De radio stond luid en zij zong uit volle borst mee.Af en toe keek hij eens opzij naar haar wanneer ze een octaaf miste,en als ze er ene miste,dan deed ze dat ook wel heel luidruchtig.Hij bedacht zich dat hij beter niet naar haar zou kijken als zij een octaaf miste,misschien zou hij haar beter aankijken wanneer ze eens niet vals zou meekwelen,zo zou hij zijn ogen meer op de baan hebben dan op haar.Hij merkte dat hij lachte want ze glimlachte al zingend terug en legde haar hand op zijn dij.Daar werd hij enigszins ongemakkelijk van…ze zaten per slot van rekening in de auto en ze wist dat een simpele aanraking genoeg was om…zeker als hij zo ontspannen was als nu.Hij wist ook wel dat ze misschien wel een achterliggende bedoeling had want ze had al verschillende keren iets laten vallen over wat er zich allemaal op parkings afspeelde en al zeker na zonsondergang…hijzelf was echt niet het type dat into zulke dingen was.Wat hem betrof,was het hotel en zijn kingsize bed opwindend genoeg.Ze wou romantiek,wel dat zou ze krijgen:eerst inchecken,dan informeren naar een gezellig restaurantje en dan zou hij het doen,bij het diner,een glaasje wijn.Hij had echt wel moeite gedaan om het doosje te verstoppen in hun koffers.Ze wou een romantisch aanzoek,wel dat zou ze krijgen!
Zij had zich voorgenomen om elk uur eens een kwartiertje te stoppen,beetje de benen strekken,sigaretje roken,iets drinken en dan weer rustig aanzetten.Het was een wijs besluit geweest om er samen een tussenuit te gaan.Geen verre bestemmingen,geen all inclusives maar gewoon eens een paar dagen naar Straatsburg.Ze schoof bij momenten heen en weer in haar stoel want ze had gezien,toen hij de valiezen aan het schikken was,dat hij een klein doosje wegmoffelde.Nog voor hij opkeek,maakte ze zich weer uit de voeten,ze wou zo zijn verrassing niet verpesten.Waarom moest ze ook weer buiten zijn?Ah niks belangrijks,gewoon voortmaken dus…
Ze waren inmiddels al een flink uur onderweg.Hij zag het niet onmiddelijk zitten om te stoppen,ze waren zo goed onderweg en ze hadden al een pak vertraging opgelopen bij hun vertrek.Als ze iets wou drinken,kon ze het gewoon nemen.Hij zou enkel stoppen voor een sanitaire stop,en dat ook maar in uiterste nood.De radio stond luid,de ventilators aan zodat hij haar gemiste octaven haast niet meer hoorde,hoewel die haast niet meer hoorbaar waren,aangezien ze inmiddels door Wallonië reden en ze niet zo sterk was in franse chanson.Toen ze hem effectief vroeg te stoppen,vroeg hij haar of ze dat wou.Maar ook dat was niet nodig,ze zou wel ergens binnen het half uur eens een plaspauze moeten inlassen maar dat was niet onmiddelijk nodig.Hij zag dat ze intussen haar schoenen uitgedaan had en zich blootvoets genesteld had op haar plaatsje.Plots ging ze recht zitten,leek ze zich niet meer zo lekker te voelen en vroeg ze hem of hij “dat” ook voelde.Hij vroeg haar wat en ze zei dat de auto ineens leek te trillen en om hem dat te tonen hief ze haar hand op en zag hij haar nadrukkelijk trillen.Nog even zeiden ze tegen elkaar dat het wellicht de kwaliteit van de waalse wegen was,toen er plots een geluid begon te komen uit de koffer,ze keken achter zich om te kijken of hij misschien open stond of dat er iets anders was.
Ze had haar schoenen uitgedaan en ging lekker onderuitgezakt zitten meezingen met “Hotel California” toen ze ineens een rare trilling gewaar werd.Dit kon niet normaal zijn,ze rechtte zich en vroeg hem of hij dat ook voelde,hij wist niet waar ze het over had dus tilde ze haar hand op die onbedwingbaar op en neer ging.Hij zei nog dat het de kwaliteit van de waalse wegen was en ging op het uiterst linkse rijvak rijden.Hij vroeg of het beter ging en dat leek wel even zo,een fractie van een seconde echter want dan ineens klonk er een zwaar kloppend geluid uit de boxen,of nee de koffer,ze keken allebei achter zich,zagen niets bijzonders…
De auto begon wild van links naar rechts te zwenken,ze vroeg hem wat hij deed,hij kon niet antwoorden,zweet parelde op zijn voorhoofd terwijl hij tevergeefs probeerde de controle terug te krijgen over zijn stuur.Hij raakte nog op het middenste rijvak maar de auto maakte een bocht van 180° over het linkse rijvak aan een snelheid van 120 km per uur en raakte met zijn achterkant de betonnen vangrail,die de auto op zijn beurt terugkaatste over de weg,tegen de rijrichting in.Ze schreeuwde maar het was tevergeefs,het enige heldere wat ze nu nog kon doen,was zijn hand vastnemen.Hij kneep eens in haar hand en keek haar aan met een blik die alles zei toen de auto aan zijn kant de betonnen vangrail raakte.
(wordt vervolgd)
Elke dag denk ik eraan om een serieuze post te schrijven over het feit dat Zon en ik terug samen zijn,het hoe en waarom en dergelijke zware punten…wel daar heb ik even geen zin voor om over te schrijven.Ik heb me moeten rechtvaardigen tegen verschillende mensen en het maakt me zo moe.Volgende week vertrekken zon en ik op welverdiende vakantie samen en we kijken er reikhalzend naar uit,we zijn zo moe,we zijn zo afgepeigerd.