Te snel te hard gejuicht!

Volledig verward en uit mijn lood geslagen stond ik ineens aan de deur bij mijn psychiater…hoewel ze een drukbezet mens is,besloot ze wel dat mijn oproep naar haar dringend genoeg was om onmiddellijk gevolg aan te geven.Ik kan haar alleen roemen over haar juiste kennis van haar dossiers,het was inderdaad een tijdje geleden nadat ik de laatste afspraak afgezegd had.Ze deed zelf de deur open en liet me nog even achter in de wachtzaal.Zoals gewoonlijk lagen er allerhande boekjes en magazines,die ik snel even overliep terwijl ik ging zitten,mijn boek had ik thuis gelaten,andere dingen aan het hoofd vandaag.Dit was geen routine bezoek,er moest niet gepalaverd worden over koetjes en kalfjes.
Wat als je het gevoel hebt dat je vecht tegen de molens?Wat als je wakker wordt en je realiseert dat je niet serieus genomen wordt over zaken waar geen discussie aan te pas hoeft te komen?Waar het enige dat er toe doet totaal los staat van egotripperij en gelijk hebben?Wat als iemands leven hiermee in de waagschaal gelegd wordt?
Wat als je het gevoel hebt dat je staat te schreeuwen maar je stem afgedaan wordt als een hinderlijk achtergrondgeluid,je woorden enkel ter illustratie van de ergerlijke klanken?
Wat als een hele dag beheerst wordt door de verdoken beschuldiging onverschillig te zijn?
Wel,ik kan het je zeggen:dan barst een Sneeuwkoningin uit haar voegen,veegt ze alle redelijkheid en diplomatie van tafel en gooit ze er de rauwe werkelijkheid op.
Uiteraard gaat ze eens checken bij haar objectieve barometer,die een inkomen verzekerd krijgt bij elke gekverklaring.Ze wordt nog steeds niet gek verklaard,erger nog:ze kan het bewijs desnoods zwart op wit krijgen.
Ze spreekt dan wel in eenzelfde stuk in drie verschillende voornaamwoorden over zichzelf maar ze is nog niet volledig afgeschreven.
Maar het heeft de moeite geloond en ik steek mezelf geen pluimen op de hoed (die zouden er trouwens niet op passen) maar ik ga vanavond goedgestemd en bevestigd slapen.
Papa ligt weer in de kliniek,het was zorgwekkend vandaag.Wat ik hier neergetokkeld heb,zijn fragmenten die ook doorslaggevend waren in de huidige belevenissen.Maar zijn tumor in zijn maag is niet verder gegroeid en het ziet er in de eerste instantie niet naar uit dat hij zal moeten geopereerd worden,waardoor zijn chemo gestaakt zou worden en zijn kansen zouden verkleinen.Ze mogen nog even hun prognoses voor zichzelf houden,ik had ze allang opgezocht en ik had er geen nood aan ze deze morgen nogmaals door mijn nuchter strot geduwd te krijgen.Er worden nog verdere onderzoeken gedaan.hij heeft op dit moment althans geen pijn en zijn toestand wordt constant geëvalueerd door diegenen met verstand van zaken,althans het diploma in hun praktijk beweert dat.Papa kan voorlopig zonder pijn eten en zodoende aansterken voor de beproevingen van de lopende chemo,die,als alles goed verloopt,verdergezet wordt.
Hoop is één zaak,gemoedsrust een andere en deze laatste wiegt mij deze nacht in slaap,ook het besef dat ik de beste zorgen krijg door diegenen die me omringen.Vooral vandaag was dat duidelijk,met dank,uiteraard!

En zo ineens werd het duister en stil.

De laatste weken zijn een wirwar geweest van gebeurtenissen en belevingen die niet zomaar op het net te gooien waren.Zo werd bij papa een stent gestoken aangezien hij er niet meer in slaagde te eten en bijgevolg sterk afviel en verzwakte,hoewel daags daarvoor hij het nieuws gekregen had dat de chemo aansloeg,in de lever that is…Wie had kunnen vermoeden dat het in de maag stukken minder ging?Het weekend nadat de stent gestoken was,ging het mis en werd hij afgevoerd naar de spoed.Het deed raar om mijn vader te zien liggen in zijn hospitaalbed,vechtend tegen de slaap,verzwakt en vooral:vermagerd.Vooral dat laatste was shockerend.Mijn vader is wel nooit zwaarlijvig geweest,maar als bouwvakker had hij toch een ietwat breder postuur en de jaren hebben zich ook niet onbetuigd gelaten waardoor hij af en toe toch eens iets deed aan een beginnend buikje.Meer dan dat had hij totaal geen zin in een sigaret,wat toch wel een unicum in zijn leven moet geweest zijn.Mijn vader is nu eenmaal ook verankerd aan zijn tas koffie en zijn sigaret.Dat die koffie in de kliniek gemeden werd,was vrij normaal,maar dat hij de moed niet had om een sigaret te gaan roken,duidde voor mij op een ommeslag.Ook hij werd geconfronteerd met de verandering,wat meteen ook zorgde voor een zeer begrijpelijke melancholie.Maar hij sterkte terug aan en mocht naar huis,waar hij ook onmiddellijk werk van maakte en op 20 minuten tijd zat hij beneden met mij te wachten op zijn lift naar huis…rokend uiteraard!
Menig lezer zal het misschien minder positief vinden dat ik mijn vaders toestand meet aan zijn rookgedrag,maar het is nu eenmaal zo dat mijn vader een verstokte roker is en dat vermoedelijk tot het einde van zijn dagen zal zijn,getuige daarvan zijn zijn verwoede pogingen om te stoppen door de jaren heen…
Nu gaat het op en af met hem maar hij zet door,met veel pijn wanneer hij eet,maar hij blijft eten,met behulp van morfine tabletten,die nu lijken aan te slaan.
Maar soms kan ik het niet helpen de moed te laten zakken,ik kan het haast niet geloven dat dit mijn vader moet overkomen.Bij momenten wenste ik dat ik het van hem kon overnemen,al was het maar om hem een paar dagen te gunnen om degelijk en met smaak te kunnen eten,zonder schrik te moeten hebben pijn te hebben.Ondanks het feit dat mijn bypass een eigen keuze was,weet ik hoe dat moet voelen.Alleen…hij heeft er niet voor gekozen en het is ook niet zomaar iets wat ongedaan kan gemaakt worden.Het enige wat ik lijk te doen,is hulpeloos toezien hoe mijn vader aftakelt.We zijn nog maar aan de tweede sessie chemo maar op dit moment kan ik er niet in geloven dat mijn vader ooit nog wordt wie hij was…In het begin van de behandeling ging alles vrij vlotjes,te goed misschien.Hij was bij momenten wel sneller vermoeid en had soms wat problemen met eten en misselijkheid,maar die momenten waren er na de bezoekjes aan de kliniek.Nu is hij ziek geworden voordat hij naar de kliniek moest voor een tweede sessie en dat valt hem aan te zien.Ik ben nu vooral bang en rusteloos,een nacht slapen zonder te moeten bang zijn wakker te worden,is een luxe.
Hoewel ik geen kind aan huis ben en dat nooit zal worden,is mijn vader één van de constanten waar mijn leven aan lijkt vast te hangen.De dood van mijn ouders heb ik leren aanvaarden als onderdeel van mijn toekomstig leven.Maar nooit ofte nimmer heb ik gedacht aan datgene dat erger is dan de dood:het lijden,het afzien.Dat laatste heb ik nooit zien aankomen.Niet dat ik hem nu al ten dode opschrijf,maar dit leed zal tekenend zijn voor de rest van zijn leven.Het was nu niet bepaald alsof hij moest leren te genieten van zelfs de kleinste aspecten van het leven.Dat doét hij volgens mij al behoorlijk veel jaren,ik denk zelfs alle jaren die hij met zijn vriendin beleeft…wat niet wegneemt dat hij tervoor niet genoten heeft,maar die jaren werden hoofdzakelijk overschaduwd door kopzorgen waar ik nu niet verder op in wil gaan.
Maar ik ga me herpakken,ik ga naar de psychiater,ik ga weer ritme aankweken en na mijn vakantiedagen als hernieuwd gaan werken.Ik kan niet anders,want verder gaat het eigenlijk wel goed met mijn leven.Zo veel te vertellen,zo weinig fut…maar het komt,de storm is even gaan liggen,zo lijkt het.Alleen die nachtrust nog in orde krijgen.

Somewhere over the rainbow…

Papa zag er betrekkelijk goed uit,zo met zijn pet op zijn teruggroeiend haar.Betrekkelijk…mijn buikgevoel vertelde me dat het niet bepaald beter zal worden.Ik haat dat buikgevoel,dat heeft over het algemeen gelijk maar de optimist in mijn begint meteen tegen te pruttelen en te spartelen want er is hoop.De eerste chemokuur is achter de rug.Nu is het afwachten naar de resultaten volgende week…
Maar aan de andere kant is er ook het rauwe realisme dat zich bij momenten meester maakt van mij.Niemand ziet het gebeuren want op die momenten ben ik alleen,op die momenten zijn er geen troostende schouders,geen begrijpende blikken en al helemaal geen sterke zoekende handen over mijn lichaam.Neen,op die momenten is er niks en dat is nog confronterender.
Zoeken naar een lief is geen oplossing,ik zie nu al op tegen wéér een nieuw persoon in mijn leven en wéér alles uitleggen en me daardoor wéér kwetsbaar op te moeten stellen.Op den duur schiet er niet veel meer kwetsbaars meer over aan mij.Dan schrikken de mensen ervan dat ik misplaatste grappen maak (in mijn kringen noemt dat,afhankelijk van de luisteraar,ironie of sarcasme) en mezelf gevoelloos opstel,one night stands heb en de volgende ochtend mezelf rot schrik als ik wakker word naast het zoveelste onbekende gezicht.Ik dacht dat die tijd gepasseerd was,maar het is er terug in al zijn rauwe werkelijkheid.
Ha die rauwe werkelijkheid…de rauwe werkelijkheid is dat ik hem mis,elke vezel van mijn lichaam veert recht als zijn naam nog maar valt.Mijn hart maakt een sprongetje nog steeds wanneer ik iemand zie die van ver op hem lijkt.Mijn nachten alleen zijn zweterig en zelfs de muggen zijn me gaan irriteren.Maar het kan niet,het mag niet,hij is te ver gegaan.Ik heb hem finaal buitengegooid en negeer hem,ook al staat hij voor de deur.Ik kan zelfs het daveren van mijn benen onder controle houden.
Ik wil hem eigenlijk niet meer terug maar ik wil hem voelen,ademen en ruiken.Ik wil dat hij me in zijn armen neemt om zonder veel te beseffen van wat er precies in mij omgaat,me gerust te stellen.Ik vervloek de dag dat hij in mijn leven gekomen is,ik verklaar mezelf voor gek dat ik nog steeds naar hem verlang en ik verwijt mezelf dat dat verlangen veel verder gaat dan het verlangen naar datgene dat ik elke dag bij iemand anders kan vinden.Want wakkerworden naast iemand anders dan hem voelt nog steeds aan als ontrouw…

Wie zal het zeggen?

Enkel diegenen die het dichtste bij mij staan,zien de getrokken trek rond mijn lippen.Enkel diegenen die me altijd recht in de ogen kijken,zien de rode randen van het huilen.Maar ik verberg niets,dit is de werkelijkheid,de rauwe realiteit.Wel,wereld,zie me dan maar eens rauw en werkelijk.Niet dat ik er zwaar onder gebukt ga voorlopig.Ik hou me vast tot het moment van de werkelijke aftakeling,vrees ik.
Het nieuws is doorgedrongen en de aanvaarding zal niet lang meer op zich laten wachten.Ik werp me echter niet op als rots in de branding voor mijn familieleden maar ik bied ze wel mijn schouder.Zelf kan ik me niet meer inbeelden in te storten bij één van mijn eigen gezinsleden maar aangezien ik nooit voor zoiets vreselijks gestaan heb,kan ik niet voorspellen wat mijn gevoel (en bijgevolg gedrag) zal zijn zelfs maar het komende uur.Ik zal de eerste vrouw zijn in mijn familiegeschiedenis die de kist van haar vader zal helpen binnendragen in de kerk,of ze het nu leuk vinden of niet.Voorbarige gedachte?Helemaal niet in mijn denkwereld,deze nacht heb ik zelfs al zijn grafrede in mijn hoofd uitgeschreven.Misschien heb ik het wel nodig met deze dingen al bezig te zijn,hoewel ik ook wel inzie dat ik NU moet genieten van de komende maanden met papa.Dus bel ik hem elke dag,normaalgesproken moet hij me soms zelf bellen omdat ik niets te melden heb maar elke dag sinds het allereerste kankernieuws,zoék ik gewoon redenen om hem te horen…want after all,ik heb geen jaren meer.
Ik ben wel dankbaar voor de eerste dagen na mijn terugkomst uit het hospitaal na de gastric bypass.Papa is met me winkelen gegaan en na de shopping zijn we hier thuis gekomen en hebben we onze typische koffie met sigaret gehad en innig gepraat over alles wat in ons op kwam.Zou hij het toen al geweten hebben,of toch tenminste aangevoeld?Maar op die dag is alles veranderd,vanaf die dag was hij weer mijn papa tegen wie ik al mijn kopzorgen kwijt kon.En toen ik enkele weken later een financiële kater van jewelste had,twijfelde ik er niet aan om mijn vader in te schakelen.Dat hij me op die moment geen preek zou afsteken,wist ik zeker (ook voor het eerst).Hierdoor heb ik niet het gevoel dat ik verloren tijd in te halen heb.
Vanavond komen we allemaal samen voor het eerst sinds het fatale bericht.Ik anticipeer maar ik weet niet op wat precies…zal er gehuild worden,wat gaat hij te vertellen hebben en please laat de erfeniskwesties nog even buiten beschouwing…zoiets verwacht ik dus.Hoe en wat precies kom ik hier vanacht of morgen wel ventileren.
Wat ik wel al prachtig vond,was de avond zelf.Hier hebben we aangetoond dat we een echte familie zijn want ongeveer een uur nadat papa iedereen van ons gezin op de hoogte gesteld werd,begon mijn telefoon te rinkelen: mijn broer PJ ( Pa junior:deze benaming omdat hij zonder het bij momenten zelf te beseffen de onmiskenbare zoon van ons pa is).Nadat we onze eerste indrukken gedeeld hadden,besloten we om elk naar een ander lid van ons gezin te bellen.Hij belde onze oudste broer (heel toepasselijk:den oudsten) op en ik onze stiefzus.PJ had het echter makkelijker want den oudsten was aan het werk,mijn zus aan de foon met een vriendin,achteraf belde ze terug wat leidde tot meer tranen en meer medeleven.
Gedver,het is echt zo rottig hé,dat we met zijn allen afzien nu.Je zou kunnen zeggen dat we nu lijden in zesvoud…en dan zijn de kleinkinderen nog niet eens op de hoogte.
Gisteren ben ik gaan sporten met den oudsten,wat enorm goed gedaan heeft.Alleen dat die zijn tranen inhoudt want zijn kinderen zijn bij hem.Mijn persoonlijke mening staat wederom lijnrecht tegenover zijn handelswijze van niets te vertellen aan zijn kinderen voorlopig,tot ze van zomerkamp terug zijn.Ik zou het hen wel vertellen,denk ik,gewoon om hen te bevestigen in wat ze onmiskenbaar voelen.Maar ik kan alleen maar respecteren dat hij zijn kinderen ontziet en daardoor zijn eigen leed wegmoffelt.Hoewel hij daar niet zo goed in slaagt volgens mij,zeker niet onderweg terug naar huis in de auto.Dus ben ik gaan grappen en grollen tegen de kinderen,after all,mijn tranen zijn voorlopig geplengd.Ik twijfel er niet aan dat er nog zullen komen maar voorlopig voel ik me vrij goed.Ik kan zelfs wakkerworden zonder dat de realiteit me overvalt,wat in mijn geval er op duidt dat mijn slaap me goed doet.Natuurlijk verschijnt papa in elke droom die ik heb,maar dat beschouw ik net als een goed teken,het teken dat de verwerking al begonnen is…of is dat voorbarig?

Terminaal

Het is onwaarschijnlijk en te veel voor woorden op dit moment.
Vanavond belde papa op,hij vroeg meteen om samen te komen overmorgen avond.Hierdoor werd alle hoop stukgeslagen.Het is ongeneeslijk,er zijn al uitzaaiingen naar zijn lever en longen.
Hoeveel tijd ons nog rest,zullen we weten donderdag.
De rest van de avond bestond uit huilen,uithuilen bij Aagje en telefoontjes van broer en naar zus.Tot meer ben ik niet in staat.
P. moet zichzelf maar behelpen eenmaal hij hier na zijn werk aankomt want vanavond neem ik een slaappil en wil niets meer beseffen.
Morgen is een nieuwe dag,eenmaal ik aanvaard heb dat ik niet wakker word uit deze nachtmerrie,zal ik opstaan en doen wat ik geacht word te doen.Hij zal het niet anders willen,zo ken ik mijn vader wel.
Maar vanavond bloed ik en dan vooral voor mijn stiefmoeder,mijn eigen leed zal ik met stijl dragen,van zodra ik de brokken van mezelf weer samengeraapt heb.