Wijs gehandeld,right?

Ik plukte de buurkinderen van jouw motor en je draaide je om en heel even viel alles stil.Jouw verschijning had iets onverwachts overweldigend,hoewel je me niet bepaald zou opgevallen zijn moest ik je gewoon gepasseerd zijn.Ergens kon ik opmaken uit wat je zei dat je het niet erg leek te vinden dat jouw motor beklommen werd door een bende kinderen.Inwendig moest ik grijnzen:was je nu een volslagen idioot of gewoon een rare jonge snuiter?De gespreksonderwerpen die je daarna ten berde bracht,konden me doen besluiten dat je alleszins geen volslagen idioot was,maar raar vond ik je ook niet bepaald.Eerder aangenaam om naar te kijken en absoluut een gevatte gesprekspartner.Zo gevat zelfs dat ik zelfs vergat waarvoor ik in de eerste plaats naar buiten gekomen was.Ik heb er geen idee van hoe lang we daar staan palaveren hebben want je was in tussentijd al eens naar binnen bij jou gespurt om iets te halen en Zaagje heeft dan uiteindelijk ook gehaald wat ik oorspronkelijk uit mijn frigo moest vissen,de reden waarvoor ik op pad gestuurd werd in de eerste plaats,je weet wel:voor alles stil viel.Het was op zijn minst gezegd een fijne ontmoeting,hoewel ik je naam niet meer wist.
Die herinnerde ik me wel na de tweede ontmoeting en dan wist ik meteen ook wat me zo enorm opviel aan je:die ogen,onverwacht helder en die open blik.Weet je dat maar weinig mensen het aandurven iemand gedurende een conversatie zo lang en aandachtig aan te kijken als jij doet?Ik denk niet dat je je daar van bewust bent maar het moet toch even gezegd worden,voor ik het vergeet dat ooit eens aan jou te vermelden,wie weet zit je het zelf te lezen.
Jouw toch wel jeugdige leeftijd beleef je ten volle volgens mij maar er zit een wijsheid in die ik alleen maar kan bewonderen.
Dit is maar een fractie van de reden waarom ik je graag wil blijven kennen.
Maar ja,dat was de makkelijke kant…of net niet,’t is hoe je ‘t bekijkt.Want man wat ben je een geil ding en je bent nog direct op de koop toe dus besloot ik even direct te zijn,wat leidde op een halfslachtige afwijzing.Diezelfde directheid bevestigde de week daarna zowel jouw afwijzing als het besef dat je alleszins een leuk maatje kon worden.Een heel wijs besluit en de knetters die ik voelde telkens ik je tegenkwam,werden gerationaliseerd en genegeerd,net zoals de ongemakkelijke spanning die er hing op die momenten waarop het irrationele aantrekkelijk voor de hand lag.Niemand zegt dat je soms eens niet over maten mag fantaseren,nietwaar?Dat compenseerde de ongemakkelijke spanning en die dubbelzinnigheid in je gevatte bewoordingen en soms heel directe vragen.
En dan kwam dat berichtje…dus toch?Dan gaan we er gewoon voor,dacht ik en ik liep naar jouw deur.Wat daarop volgde,had ik nooit kunnen voorspellen want in plaats van je eenvoudigweg de kleren van het lijfje te pellen,ging ik zitten filmpjes kijken met jou.En zelfs toen het te mooi werd om te laten liggen,werd het nog meer bizar en ging ik zodanig zitten dat jou aanraken minder makkelijk werd.Dat jij geen initiatiefnemer bent,is absoluut geen probleem,initiatief genoeg van mijn kant,normaal gesproken.Maar bij jou heeft het alleen geleid tot een koortsige nacht en een rothumeur de volgende morgen.
Ik wist niet wat te denken,was volledig verward en heb alle pistes afgelopen.Verliefd ben ik niet,mijn libido zit op een kookpunt na de breuk met P.,gezien de openheid tussen ons zou het geen kwaad kunnen…of toch wel?Wat als ik ineens moet beginnen letten op mijn gedragingen naar jou toe,want je zou wel eens kunnen denken dat ik me opdring?Wat gaat gebeuren met die eerlijkheid en ja natuurlijk,wat als…?
Ik heb het je uitgelegd vandaag en het was een opluchting.De spanning lijkt opgeklaard,je blijft een lekker ding maar ik was toch even trots op mezelf dat ik geleerd heb uit vroegere fouten want echt,ik wil je blijven kennen en je kent de aard van het beestje…

Home,sweet home

Ik heb zo mijn periodes dat ik het Sneeuwpaleis zo veel mogelijk ontvlucht,dat ik er nooit te vinden ben en me ga settelen in het huis van vrienden…dit alles tot ik het weer beu word en er een periode aanbreekt waarin ik met pijn in het hart mijn paleisje verlaat.Tijdens die periode ga ik mijn verwaarloosde huis gaan opruimen en kom ik steeds tot fijne ontdekkingen tijdens die opruim.Zo zijn er altijd de aanstekers en balpennen die als bij wonder tevoorschijn springen van zodra de stofzuiger in de buurt komt.Deze week echter kwam niks tevoorschijn en de teleurstelling bij gebrek aan die rijkdom aan oude schatten was niet te overzien.Maar telkens ik in mijn eigen paleisje aankom,word ik overdonderd door een enorm gevoel van thuiskomen.
Voor iedereen die mij kent,is het geen geheim dat de komende periode helend zal werken voor mij.Het feit dat ik meer tijd thuis doorbreng en terug ga werken,is het overduidelijke teken dat het me beter afgaat,dat leven van mij.
We gaan er dus weer eens tegenaan,gewapend met een goed humeur en een paar potten koffie en we gaan het Sneeuwpaleis verder opboenen.Mijn excuses nu al aan de vriendinnen bij wie ik de laatste maanden vrijwel ingetrokken ben maar deze kostganger heeft weer eens besloten haar eigen vertrekken te gaan beslaan.
P. blijft helaas een netelige kwestie,gisteren laaiden de vlammen genadeloos weer op toen hij me belde en ik nietsvermoedend opnam.De hele dag voelde ik de kriebels,beetje gemengd echter met de pijn die hij me al veroorzaakt heeft en de wetenschap dat hij me nooit kan geven wat ik nodig heb.Maar morgenavond is er een feestje en ik weet dat we er allebei zullen zijn.En hij weet dat ik weet dat het verdomde moeilijk zal zijn om alleen thuis te komen…gewoon omdat we het allebei zo hard willen….We kunnen redeneren en besluiten dat het beter is zo maar dat verlangen,dat vuur,die begeerte sloeg al over van zodra we elkaars stem hoorden.
Ik hoop toch dat hij er niet gaat zijn…anders begint alles weer van vorenafaan,voor zoverre dat het ooit voorbij geweest is…

Leeg

Ze zeggen dat het slijt en ik wacht geduldig op slijtagevlekken maar de enige vlekken die verschijnen,zijn lichte nicotinevlekken op mijn vingers.Wachten gaat nu eenmaal onmiskenbaar gepaard met roken,vroeger was dat snoepen maar ik heb er de dumpings niet meer voor over.Dus rook ik en ik blijf roken en afwachten.Hij heeft het nog steeds niet opgegeven en dat maakt het er niet makkelijker op,mijn hart slaat een tel over wanneer hij de straat indraait en ik moet vechten tegen de impuls om hem tegemoet te lopen.
Liefdesverdriet noemen ze dat,het is me eigenlijk nog nooit overkomen.De ene dag gaat het me beter af dan de andere,wederom lijkt dat normaal te zijn.Ik sta weer toe te kijken naar mezelf,net alsof er een groot gapend gat is tussen mezelf en mijn emoties,tussen mijn woorden en mijn daden,tussen mijn hart en mijn verstand.
Verder gaat het leven zijn gewone gangetje,qua gezondheid zit ik redelijk goed,het werken lukt,hoewel niet bepaald miraculeus maar het lukt en ik kom langzaam maar zeker weer in de dagelijkse routine,het sneeuwpaleis ligt proper en de sociale contacten worden onderhouden.
Voor iedereen rond mij is het duidelijk dat het me voor de wind gaat:het feit alleen al dat ik P. gedumpt heb,toont aan dat mijn gevoel voor eigenwaarde stijgt naarmate mijn gewicht daalt.Ik straal en maak me op,ik lach en knuffel de buurkinderen,ik stoei met de hond en lach nog meer.
Maar vanbinnen voel ik me leeg…dus probeer ik niemand dicht genoeg te laten komen zodat niemand zich ongemakkelijk kan voelen bij mijn stille lijden.

Pieces of me

Ik geef toe,het deed pijn om definitief tegen hem te zeggen dat het finaal gedaan was.Ik gaf geen redenen meer,zodat hij ook geen tegenwerpingen zou kunnen maken.Geen beloftes meer dat hij het beter zou aanpakken,geen goedmaaksex en geen kans meer om zijn familie in te schakelen voor een zoveelste verzoeningspoging.
Maar terwijl ik de telefoon ophing,trilde mijn hele wezen,ik heb letterlijk gevoeld hoe mijn hart brak terwijl ik in mijn bed kroop.Ik wachtte op het geluid van zijn auto,het slaan van een portier,het zachte tikken op mijn raam…maar alles bleef stil.Mijn tranen werden teruggedrongen en ik viel in slaap,terwijl ik terugdacht aan al die kopzorgen die hij me de afgelopen maanden gegeven heeft.
En toch…en toch mis ik hem nu al,ook al was hij er nooit.Het is anders,ik kan zo niet meer de telefoon opnemen om hem te vertellen dat…ah om het even wat…ik ben meer kwijt dan een minnaar.Ik ben een stuk van mezelf kwijt.
Ik verlies veel stukken van mezelf tegenwoordig,zo lijkt het…

Me and my alter ego

Het opruimen van de kleerkast was grappig gisteren.Niemand anders in huis maar toch een paar hoog oplaaiende discussies.De discussie over de rok is nog steeds niet beslecht,ondanks het feit dat ze al lang bezig was,het ding uit elkaar hangt en hoe ik hem draai,het altijd duidelijk is welk ondergoed ik aan heb.Maar toch heb ik het onding teruggehangen tot ik een kleinere maat van hetzelfde model kan kopen.
Ik heb altijd goed gelachen met bloggers die in ruzie lagen met hun alter ego,maar nu heb ik het zelf wel zitten.De Sneeuwkoningin wil liefst van alles zo veel mogelijk onveranderd laten,maar Peggy daarentegen kan niet wachten tot ze alles kan veranderen.Dit leidt uiteraard tot conflicten,zo erg zelfs dat het bloggen geen pretje meer is.Bij momenten overweeg ik zelfs de Sneeuwtrut volledig buiten te flikkeren maar ik zou haar missen,zelfs haar gejammer die ik probeer te negeren terwijl ik in de zon lig te verbranden.Ze heeft natuurlijk wel gelijk maar het voelt zo zalig:dat zonnetje dat me volledig opwarmt…maar misschien komen we er wel uit.
Op vlak van kledij staan we allebei met onze mond vol tanden,we blijven het boeiend vinden maar we weten nog niet welke stijl we ons gaan aanmeten.Op vlak van voeding trekken we uit pure noodzaak aan hetzelfde koord:we beseffen dat te vettig,te zoet en te vezelrijk voedsel ons doen wegkwijnen van de krampen en we zijn allebei als de dood voor de aambeien die elk toiletbezoek bedreigen.We liggen echter nog allebei plat van het lachen wanneer we het doosje medicijn tegen die ondingen vastnemen (het noemt onmiskenbaar Anusol) tot we de zetpil in ons (hey what do you expect???) hebben en we weer zitten kermen van de pijn.
Gedver,niemand had me gewaarschuwd voor die bijwerking en maar best ook,want anders had ik wellicht gepast voor die bypass.
Verder weinig te melden,bij momenten mis ik P.verschrikkelijk en op andere momenten verwens ik hem en mezelf erbij.Ik had nooit verwacht dat ik zo iets heftigs ging kunnen voelen voor een vent die zo een bedrieglijke kloot is.Ik weet wel dat het kind gemaakt is voor mijn tijd en dat ik er op zich geen probleem zou mee mogen hebben maar ik zou er geen probleem mee hebben,moest ik het op voorhand geweten hebben.Ah,ik ben niet de enige,niet de enige other woman that is,maar misschien slaag ik er echt in om hem te blijven weerstaan als hij aan de deur staat,het trillen van mijn benen te onderdrukken en op een dag constateren dat ik niet meer zinderend naar hem verlang.Maar for now blijf ik vechten tegen de drang hem op te bellen…