Bed of Nails

Als 2 roze wolken botsen,springen de vonken er af en dondert het af en toe eens.Bij momenten kunnen we het niet aan samen te zijn,op andere momenten laat ik hem smachtend binnen en vallen we vrijend op de grond.Niks kan garanderen wanneer hij terugkomt,ik word er knettergek van maar vergeet elke ergernis van zodra hij me de kleren van het lijf pelt.Sex primeert boven gezond verstand.We schreeuwen van de daken dat we elkaar graag zien maar eenmaal we van het dak afgeraakt zijn,fatsoeneren we onze kleren en gaan we elk weer onze eigen weg.

Gisteravond was weer zo een avond,urenlang aan de telefoon om hem tot bij mij te krijgen,hij reageert gretig maar het wordt alsmaar later en ik word alsmaar onrustiger.Op een bepaald moment is hij het beu excuses te verzinnen en ben ik het beu te wachten.We roepen,we tieren en gooien om beurten de telefoon af.We verklaren elkaar haatdragend onze liefde en zweren dat het dit keer finaal is.Midden van de nacht wekt hij me heel bruusk uit mijn slaap.We vrijen alsof het de laatste keer is,  in alle heftigheid en tot het ons allebei pijn doet.We vallen uitgeput neer naast elkaar,hij wil drinken,ik wil roken.We slaan weer in discussie en besluiten weer uit elkaar te gaan.Hij kleedt zich aan en besluit te vertrekken,dit keer voorgoed.Ik vraag hem afwezig of hij nog iets van zijn administratie in orde wil brengen en hij antwoordt dat hij dat morgen wel zal doen.Ik vraag of hij nu nog terugkomt of niet.Hij antwoordt:”natuurlijk,denk je dat zo een banale ruzie het einde van onze liefde betekent?”We kussen elkaar en ik ga slapen.Deze morgen sta ik geradbraakt op,ik herinner me vaag ruzie en fantastische sex.her en der liggen er wat kledingstukken van hem,hij is klaarblijkelijk maar half gekleed naar huis vertrokken.Ik bel hem op en hij antwoordt onmiddelijk,we besluiten geen ruzie meer te maken.HIj grinnikt en zegt dat we allebei geen zo’n vredelievende mensen zijn.Ruziemaken zal bij de orde van de dag horen,de verschillen zullen we moeten leren mee leven.Maar hij belooft geen loze beloftes meer te maken en ik beloof hem niet meer zo uit mijn dak te gaan.We sluiten af met een goed gevoel.De hele dag loop ik met Alice Cooper in mijn hoofd.

Bloody Weekend

Ik wist wel dat er iets niet echt klopte maar ik ging ervan uit dat die plotse stijging in mijn libido alles te maken had met het jeugdig enthousiasme van PYT.Dat mijn regels voorbijgegaan waren zonder veel van zich te laten voelen,weet ik ook aan de lichamelijke reactie op de enorme frequentieverhoging die mijn sexleven nu ondergaat.En toen PYT op een nacht geschrokken stopte met zijn enthousiaste liefkozingen (hehe) omdat ik aan het bloeden was,weet ik aan het enthousiasme,iets waar we het beiden roerend over eens waren.Dat het bloed er de volgende dag nog was,begon ons echter wat te irriteren en toen we de dag daarna nog steeds geen einde aan dat gebloed zagen,wisten we wel dat er iets schortte.Zelfs de sneeuwregels duren korter dan dat.Het feit dat het bloeden nog niet gestopt is en ik een serieuze hormonale terugval heb,wijst op niks anders dan een zeer vroeg beëindigde zwangerschap.We kunnen er niet meer omheen.Aan de ene kant ben ik blij te beseffen dat het dus inderdaad mogelijk is,aan de andere kant hebben we PYT,die er zich meer van aantrekt dan ik wil beseffen.Niet dat die zwangerschap ongewenst kwam,ho nee,we waren het er meteen roerend over eens.Beter nu dan later,temeer omdat ik al met die problemen geconfronteerd was.Het zou sowieso niet voor onmiddelijk zijn,nietwaar?Toch niet na bijna anderhalf jaar proberen,niet?

Right…

Gisternamiddag een dramatische breakup gehad,het ging gewoonweg niet meer en het voelde zo verkeerd aan en ik wist niet hoe het verder moest en ik voelde me miserabel en en en…Hij brengt de sleutel terug en kijkt niet bepaald vrolijk en hij rijdt weg en kijkt nog eens,ik draai me om maar staar wel zijn auto na als hij de straat uitdraait.Onze blikken kruisen nog een laatste maal en hij glimlacht.Ik kan niet anders dan terug glimlachen.Maar het is beter zo,ah hij was toch wel veel te jong en er zijn nog altijd andere reboundmannen.Ik zou me trouwens eens beter meer zorgen maken over veilig vrijen,hoewel dat absoluut geen must was bij PYT,die zo graag kinderen wou en settelen en…*slik* ik ga eventjes gaan liggen en er wat over slapen.

Mijn slaapje wordt echter bruusk onderbroken door de 11.11.11 mannetjes en een paar anonieme oproepen,die altijd snel afgebroken raken.Op een bepaald moment bel ik naar diegene die ik er van verdenk en guess what,die achtergrond klopte dus toch wel met wat ik me ingebeeld had.PYT voelt zich echter wel gekrenkt in zijn eer,want,zoals hij zelf zegt,is hij toch wel een macho.Maar weet je wat?Na een halfuur gepalaver per telefoon wil hij wel komen,later op de avond,hij moest toch in de buurt zijn want hij moet nog naar zijn moeder…die woont hier iets verderop.

Tijdens House MD overweeg ik hem te bellen maar ik bedenk me,ik moet hem niet achterna gaan zitten.Het omgekeerde is eerder wenselijk.Plots hoor ik een onmiskenbare stem schreeuwen,lawaai op straat en als ik mijn raam opengooi,zie ik mijn PYT in bloot bovenlijf wegstormen uit zijn moederlijk huis richting zijn auto,achternagezeten door zijn broer in even goddelijke halfnaaktheid.Ik haast me naar beneden,de mama vraagt een ambulance te bellen.Broer krijgt PYT terug naar binnen,vriendin B en ik haasten ons bij mama binnen en treffen daar PYT bloedend aan het hoofd aan.Blijkt dat een hoofdwonde serieus kan bloeden.PYT lijkt nog niet echt te beseffen wie er allemaal bij hem binnen staat en blijft kwaad en gesloten.Hij laat me wel toe het bloeden te stelpen en de wonde te inspecteren maar weigert te wachten op de ambulance dus daar moet broerlief nog eens ingrijpen.PYT wordt afgevoerd,ik wil mee met hem maar anderzijds wil ik wel weten wat er precies gebeurd is.Dat het te maken had met de vriend van de mama die geregeld de familieleden eens gebruikt als boksbal,leed geen twijfel.Dat PYT diegene is die kort van woorden en krachtig van daden is,ondervind ik geregeld zelf eens.Dat hij de gedachte dat zijn mama en klein broertje geslagen worden niet kan verdragen,vind ik maar logisch.Dat hij op de spoed zijn hoofd laat naaien en dan in de kou te voet de hele weg van het hospitaal terug naar huis loopt,vind ik echt wel chique.We zitten bij zijn mama thuis,hij komt terug en toont de hechtingen.De politie is het roerend eens met hem,hij leunt voorover op de sofa en ik streel zijn arm.Hij kijkt me aan met een ietwat zachtere blik maar veel te afwezig om iets zinnigs gezegd te krijgen.Ik tel de nietjes op zijn hoofd,hij raakt echter niet afgeleid en ontsteekt weer in een overvloed van verwijten aan het adres van de mama’s vriend.Hij kent het adres niet maar wil het maar al te graag aan de politie tonen.HIj staat in no time aan zijn auto te wachten om de politie te tonen waar en hoe.Wij staan buiten te kijken,ik staar hem na,ik heb nog nooit zoiets gevoeld en onder aanmoediging van de agente en de kleine broer en mijn vriendin,stap ik op hem af.Hij komt naar me toe,ik neem hem vast,hij blijft gespannen.Ik zeg hem dat het vandaag echt wel  niet zijn dag is,hij grijnst,ik kus hem en zeg hem dat ik achter hem sta en (begot) van hem hou.Hij zegt dat hij ook van mij houdt en kust terug en zegt dat we binnenkort wel weer een kindje zullen verwachten en rijdt weg…