get the F*** out!

Wat had je nu gedacht?Wat bezielde er jou toen je eergisteren bij Aagje aan de deur stond op zoek naar mij?Waar zat je met je gedachten toen je zomaar veronderstelde dat ik je zou blijven ontvangen met open armen en zou staan springen om je ter hulp te schieten?Het gaat tegenwoordig weer beter met mij,vreemd genoeg ging die vooruitgang gepaard met jouw vertrek uit mijn leven…
Het moest natuurlijk wel lukken dat je terug voor Aagjes deur stond op het moment dat ik op het punt stond Tiamo nog een laatste keer uit te laten.Je schrok van mijn reactie,je had niet terug op mijn opmerking dat je me wel nog geld moet maar dat het het mij waard geweest was om te betalen om van jou af te raken.
Neen,P.,het is waar,ik ben blijlange nog niet over je heen,maar ik heb mijn lichaam weer onder controle,ook al nam je me van top tot teen op.Het wond je lichtelijk wel op ook,dat zag ik aan jouw donkere ogen die nog donkerder werder eenmaal je jouw blik weer van mijn tenen naar mijn ogen verplaatste.Ik beende weg,je vroeg dan maar aan Aagje om je ter hulp te schieten.
Arme Aag,die even tussen 2 vuren zat,maar ik heb er geen problemen mee dat ze jou helpt met je rondgebel over je onbetaalde rekeningen.Het enige gevolg dat dit kan hebben,is dat ik ineens minder ter huize Aag en Zaag zal komen,ik wil geen kans lopen jou daar tegen het lijf te lopen.
Mijn avondeten kwam tot mijn grote ergernis ook weer naar boven,hoewel het al ettelijke uurtjes geleden was dat ik gegeten had.Ik weet nu niet bepaald of het de emotie was of dat er echt is schort,het is zowat elke dag van de week al voorgekomen…
Maar wees gerust,P.,ik zal je niet lastig vallen.Erger nog,ik wil niks meer met jou te maken hebben.
Maar echt hé,het deed zo goed om jou lik op stuk te geven.Ik voel me weer een stukje beter in mijn vel…

Somewhere over the rainbow…

Papa zag er betrekkelijk goed uit,zo met zijn pet op zijn teruggroeiend haar.Betrekkelijk…mijn buikgevoel vertelde me dat het niet bepaald beter zal worden.Ik haat dat buikgevoel,dat heeft over het algemeen gelijk maar de optimist in mijn begint meteen tegen te pruttelen en te spartelen want er is hoop.De eerste chemokuur is achter de rug.Nu is het afwachten naar de resultaten volgende week…
Maar aan de andere kant is er ook het rauwe realisme dat zich bij momenten meester maakt van mij.Niemand ziet het gebeuren want op die momenten ben ik alleen,op die momenten zijn er geen troostende schouders,geen begrijpende blikken en al helemaal geen sterke zoekende handen over mijn lichaam.Neen,op die momenten is er niks en dat is nog confronterender.
Zoeken naar een lief is geen oplossing,ik zie nu al op tegen wéér een nieuw persoon in mijn leven en wéér alles uitleggen en me daardoor wéér kwetsbaar op te moeten stellen.Op den duur schiet er niet veel meer kwetsbaars meer over aan mij.Dan schrikken de mensen ervan dat ik misplaatste grappen maak (in mijn kringen noemt dat,afhankelijk van de luisteraar,ironie of sarcasme) en mezelf gevoelloos opstel,one night stands heb en de volgende ochtend mezelf rot schrik als ik wakker word naast het zoveelste onbekende gezicht.Ik dacht dat die tijd gepasseerd was,maar het is er terug in al zijn rauwe werkelijkheid.
Ha die rauwe werkelijkheid…de rauwe werkelijkheid is dat ik hem mis,elke vezel van mijn lichaam veert recht als zijn naam nog maar valt.Mijn hart maakt een sprongetje nog steeds wanneer ik iemand zie die van ver op hem lijkt.Mijn nachten alleen zijn zweterig en zelfs de muggen zijn me gaan irriteren.Maar het kan niet,het mag niet,hij is te ver gegaan.Ik heb hem finaal buitengegooid en negeer hem,ook al staat hij voor de deur.Ik kan zelfs het daveren van mijn benen onder controle houden.
Ik wil hem eigenlijk niet meer terug maar ik wil hem voelen,ademen en ruiken.Ik wil dat hij me in zijn armen neemt om zonder veel te beseffen van wat er precies in mij omgaat,me gerust te stellen.Ik vervloek de dag dat hij in mijn leven gekomen is,ik verklaar mezelf voor gek dat ik nog steeds naar hem verlang en ik verwijt mezelf dat dat verlangen veel verder gaat dan het verlangen naar datgene dat ik elke dag bij iemand anders kan vinden.Want wakkerworden naast iemand anders dan hem voelt nog steeds aan als ontrouw…

Leeg

Ze zeggen dat het slijt en ik wacht geduldig op slijtagevlekken maar de enige vlekken die verschijnen,zijn lichte nicotinevlekken op mijn vingers.Wachten gaat nu eenmaal onmiskenbaar gepaard met roken,vroeger was dat snoepen maar ik heb er de dumpings niet meer voor over.Dus rook ik en ik blijf roken en afwachten.Hij heeft het nog steeds niet opgegeven en dat maakt het er niet makkelijker op,mijn hart slaat een tel over wanneer hij de straat indraait en ik moet vechten tegen de impuls om hem tegemoet te lopen.
Liefdesverdriet noemen ze dat,het is me eigenlijk nog nooit overkomen.De ene dag gaat het me beter af dan de andere,wederom lijkt dat normaal te zijn.Ik sta weer toe te kijken naar mezelf,net alsof er een groot gapend gat is tussen mezelf en mijn emoties,tussen mijn woorden en mijn daden,tussen mijn hart en mijn verstand.
Verder gaat het leven zijn gewone gangetje,qua gezondheid zit ik redelijk goed,het werken lukt,hoewel niet bepaald miraculeus maar het lukt en ik kom langzaam maar zeker weer in de dagelijkse routine,het sneeuwpaleis ligt proper en de sociale contacten worden onderhouden.
Voor iedereen rond mij is het duidelijk dat het me voor de wind gaat:het feit alleen al dat ik P. gedumpt heb,toont aan dat mijn gevoel voor eigenwaarde stijgt naarmate mijn gewicht daalt.Ik straal en maak me op,ik lach en knuffel de buurkinderen,ik stoei met de hond en lach nog meer.
Maar vanbinnen voel ik me leeg…dus probeer ik niemand dicht genoeg te laten komen zodat niemand zich ongemakkelijk kan voelen bij mijn stille lijden.

Pieces of me

Ik geef toe,het deed pijn om definitief tegen hem te zeggen dat het finaal gedaan was.Ik gaf geen redenen meer,zodat hij ook geen tegenwerpingen zou kunnen maken.Geen beloftes meer dat hij het beter zou aanpakken,geen goedmaaksex en geen kans meer om zijn familie in te schakelen voor een zoveelste verzoeningspoging.
Maar terwijl ik de telefoon ophing,trilde mijn hele wezen,ik heb letterlijk gevoeld hoe mijn hart brak terwijl ik in mijn bed kroop.Ik wachtte op het geluid van zijn auto,het slaan van een portier,het zachte tikken op mijn raam…maar alles bleef stil.Mijn tranen werden teruggedrongen en ik viel in slaap,terwijl ik terugdacht aan al die kopzorgen die hij me de afgelopen maanden gegeven heeft.
En toch…en toch mis ik hem nu al,ook al was hij er nooit.Het is anders,ik kan zo niet meer de telefoon opnemen om hem te vertellen dat…ah om het even wat…ik ben meer kwijt dan een minnaar.Ik ben een stuk van mezelf kwijt.
Ik verlies veel stukken van mezelf tegenwoordig,zo lijkt het…

Nieuwe bril

Vreemd,bedenk ik me deze morgen,hoe alles er ineens zo anders uit ziet.’t Is net alsof ik mijn vroegere leven een stuk herhaald zie worden,maar dat ik nu de kans krijg het wel goed te doen.Ja,ik ben ooit aan reflux geopereerd en dat was precies erger dan deze bypass.Nee,ik ga er niet euforisch en optimistisch over gaan doen,de dag van de operatie zelf was er één van mijn ergste uit mijn leven tot nog toe.Ik ga nog steeds niemand gaan aanraden zichzelf dat aan te doen,gedver zeg.Erbij genomen dat ik de dag van de operatie op recovery gebleven ben,waardoor ik pas achteraf besef op welke momenten het dag en wanneer het nacht was,aangezien de lichten constant aan bleven.Maar ik was in goede handen,dat wel en ik ben toch gezonder uit de kliniek gegaan dan ik er binnengekomen ben,aangezien ik er met een verkoudheid binnengegaan ben.
Maar ja,de kilo’s vliegen er af,nuja vliegen,ik ben de 10de geopereerd en nu is er toch een goeie 7 kilo af.Bij sommigen gaat het sneller maar ik werd van de tweede dag thuis al gek van de yoghurt en beschuiten dus heb ik maar besloten normaal te eten.Met de nodige gevolgen,natuurlijk,zo verteer ik geen gebakken rijst en nog geen pasta maar we blijven oefenen zodat alles weer gaat.De porties zijn merkbaar kleiner en dat laat zich voelen.Ik eet nu gemiddeld op één dag wat ik voor de operatie geregeld in één maaltijd binnengooide…klopt.En aangezien de maag klein is,ben ik genoodzaakt meerdere keren een kleine portie te eten.Eet ik te veel of te vettig,passeert het de maag niet.Eet ik te weinig,loop ik te jammeren van de honger.Ik moet er op letten regelmatig te drinken want als ik dorst heb,kan ik geen halve fles bru plat meer achterover slaan.
Ik bof enorm met de vrienden en de familie,die me geregeld es een hart onder de riem komen steken en ik bedank iedereen die me in het hospitaal komen bezoeken is,dankzij jullie waren de dagen korter en bedankt voor jullie blijvende interesse in mijn evolutie.Ik ben er zeker van dat ik er zonder jullie niet zo goed vanaf zou zijn.
P. ligt definitief buiten,zoals eerder vermeld kan ik er hem nu niet bij nemen.Deze week heb ik een nieuw slot laten steken en hem verteld dat het zo niet meer verder kan en dat hij binnen een paar jaartjes mag terugkomen.Hij geloofde het aanvankelijk niet en de kans dat hij terug voor de deur gaat staan geregeld,is groot.Maar ik ben momenteel even met mezelf bezig en heb echt geen tijd voor een relatie die me meer energie vergt dan bezorgt.Dat bedoelde ik met een deel van mijn leven dat ik herbeleef.in de tijd van mijn eerste maagoperatie had ik een man die me niet vooruithielp maar me nog wat meer last en werk bezorgde tijdens mijn herstelperiode.Hem heb ik de deur niet gewezen en anderhalf jaar later moest ik hem met een bloedend hart laten gaan.P. laten gaan was niet zo heel moeilijk,ik weet beter.
Gedver zeg,een mens leert echt wel uit zijn ervaringen…of zou ik het nu echt menen en het echt over een andere boeg willen gooien?Misschien dat die droom over die nieuwe bril geen modegril is.Een nieuwe bril komt er sowieso…en ik denk dat die op de neus van een nieuwe Sneeuwkoningin gaat komen.