Somewhere over the rainbow…

Papa zag er betrekkelijk goed uit,zo met zijn pet op zijn teruggroeiend haar.Betrekkelijk…mijn buikgevoel vertelde me dat het niet bepaald beter zal worden.Ik haat dat buikgevoel,dat heeft over het algemeen gelijk maar de optimist in mijn begint meteen tegen te pruttelen en te spartelen want er is hoop.De eerste chemokuur is achter de rug.Nu is het afwachten naar de resultaten volgende week…
Maar aan de andere kant is er ook het rauwe realisme dat zich bij momenten meester maakt van mij.Niemand ziet het gebeuren want op die momenten ben ik alleen,op die momenten zijn er geen troostende schouders,geen begrijpende blikken en al helemaal geen sterke zoekende handen over mijn lichaam.Neen,op die momenten is er niks en dat is nog confronterender.
Zoeken naar een lief is geen oplossing,ik zie nu al op tegen wéér een nieuw persoon in mijn leven en wéér alles uitleggen en me daardoor wéér kwetsbaar op te moeten stellen.Op den duur schiet er niet veel meer kwetsbaars meer over aan mij.Dan schrikken de mensen ervan dat ik misplaatste grappen maak (in mijn kringen noemt dat,afhankelijk van de luisteraar,ironie of sarcasme) en mezelf gevoelloos opstel,one night stands heb en de volgende ochtend mezelf rot schrik als ik wakker word naast het zoveelste onbekende gezicht.Ik dacht dat die tijd gepasseerd was,maar het is er terug in al zijn rauwe werkelijkheid.
Ha die rauwe werkelijkheid…de rauwe werkelijkheid is dat ik hem mis,elke vezel van mijn lichaam veert recht als zijn naam nog maar valt.Mijn hart maakt een sprongetje nog steeds wanneer ik iemand zie die van ver op hem lijkt.Mijn nachten alleen zijn zweterig en zelfs de muggen zijn me gaan irriteren.Maar het kan niet,het mag niet,hij is te ver gegaan.Ik heb hem finaal buitengegooid en negeer hem,ook al staat hij voor de deur.Ik kan zelfs het daveren van mijn benen onder controle houden.
Ik wil hem eigenlijk niet meer terug maar ik wil hem voelen,ademen en ruiken.Ik wil dat hij me in zijn armen neemt om zonder veel te beseffen van wat er precies in mij omgaat,me gerust te stellen.Ik vervloek de dag dat hij in mijn leven gekomen is,ik verklaar mezelf voor gek dat ik nog steeds naar hem verlang en ik verwijt mezelf dat dat verlangen veel verder gaat dan het verlangen naar datgene dat ik elke dag bij iemand anders kan vinden.Want wakkerworden naast iemand anders dan hem voelt nog steeds aan als ontrouw…

Blue Monday

Er zijn zo van die dagen dat je er zeker van bent dat het gewoon niet erger kan.De plotse opstoot van verliefdheid kan hier zelfs niet tegenop.Ik heb weinig of geen eetlust,mensen kunnen nu gaan denken dat het de terugkomst van P. is die hiervoor zorgt maar niets is minder waar.Ik eet net méér op die momenten,gewoon te wijten aan de enorme honger die een goeie beurt kan veroorzaken,maar soit.Mijn punt was dus dat het vandaag zo een dag was.
Vorige nacht kon ik de slaap niet vatten,P. was wijselijk thuis gebleven want echt genietbaar was ik niet tegenover hem.Nogal wiedes aangezien hij 2 nachten geleden de muugenjacht in mijn bed verder gezet heeft en dan tegen vijven besloten had huiswaarts te keren,waar het volgens hem gevrijwaard bleef van die bloeddorstige ergernissen.Niet geheel tot mijn verbazing heeft hij wel een geparkeerde auto geblutst toen hij met zijn slaperige kop wou wegrijden.Tegen dat dat geregeld was,had hij geen tijd meer om nog enkele uren te slapen.Ik had enig leedvermaak tot ik zelf ’s namiddags probeerde te slapen en tot de constatatie kwam dat ik werkelijk te veel sloten koffie op had en mijn dutje bijgevolg ook kon vergeten.
Deze morgen werd ik dus niet echt uitgeslapen wakker.P. was te lief aan de telefoon om tegen te gaan kankeren en de vriendinnen te hartelijk.De hele wereld leek me toe te lachen maar ik had geen zin om terug te lachen,hoewel de beleefdheid er mij geregeld toe dwong.
Er was iets,natuurlijk was er iets,die mijn humeur met de minuut verslechterde en het was niet enkel het tekort aan slaap en het nieuws over papa’s kanker,niet alléén dat maar ik kon er mijn vinger niet op leggen.
Tegen de middag besluit ik de mama op te bellen want ook zij heeft het recht te weten wat papa heeft.Voor ik iets kan zeggen over mijn vader,zegt ze dat ze slecht nieuws voor me heeft.Ik denk er nog aan om haar te vragen hoe ze dat wist maar ze zegt dat het niet zo goed gaat met mijn stiefvader.Twee maand geleden is hij geopereerd aan zijn prostaat,alles was in orde en na zijn herstelperiode zou hij in principe weer aan het werk mogen.Maar hij kloeg nog over pijn en ongemakken en hierdoor zijn er verdere onderzoeken geweest…die onderzoeken wezen uit dat mijn stiefpa prostaatkanker heeft.
Op 1 week tijd…het is ongelooflijk!
Volgende week weten we in allebei de gevallen hoe ernstig precies en wat er gaat moeten gebeuren…
De hele middag loop ik in alle staten tot P. aankomt en ik het vertel.Hij reageert geschokt maar neemt me vast en laat me huilen.Hij doet geen poging om mij te sussen en wacht geduldig af,zijn armen rond mij.Zijn volgend idee echter om me mee te tronen naar de slaapkamer,was echter verkeerd ingeschat maar toch,gewoon zijn aanwezigheid,zelfs nu hij hier boven ligt te slapen,is meer dan genoeg.Ik weet niet of het troost is die ik nu bij hem vind maar hoe erg een dag ook kan lijken,hij brengt me aan het lachen en hij geeft me het gevoel dat alles wel in orde komt.

Pieces of me

Ik geef toe,het deed pijn om definitief tegen hem te zeggen dat het finaal gedaan was.Ik gaf geen redenen meer,zodat hij ook geen tegenwerpingen zou kunnen maken.Geen beloftes meer dat hij het beter zou aanpakken,geen goedmaaksex en geen kans meer om zijn familie in te schakelen voor een zoveelste verzoeningspoging.
Maar terwijl ik de telefoon ophing,trilde mijn hele wezen,ik heb letterlijk gevoeld hoe mijn hart brak terwijl ik in mijn bed kroop.Ik wachtte op het geluid van zijn auto,het slaan van een portier,het zachte tikken op mijn raam…maar alles bleef stil.Mijn tranen werden teruggedrongen en ik viel in slaap,terwijl ik terugdacht aan al die kopzorgen die hij me de afgelopen maanden gegeven heeft.
En toch…en toch mis ik hem nu al,ook al was hij er nooit.Het is anders,ik kan zo niet meer de telefoon opnemen om hem te vertellen dat…ah om het even wat…ik ben meer kwijt dan een minnaar.Ik ben een stuk van mezelf kwijt.
Ik verlies veel stukken van mezelf tegenwoordig,zo lijkt het…

single and satisfied?

Ben ik de enige die het opmerkt of is het geen algemeen verschijnsel en manifesteert dit verschijnsel zich enkel binnen mijn eigen sociale kring?Hoewel nee,het kan niet want anders zouden de sexspeeltjes niet zo populair zijn en de Flair staat er bol van.Toch ben ik verbaasd in mijn eigen sociale kring over het feit dat er tegenwoordig meer en meer vriendinnen beginnen te klagen over het gebrek aan sex.En het zijn dan nog de meest functionele relaties die er onder gebukt gaan.Zouden die mannen dan niks in de gaten hebben of zouden het even harteloze klootzakken zijn zoals P,die gewoon na hun werkuren even bij hun maitresse binnenwippen en dan snel in de douche springen voor ze hun pasgeboren zoon goeienacht kussen en zachtjes in bed schuiven om de kersverse mama niet wakker te maken?
Ik ben er nu echt wel zeker van dat ik,door P. een paarkeer per week binnen te laten en mr.Rebound een warm onthaal te geven,meer van bil ga dan een gemiddelde vrouw in relatie.Is het dan zo dat je een bevredigend sexleven moet opgeven voor een relatie?Zou dat normaalgezien niet omgekeerd zo moeten zijn?
Ik heb niet zo veel ervaring met relaties,buiten mijn allerlaatste met kalende ex,heb ik nooit echt veel mannen gehad die na de sex praatten over samenblijven en liefde,gelukkig maar.Kalende ex has de frequentie wel mee maar jammer genoeg voor mij was het meestal gedaan voor ik goed en wel besefte dat het begonnen was.In de meeste relaties is er dan wel ruimte voor begrip en zo maar in de mijne was dat geen waar,ik geef grif toe dat ik leef en vrij volgens de regel “alles of niets”.Ik ben het soort vrouw dat een man met plezier na de sex buitenkeilt en alleen gaat slapen.Geen gesnurk en geen ochtendsex,ik ben sowieso al geen ochtendmens en de volgende ochtend stinkt de gemiddelde mens uit zijn bek.Hoe interessant kan dat dan zijn,he?
Maar ik ben aan het afdwalen.Mijn punt was dat ik meer en meer bemerk dat vrouwen in relatie niet zo bijster bevredigd zijn.Speelt zich dat dan werkelijk enkel af binnen mijn eigen sociale kring of…?

Thinner…

De vriendinnen zitten gezellig thuis:schoonmoeder en B. zitten knus samen met hun man en de andere twee uit straat liggen volgens mij uitgeteld op hun futon.Punt is,alle nabije vriendinnen zijn in het knusse gezelschap van hun lief.Ik zit sinds lange tijd een avond alleen thuis,zo realiseer ik mij ineens.Ik heb zo geen lief…zonet heb ik het doosje doopsuiker van de pasgeboren zoon van P. opengefrunnikt en dan weer ongehavend teruggegeven.Vreemde gewaarwording,een onmiskenbare afwisseling van uiteenlopende emoties.Natuurlijk was ik er sinds vorige week van op de hoogte dat het kind geboren was en ik had wel zo van die dingen gehoord.Zo van die dingen die hij halstarrig bleef ontkennen en ontkrachten.Veel overredingskracht had hij niet echt nodig want hij ging snel genoeg uit de kleren en dat verzette mijn gedachten wel weer…tot zo de volgende dag wanneer de post-orgastische roes weggetrokken was.Vandaar dat ik meestal gewoon pissig liep op hem.Ook was ik bij momenten vrij pissig op mezelf om verschillende redenen,after all zou ik beter moeten weten en ik dacht altijd van mezelf dat ik overweldigend bevredigende sex best kon loskoppelen van liefde.Was het liefde?Nah nee,ik was er gewoon stapelgek op en hij maakte me nog gekker.Toch had ik die bypass niet gedaan was hij er niet geweest om die kinderwens van mij in alle vurigheid aan te wakkeren,want ze was door kalende ex en zijn capriolen gaan liggen.De bypass heeft dit gelijk wel wat getemperd,dat wel maar ik blijf er nog steeds zeker van dat er binnen niet zo heel lang een klein mensje zal rondtrippelen die onmiskenbaar van mij is,met alle gevolgen vandien misschien maar toch uit de grond van mijn hart…but nevertheless not very soon.Het blijft voorlopig nog vrijwel elke dag een blij terugzien met mezelf,maar dan toch wel al een paar jaar geleden nu.In mijn eigen perspectief verjong ik dus maar in werkelijkheid ben ik ouder en niet echt bijster veel wijzer.
Hoewel ik deze avond een dumping van formaat gedaan heb op gewoon een stukje bicky burger en wat frieten (wel alles gedoopt in royaal veel saus en zo van die gebakken ajuintjes :p),ben ik over het algemeen vrij tevreden over wat ik nog mag en kan eten.Maar de maag zegt geregeld es van “don’t push it” en het lichaam geeft me dan zo een miserabel half uur,waarin ik lig te lijden en bij voorkeur daarna slaap wegens verdomde vermoeiend.Natuurlijk word ik niet geacht die dingen te eten maar ik wou het toch proberen en het smaakte zo maar achteraf bekeken echt wel het afzien niet waard.Goeie zaak dus,zo een bypass maar bij momenten toch wel frusterend.En niet alleen het eten maar ook bijvoorbeeld de kopzorgen bij het veloverschot en dan weer een operatie met mogelijke consequenties.Met sporten en smeren kom je ergens maar hoe dan ook ga ik moeten leren leven met hangende delen.Kleren kopen daarentegen lijkt me dan wel weer fijn,hoewel ik shoppen altijd wel leuk vond,zo in ‘t stad en dan terwijl iets gaan eten,waardoor ik op het einde van de dag een pak geld kwijt was maar dat ik me niet echt veel vragen stelde bij het feit dat ik meestal wel het merendeel van mijn centen aan eten besteed had.Ik merk het in alles wat ik doe,eten blijft belangrijk maar mijn lichaam dwingt me om gezond te blijven en echt wel in kleine mate.Gelukkig zijn er dingen die gezond te combineren zijn en meestal klaargemaakt met en door de vriendinnen.Dus gun ik ze hun eetbuien van bicky burgers en frieten,ik zal de volgende keer wel garnaaltjes en dressing op mijn slaatje kieperen en af en toe es een frietje wegsnaaien.
Alles komt in orde en het wordt lente,reboundman komt binnenkort een weekendje logeren trouwens.Zijn kwaadheid was snel getemperd,ik had geen last van grudges maar ik had daar geen reden toe…volgende maand wil ik aan de slag,dus wordt het uitkijken en goed voor mezelf zorgen en geregeld ook es voor mij laten zorgen.I want to feel fabulous en look stunning in my new working outfits!