik hem vraag wat hij aan het denken is,zegt hij dat het 18 dagen geleden is sinds onze laatste vrijpartij,dat het ook voor hem lastig was,misschien wel lastiger aangezien hij geen narcoses en dergelijke had om te boven te komen.Ik lach met zijn logica en zeg langs mijn neus weg dat hij wel vrij was en dus wel kon doen wat hij wou.Wanneer hij spreekt,voel ik zijn borst trillen bij elk woord.Wat hij vertelt,klinkt zo aanvaardbaar.Ik vraag hem waarom hij nooit echt veel moeite doet voor ons als hij zo van me houdt.Hij draait me op mijn rug en kust me,we vrijen weer en na afloop begint hij zich aan te kleden,hij kijkt me aan terwijl ik hem zit te bewonderen en vraagt of ik mee wil gaan naar zijn moeder.Ik lach en zeg dat ik er net vandaan kom,hij reikt me mijn ondergoed aan en zegt dat ze blij zal zijn te zien dat we weer samen zijn…
Onderweg naar zijn moeder vraag ik hem of we echt wel weer samen zijn.Hij glimlacht en duwt me mee naar binnen.
Ik blijf het me afvragen…zijn we echt weer samen?Ik had eigenlijk gewoon nood aan een booty call…

Cold feet

Nee echt,nu het grote moment aan het naderen is,begint de moed mij in de schoenen te zinken.Het is niet zo zeer het feit van de operatie an sich;het feit dat mijn organen verknipt,versneden en verplaatst gaan worden,laat me verbazingwekkend genoeg vrij onverschillig op dit eigenste moment.Nee,het is het wakker worden na de operatie,dat vreselijk misselijkmakend moment vlak nadat ze je in slaap gedaan hebben en je beroofd hebben van enkele uren van je dag.Je beseft in de eerste instantie niet echt wat ze precies van je willen en waar je in hemelsnaam nu weer wakker geworden bent maar binnen enkele seconden ontwaakt je narcotische brein en hiermee ook de verfomfaaide organen.Met een beetje geluk word je niet kotsmisselijk en ruk je het zuustofmaskertje niet van je droge mond,omdat het je zogezegd de adem beneemt.In het allerbeste geval zien ze je ineenkrimpen al voor je het zelf beseft en spuiten ze iets in je infuus,waardoor je weer rustig en pijnloos in slaap valt.
We vergeten hierbij niet de ongemakken die gepaard gaan met het uitslapen na zo een operatie en de keuze van de kamer.Ten eerste zou ik opteren voor een kamer apart,maar wat als ik ineens toch wel zeer onwel word,of me gewoon afgrijselijk eenzaam begin te voelen?Ik bedoel maar: als ik nu eenzaam word,ga ik gewoon naar buiten bij de vriendin B of de schoonfamilie.Ik ben altijd een muisklik weg van geanimeerde virtuele conversatie en de gsm ligt altijd binnen handbereik…ja,de tijd dat ik mezelf als een einzelganger bestempelde,ligt al even ver achter mij als de tijd waarin ik mijn kamer volhing met Madonna-posters en mijn dagen playbackend doorbracht op mijn kamertje,waarbij ik de vouwdeur krampachtig probeerde op slot te krijgen,hoewel dat nergens voor nodig was,in die tijd hadden de broers het te druk met hun pubertoestanden dat ze de kleine zus liever kwijt dan rijk waren,dus waarom zouden ze in hemelsnaam die verrekte plooitoestanddeur open proberen te krijgen?Wil dat zeggen dat ik een ongelukkige jeugd gehad heb?Nah,nee,maar in die tijd heb ik mezelf ontdekt als een heel aangename gesprekspartner,mijn gebrabbel tegen mezelf is begonnen zo rond mijn zesde levensjaar.Ik ben er zeker van dat,zou ik toen in het bezit geweest zijn van een pc en een internetaansluiting,ik het bloggen zou uitgevonden hebben!
Nu ben ik wel weer aan het afwijken dus terug to the point nu.
Kamerkeuze:kamer alleen of met iemand anders?Voor de tv hoef ik het niet te doen:de laptop komt onverbiddelijk mee,samen met een lading dvd’s en wellicht ook een extern hard schijfje.Wat er op tv uitgezonden wordt,zal geprogrammeerd worden en opgenomen op de hard disc van de decoder.Een andere persoon in de kamer kan ook wel best aangenaam zijn om eens duchtig tegen te klagen en zagen,want lachen en hoesten moeten vermeden worden.Dit laatste gaat gepaard met stoppen met roken dus geklaagd zal er wel worden!
Maar een andere persoon in de kamer gaat ook gepaard met bezoek,zo van dat bezoek waar ik niet om gevraagd heb en dus niet opgezet mee zal zijn.Zo van die mensen die mijn dagrust komen verstoren,want ikzelve zou mijn eigen bezoek beperken tot het uiterste minimum.Want wie gaat er nu uit vrije wil naar een kliniek om de post-operatieve klachten aan te horen van iemand die niet opgezet is met de fruitmand die je meegebracht hebt,of de bloemen die je netjes in een vaas zet vol afgrijzen aanstaart.Neeneen,ik ben eerder voor huisbezoekjes,vooral aangezien het bezoek in het bezit is van auto’s en zo een paar noodzakelijke boodschappen kan meebrengen.Opportunisme ten top maar ik zal blijer zijn met een krat Bru plat dan met een fruitmand.
Dus,ik ben er nog steeds niet uit…kamer apart of met 1 ander persoon?Ah kon ik maar kiezen,bestond dat maar,zo een profielschets van kandidaat-kamergenoten.Hoewel,zou dat bestaan,vrees ik dat ik sowieso gedoemd zou zijn tot een kamer alleen…

Eten

Vreemd maar eten was het allereerste wat Zon en ik samen deden.Als er ruzie was,kregen we beiden geen brok door de keel.Ging het goed,dan konden we genieten van urenlang te tafelen.Onze relatie leek gestoeld op eten,roken,praten en sex.Dat laatste werd wat op het laatste verwaarloosd maar dat was op zich ook niet zo erg.Nu doet de gedachte aan sex me al duizelen.Mijn libido lijkt weer eens onbestaand als iets wat wel bestaan heeft maar nu aan belang verloren heeft.Ja,het heeft wel aan belang verloren nu.Ik mis het niet aangezien het de laatste tijd ook niet zo veel soeps meer was,maar ik dacht echt dat het zijn vermoeidheid was.Blijkbaar was ik wat te positief.

Hopelijk vindt hij het appartement leuk die ik voor hem gevonden heb en kan hij snel weg.Elke dag dat hij thuis rondloopt,is er ene te veel.Ik begin echt zin te krijgen in mijn bekende bestaan als single en zie het positief in.Ik wil weer alleen verschijnen op kerstavond,ik ga uitbundig fuiven op oudejaar,misschien spreek ik wel af met een andere vrijgevochten vrijgezel,Beer,die ik wil vergezellen op lange tochten door ons sneeuwlandschap,zal wel blij zijn met zijn maatje naast hem.

Ik zal me soms wel eens eenzaam voelen maar dat weegt niet op tegen het laag zelfbeeld en de onzekerheid van een relatie zonder zekerheden.Ik heb de foute formule gekozen,ik dacht dat een man op wie ik niet echt verliefd was me niet ging kunnen kwetsen maar ik had het fout.Ik had me er niet aan verwacht echt verliefd te worden op hem.Was ik dat eigenlijk wel?Waarom bloedt mijn hart dan niet terwijl ik toekijk hoe hij wanhopig het net afschuimt op zoek naar een nieuw lief?Het deed pijn toen ik moest toekijken hoe hij het net afschuimde als mijn Zonnekoning.Maar nu heb ik het gevoel geen enkel beslag op hem te moeten leggen.Een raar besef begint te dagen.

Ik kan hem terugnemen wanneer ik maar wil want hij lijkt terug te willen komen maar nu wil ik hem niet meer terug.Hij is attent en antwoordt braaf op elke mail,doet de afwas zonder morren en loopt op de toppen van zijn tenen,toont respect naar mij toe tegenover zijn contacten en valt na lang draaien en keren in slaap pal voor zijn wekker weer afgaat.Het gaat hem niet en dat doet me niet bepaald plezier maar gewoon het feit dat hij een verkeerde zet gedaan heeft,dat besef doet deugd.

Maar ik besef nu dat we heel ongelukkig zouden geweest zijn,moesten we samengebleven zijn…