Blue Monday

Er zijn zo van die dagen dat je er zeker van bent dat het gewoon niet erger kan.De plotse opstoot van verliefdheid kan hier zelfs niet tegenop.Ik heb weinig of geen eetlust,mensen kunnen nu gaan denken dat het de terugkomst van P. is die hiervoor zorgt maar niets is minder waar.Ik eet net méér op die momenten,gewoon te wijten aan de enorme honger die een goeie beurt kan veroorzaken,maar soit.Mijn punt was dus dat het vandaag zo een dag was.
Vorige nacht kon ik de slaap niet vatten,P. was wijselijk thuis gebleven want echt genietbaar was ik niet tegenover hem.Nogal wiedes aangezien hij 2 nachten geleden de muugenjacht in mijn bed verder gezet heeft en dan tegen vijven besloten had huiswaarts te keren,waar het volgens hem gevrijwaard bleef van die bloeddorstige ergernissen.Niet geheel tot mijn verbazing heeft hij wel een geparkeerde auto geblutst toen hij met zijn slaperige kop wou wegrijden.Tegen dat dat geregeld was,had hij geen tijd meer om nog enkele uren te slapen.Ik had enig leedvermaak tot ik zelf ’s namiddags probeerde te slapen en tot de constatatie kwam dat ik werkelijk te veel sloten koffie op had en mijn dutje bijgevolg ook kon vergeten.
Deze morgen werd ik dus niet echt uitgeslapen wakker.P. was te lief aan de telefoon om tegen te gaan kankeren en de vriendinnen te hartelijk.De hele wereld leek me toe te lachen maar ik had geen zin om terug te lachen,hoewel de beleefdheid er mij geregeld toe dwong.
Er was iets,natuurlijk was er iets,die mijn humeur met de minuut verslechterde en het was niet enkel het tekort aan slaap en het nieuws over papa’s kanker,niet alléén dat maar ik kon er mijn vinger niet op leggen.
Tegen de middag besluit ik de mama op te bellen want ook zij heeft het recht te weten wat papa heeft.Voor ik iets kan zeggen over mijn vader,zegt ze dat ze slecht nieuws voor me heeft.Ik denk er nog aan om haar te vragen hoe ze dat wist maar ze zegt dat het niet zo goed gaat met mijn stiefvader.Twee maand geleden is hij geopereerd aan zijn prostaat,alles was in orde en na zijn herstelperiode zou hij in principe weer aan het werk mogen.Maar hij kloeg nog over pijn en ongemakken en hierdoor zijn er verdere onderzoeken geweest…die onderzoeken wezen uit dat mijn stiefpa prostaatkanker heeft.
Op 1 week tijd…het is ongelooflijk!
Volgende week weten we in allebei de gevallen hoe ernstig precies en wat er gaat moeten gebeuren…
De hele middag loop ik in alle staten tot P. aankomt en ik het vertel.Hij reageert geschokt maar neemt me vast en laat me huilen.Hij doet geen poging om mij te sussen en wacht geduldig af,zijn armen rond mij.Zijn volgend idee echter om me mee te tronen naar de slaapkamer,was echter verkeerd ingeschat maar toch,gewoon zijn aanwezigheid,zelfs nu hij hier boven ligt te slapen,is meer dan genoeg.Ik weet niet of het troost is die ik nu bij hem vind maar hoe erg een dag ook kan lijken,hij brengt me aan het lachen en hij geeft me het gevoel dat alles wel in orde komt.

The Crash (slot)

Stond de auto stil?Was het voorbij?Leefde ze nog?Leefde hij nota bene nog?haar allereerste indrukken leken onwerkelijk.De auto stond stil,haar vingers deden pijn en verder voelde ze niets.Ze keek opzij naar hem,door haar te zien bewegen,durfde hij ook zijn ogen bewegen.Naast zich zagen ze de auto’s rakelings passeren.

Was er nu…wat eigenlijk,niks aan de hand?Of moest er nog iets komen?Hij leek tot zijn positieven te komen en zijn instinct vertelde hem van nu meteen uit die auto te raken.Hij voelde iets op zijn wang en zag dat ze hem met opgesperde ogen aanraakte,als wou ze zich er van vergewissen dat alles nu ok was.Maar alles was niet ok,het was nog niet voorbij,dat kon niet na zo een klap.Het moest allemaal nu nog gebeuren,zijn haren in zijn nek stonden recht.Zijn hart gierde door zijn borst,hij was altijd gespaard gebleven van onheil,zelfs nog nooit door het oog van de naald gekropen.Zijn naaste familie was gesneuveld in een burgeroorlog terwijl hij in een ander land college liep.Hij was ontelbare keren gevallen met de motor,hij was gaan zwemmen in de rivier waar de dag erop één van zijn klasgenoten meegesleurd werd door een plotse sterke stroming en tegen een steen te pletter sloeg.Het geluk stond altijd aan zijn kant maar vandaag voelde dat helemaal anders.Hij wist het op het moment dat hij de controle kwijt raakte over zijn auto en hij las het in haar ogen op dat laatste ogenblik,toen…

Het was alsof ze hem moest aanraken om hem te activeren,want van zodra ze zijn wang aanraakte,kwam hij bij zijn positieven en begon hij aan zijn portier te sjorren.Haar reflexen waren echter verre van bestaand want,toen ze naar haar portier reikte,begon haar hand weer oncontroleerbaar te trillen.Hij nam haar handen in de zijne en het was alsof de trillingen moesten uit haar lijf verdwijnen want eenmaal haar handen stil gehouden werden,begon gewoon de rest van haar lichaam te schudden.Ze hoorde hem wel praten maar ze kon niet verstaan wat hij zei,niet dat er iets mis was aan haar gehoor,maar haar hersenen registreerden gewoonweg niets nuttigs.Naast hun auto stond een vrouw te schreeuwen en wild te gebaren,hij was ook aan het praten,maar wel veel rustiger,ze zag de auto’s naast hen voorbijscheren en ze durfde eenvoudigweg niet meer…ze kon niet meer reageren.Toch herkende ze de gebiedende toon in zijn stem en deed het portier open.Toen werd alles troebel.

Hij zei haar dat ze zo snel mogelijk uit die auto weg moesten,dat het nog niet gedaan was,dat ze zich in veiligheid moesten brengen.Maar ze had een blik in haar ogen,die hij nog nooit eerder gezien had,haar ogen wijd opengespreid,haar mond halfopen en hij zag dat ze moeite deed hem te verstaan maar ze begreep hem niet,ze herkende hem wellicht niet eens.Maar ze moesten uit die auto en zijn portier klemde dus gebaarde hij naar haar portier,negeerde de mensen,die zich inmiddels rond hun auto geschaard hadden en begon rustig op haar in te praten en ze begreep hem en strekte haar hand uit naar de deur.Hevig trillend en niet in staat om de klink vast te grijpen,zocht ze zijn ogen en hij nam haar handen tot ze stopten met beven.Ze deed de deur open en liep achterwaarts om de auto heen,terwijl ze er steun tegen zocht.Hij stond voor haar op de pechstrook en was nog net op tijd om haar op te vangen toen ze door de knieën ging.

De dame die de hele tijd al wild staan gebaren had,nam haar van hem over,nadat hij zich er van vergewist had dat alles wel in orde was met haar,buiten wat in shock.Ze was in goede handen terwijl hij de schade wou overzien en de eerder praktische kant regelen.Voor een shock had hij nu echt wel geen tijd.Een vrijwillger reed de auto naar de pechstrook en even later kwam de wegenpolitie de schade opmeten.

Zijn ergste vrees is niet bewaarheid,de auto heeft geen vlam gevat.Zij heeft zich inmiddels een tas koffie uitgegoten en ze heeft haar vader al gebeld,die haar kunnen kalmeren heeft.Ze leven nog en ze wachten samen op de takeldienst,ze zijn vreemd genoeg ongedeerd en ze voelen zich nauwer verbonden dan ooit.De komende dagen gaan ze samen van de shock bekomen en misschien nog wel vertrekken.Maar niet met hun auto,die heeft zijn laatste rit gemaakt maar dat weten ze nog niet.Ze weten alleen dat dat kleine Ford Fiestaatje hun zowel bijna het leven gekost heeft als gered.Later gaan ze er achter komen dat ze een lekke band gehad hebben en heel veel geluk gehad hebben…dat gaan ze later deze avond ook vieren.

The Crash (deel 2)

De radio stond luid en zij zong uit volle borst mee.Af en toe keek hij eens opzij naar haar wanneer ze een octaaf miste,en als ze er ene miste,dan deed ze dat ook wel heel luidruchtig.Hij bedacht zich dat hij beter niet naar haar zou kijken als zij een octaaf miste,misschien zou hij haar beter aankijken wanneer ze eens niet vals zou meekwelen,zo zou hij zijn ogen meer op de baan hebben dan op haar.Hij merkte dat hij lachte want ze glimlachte al zingend terug en legde haar hand op zijn dij.Daar werd hij enigszins ongemakkelijk van…ze zaten per slot van rekening in de auto en ze wist dat een simpele aanraking genoeg was om…zeker als hij zo ontspannen was als nu.Hij wist ook wel dat ze misschien wel een achterliggende bedoeling had want ze had al verschillende keren iets laten vallen over wat er zich allemaal op parkings afspeelde en al zeker na zonsondergang…hijzelf was echt niet het type dat into zulke dingen was.Wat hem betrof,was het hotel en zijn kingsize bed opwindend genoeg.Ze wou romantiek,wel dat zou ze krijgen:eerst inchecken,dan informeren naar een gezellig restaurantje en dan zou hij het doen,bij het diner,een glaasje wijn.Hij had echt wel moeite gedaan om het doosje te verstoppen in hun koffers.Ze wou een romantisch aanzoek,wel dat zou ze krijgen!

Zij had zich voorgenomen om elk uur eens een kwartiertje te stoppen,beetje de benen strekken,sigaretje roken,iets drinken en dan weer rustig aanzetten.Het was een wijs besluit geweest om er samen een tussenuit te gaan.Geen verre bestemmingen,geen all inclusives maar gewoon eens een paar dagen naar Straatsburg.Ze schoof bij momenten heen en weer in haar stoel want ze had gezien,toen hij de valiezen aan het schikken was,dat hij een klein doosje wegmoffelde.Nog voor hij opkeek,maakte ze zich weer uit de voeten,ze wou zo zijn verrassing niet verpesten.Waarom moest ze ook weer buiten zijn?Ah niks belangrijks,gewoon voortmaken dus…

Ze waren inmiddels al een flink uur onderweg.Hij zag het niet onmiddelijk zitten om te stoppen,ze waren zo goed onderweg en ze hadden al een pak vertraging opgelopen bij hun vertrek.Als ze iets wou drinken,kon ze het gewoon nemen.Hij zou enkel stoppen voor een sanitaire stop,en dat ook maar in uiterste nood.De radio stond luid,de ventilators aan zodat hij haar gemiste octaven haast niet meer hoorde,hoewel die haast niet meer hoorbaar waren,aangezien ze inmiddels door Wallonië reden en ze niet zo sterk was in franse chanson.Toen ze hem effectief vroeg te stoppen,vroeg hij haar of ze dat wou.Maar ook dat was niet nodig,ze zou wel ergens binnen het half uur eens een plaspauze moeten inlassen maar dat was niet onmiddelijk nodig.Hij zag dat ze intussen haar schoenen uitgedaan had en zich blootvoets genesteld had op haar plaatsje.Plots ging ze recht zitten,leek ze zich niet meer zo lekker te voelen en vroeg ze hem of hij “dat” ook voelde.Hij vroeg haar wat en ze zei dat de auto ineens leek te trillen en om hem dat te tonen hief ze haar hand op en zag hij haar nadrukkelijk trillen.Nog even zeiden ze tegen elkaar dat het wellicht de kwaliteit van de waalse wegen was,toen er plots een geluid begon te komen uit de koffer,ze keken achter zich om te kijken of hij misschien open stond of dat er iets anders was.

Ze had haar schoenen uitgedaan en ging lekker onderuitgezakt zitten meezingen met “Hotel California” toen ze ineens een rare trilling gewaar werd.Dit kon niet normaal zijn,ze rechtte zich en vroeg hem of hij dat ook voelde,hij wist niet waar ze het over had dus tilde ze haar hand op die onbedwingbaar op en neer ging.Hij zei nog dat het de kwaliteit van de waalse wegen was en ging op het uiterst linkse rijvak rijden.Hij vroeg of het beter ging en dat leek wel even zo,een fractie van een seconde echter want dan ineens klonk er een zwaar kloppend geluid uit de boxen,of nee de koffer,ze keken allebei achter zich,zagen niets bijzonders…

De auto begon wild van links naar rechts te zwenken,ze vroeg hem wat hij deed,hij kon niet antwoorden,zweet parelde op zijn voorhoofd terwijl hij tevergeefs probeerde de controle terug te krijgen over zijn stuur.Hij raakte nog op het middenste rijvak maar de auto maakte een bocht van 180° over het linkse rijvak aan een snelheid van 120 km per uur en raakte met zijn achterkant de betonnen vangrail,die de auto op zijn beurt terugkaatste over de weg,tegen de rijrichting in.Ze schreeuwde maar het was tevergeefs,het enige heldere wat ze nu nog kon doen,was zijn hand vastnemen.Hij kneep eens in haar hand en keek haar aan met een blik die alles zei toen de auto aan zijn kant de betonnen vangrail raakte.

(wordt vervolgd)

The Crash

Ze hadden alles samen voorbereid,het eerste ding dat ze werkelijk samen deden sinds lange tijd.Ze konden zich allebei niet meer herinneren hoe lang het geleden was dat ze als een echt team ertegenaan gingen:inpakken,auto poetsen,olie controleren,de voorbereidende boodschappen,het was een vrij stresserende ochtend geweest maar ze waren dan toch uiteindelijk klaar om te vertrekken.Hun autootje stond proper te blinken in de namiddagzon.Zij moest alles nog eens driedubbel controleren en pas vertrokken moesten ze nog eens stoppen omdat zij er zich wou van vergewissen dat alles in de koffer zat.Hij werd wat nerveus maar dat was snel voorbij,na de laatste stop,waar hij een memory card moest kopen en zij nog zo tegen hem zei dat er meerdere types camera’s bestonden en dat hij echt wel moest checken naar merk en type en ja hoor,na lang wachten aan de kassa,moest hij toch wel de camera gaan zoeken.Zij lachte zelfingenomen,hij draaide met zijn ogen maar hij wist wel dat hij misschien toch beter eens wat meer naar haar zou luisteren,soms heeft ze verdraaid gelijk.Akkoord,ze is humeurig,emotioneel instabiel,ze was één van de enige mensen die zijn bloed kon doen koken,wat hem frustreerde want hij was van nature een geduldig persoon…althans dat was het beeld dat hij van zichzelf gevormd had de afgelopen 44 jaar,en dat mag tellen.Maar toch kon hij niet zonder haar en deze reis zou een nieuw begin zijn,met de wetenschap waar hij nu mee leefde,zou hij wel wat meer geduld hebben en misschien wat meer genieten van haar goedgeluimde dagen en praten als zij het vroeg.Ja,hij zou echt wel meer zijn best doen.

Zij keek hem na met een zelfingenomen blik,ze had het hem nog zo gezegd,hij zou het gewoonweg nooit leren.Koppige steenezel van 44 die hij was,hij zou niet veranderen.Hij zou blijven chatten en hij zou blijven haar bloed aan de kook brengen door dommigheden te proberen verbergen voor haar.Ze had aanvaard dat ze hem niet kon veranderen.Maar het leven zonder hem was zo veel kouder,koeler en onzekerder.Ze had het geprobeerd en het was haar niet gelukt.Ze moest het maar onder ogen zien dat een leven met hem niet eenvoudig was maar dat een leven zonder hem vrijwel onmogelijk geworden was,ze had geproefd van het leven met hem.Ze kende zijn manier van ademhalen als hij in slaap viel,ze wist wanneer hij zachtjes begon te snurken en ze mocht hem vragen op zijn zijde te gaan liggen,hij deed het zonder morren.Hij hield van urenlange gesprekken,samen aan tafel tafelen en palaveren,hij reisde graag en hij wou zo snel mogelijk kinderen met haar.Hij droomde van een groot huis met een mooie tuin en hij apprecieerde haar inspanningen om hun kleine huishouden draaiende te houden,hij at zonder morren alles wat ze hem voorschotelde en morde nooit als ze geen zin had om te koken.Soms legde hij zijn hand op haar heup als ze samen sliepen,op andere momenten trok hij haar dicht tegen zich aan wanneer ze achter hem op de motor zat.

Ze zouden samen blijven en hun uitstap naar Straatsburg was daar een teken van,ze zouden beiden genieten van elkaar…Ze hadden echt geen idee van wat boven hun hoofden hing en ze vertrokken,reden de autostrade op.

(wordt vervolgd)