Bloos

De man vraagt me hoe het tegenwoordig met me is,terwijl hij zijn hond tegenhoudt om Tiamo volledig te bespringen.Deze laatste laat zich de aandacht welgevallen.Waarom zou ze niet?Ze is per slot van rekening gesteriliseerd en er in geslaagd een gezond libido te behouden,wat haar in dank afgenomen wordt door geïnteresseerde reuen,zoals diegene die haar nu krampachtig probeert te bestijgen.
Ik kijk op naar hem en antwoord hem dat het met ups en downs gaat,maar dat het gewicht een ferme down neemt,ietsje te veel op korte tijd en terwijl ik dat zeg,komt P. aan geslenterd.Zijn ogen steken fel af op zijn zwarte gezicht en zijn het enige wat ik in het donker kan onderscheiden.We kijken elkaar aan,emotieloos tot zijn moeder de deur voor hem opent en hij binnenstapt.De man zegt dat hij verder moet en ik wil mijn weg naar het avondeten vervolgen,maar Tiamo beslist dat ze toch nog eens terug moet lopen voor een laatste afscheidskus.Wederom kan ik haar niet anders dan begrijpen en roep ik de man toe “ahja,de liefde” en roep haar bij mij.Wanneer ze nadert,draai ik me weer om om mijn weg te vervolgen als ik jou ineens mijn richting uit zie kijken.Het is allang geen verrassing meer jou op een moment als dit tegen te komen.
Jouw verschijning heeft iets feeëriek en geruststellend,je begroeting zalvend.Mijn gepijnigde ziel glimlacht je toe en je glimlacht terug.Ik kijk je na terwijl je in je huisje verdwijnt en weet dat je verstaan hebt wat ik de man toeriep daarnet.
Met jouw verschijning nog op mijn netvlies,ontdooit de rest van mijn gelaat.Wanneer ik binnenstap bij Aagje en Zaagje,merk ik dat ik bloos.Ik!Bloos!!Ondervoed doch blozend!
Dit is best wel fijn,denk ik bij mezelf en ga aan tafel zitten en eet voor het eerst in dagen een degelijke portie,de tweede moet ik half aan mij laten passeren maar het zit wel goed.Thuis eet ik nog eens.
Ik weet niet wat het is,ik wil er even niet bij stilstaan.Ik wil er gewoon even in blijven hangen,meer niet…

De andere kant

Ik krijg de laatste tijd bijzonder veel complimenten op mijn uiterlijk.Uiteraard laat ik het nooit na uit te leggen hoe dat komt.Ik geef mensen zelfs de raad het te doen,wanneer ze vertellen dat ze alles al geprobeerd hebben maar niet van hun overgewicht raken (en wees er maar zeker van dat ik weet wat het verschil is tussen overgewicht en wat kilootjes te veel).Maar soms ontbreekt het mij aan de tijd of de goesting er verder over uit te wijden.Let wel,ik heb er geen spijt van tot nog toe maar er zijn toch een paar dingen aan verbonden,dingen die ik wel verwacht had.Maar hoezeer je iets probeert te verwachten dat je nog niet overkomen is,wanneer het je overkomt is het toch wel slikken.
De goede momenten zijn bijzonder goede maar de slechte zijn de bijzonder slechte.
Om maar een voorbeeld te geven: ik pas gewoonweg in een maat 44!Daar waar ik me 5 maand geleden moeizaam in een maat 52 begon te murwen.Fijn,niet?Maar aan de andere kant zijn mijn billen alvast al niet meer presentabel,een afzakkende pareo zorgt voor een paniekaanval…dat me dat nog overkomt,ik had zo veel vrede met mijn lijf voorheen…wat kon het mij schelen of ik bij de volgende shopping spree een maat groter moest kopen?Ik lag er allang niet meer wakker van.Ja toch?Hoewel ik geregeld es moeite deed om te vermageren maar de drang naar eten was toch groter.
Wanneer ik me fit voel,trippel ik rond op hoge hakken en kan ik bergen verzetten maar zelfs diezelfde dag kan het omslaan en is zelfs naar boven gaan slapen een veel te zware opdracht.Zeker nu met die hitte,mijn bloeddruk was al aan de lage kant waardoor ik overdag niks waard ben,’s avonds klaart alles wat op en kan ik zonder te duizelen rondlopen.De dumpings zijn echter wel aan het verminderen,gewoon doordat ik intussen door begin te krijgen wat ik wel en niet aankan of hoe ik ze kan combineren.Echt,de dagen dat het allemaal ok zit,zijn fantastisch.Maar de dagen dat het minder gaat,kan ik niks meer dan in de zetel te hangen,terwijl de wereld verdergaat,terwijl er eigenlijk opleidingen moeten gevolgd worden,terwijl er feestjes gegeven worden waar ik heen wilde gaan,terwijl de vriendinnen zitten te zonnen,terwijl ik eigenlijk eens naar de winkel zou moeten om wat voorraad in te slaan.Hoewel ik voel dat ik vooruitga,baart het me soms wel zorgen dat het zo traag lijkt te gaan.

Ik.Ben.Gaan.Werken.

Vreemd hoe het leven weer zijn draad vanzelf aan het opnemen is.Ikzelf sta momenteel even aan de zijlijn van mijn eigen wereld,zo lijkt het.Maar ik zie dat het goed is,hoewel ik met argusogen sta toe te zien en te anticiperen op een noodlottige tegenvaller.Maar de enige tegenvaller krijg ik ’s avonds tijdens de buurtvergadering,de combinatie caramelnootjes en cola werd me zo wat te veel en ik zeeg neer in de zetel om het daarna op een holletje naar mijn eigen huis te zetten….Maar op zich niets noodlottigs en al geheel niks nieuws onder de zon.Ik was nochtans alert op wat ik at tijdens de werkuren:droge biscuitjes,koffie (kan ik niet laten) en een stukje quiche tijdens de lunch maar aan de andere kant heeft de tajin van vriendin K. nog gesmaakt en die is dan wel goed terecht gekomen.
De werkdag verliep chaotisch,maar ook dat is begrijpelijk na zo een afwezigheid van 6 maand.Aan de andere kant waren er dan ook blije momenten van weerzien en het genoegen van het aanhoren van de allernieuwste roddels.De dag was dus bijgevolg veel te snel weer voorbij.Geloof het of niet:I love my job merendeel van de tijd.
P. dumpt vrienden bij mij af en komt dan niet opdagen.Dat heeft hij zo zaterdag gedaan en gisteren ook weer.Die van gister probeerde zelfs te moven,wat geleid heeft tot een paar leerrijke momenten,zowel voor mij als voor de ongelukkige ziel.Probeert P. mij aan zijn maten te slijten?For now is P. weer eens niet meer welkom in het sneeuwpaleis.Ik vraag me af voor hoe lang weer en met welke uitleg hij nu weer zal komen opdagen of zal het weer zo een heftig weerzien worden waarbij er weinig woorden vuilgemaakt worden?
Ik moet me zo een nieuw speelkameraadje zoeken,vrees is…

Me and my alter ego

Het opruimen van de kleerkast was grappig gisteren.Niemand anders in huis maar toch een paar hoog oplaaiende discussies.De discussie over de rok is nog steeds niet beslecht,ondanks het feit dat ze al lang bezig was,het ding uit elkaar hangt en hoe ik hem draai,het altijd duidelijk is welk ondergoed ik aan heb.Maar toch heb ik het onding teruggehangen tot ik een kleinere maat van hetzelfde model kan kopen.
Ik heb altijd goed gelachen met bloggers die in ruzie lagen met hun alter ego,maar nu heb ik het zelf wel zitten.De Sneeuwkoningin wil liefst van alles zo veel mogelijk onveranderd laten,maar Peggy daarentegen kan niet wachten tot ze alles kan veranderen.Dit leidt uiteraard tot conflicten,zo erg zelfs dat het bloggen geen pretje meer is.Bij momenten overweeg ik zelfs de Sneeuwtrut volledig buiten te flikkeren maar ik zou haar missen,zelfs haar gejammer die ik probeer te negeren terwijl ik in de zon lig te verbranden.Ze heeft natuurlijk wel gelijk maar het voelt zo zalig:dat zonnetje dat me volledig opwarmt…maar misschien komen we er wel uit.
Op vlak van kledij staan we allebei met onze mond vol tanden,we blijven het boeiend vinden maar we weten nog niet welke stijl we ons gaan aanmeten.Op vlak van voeding trekken we uit pure noodzaak aan hetzelfde koord:we beseffen dat te vettig,te zoet en te vezelrijk voedsel ons doen wegkwijnen van de krampen en we zijn allebei als de dood voor de aambeien die elk toiletbezoek bedreigen.We liggen echter nog allebei plat van het lachen wanneer we het doosje medicijn tegen die ondingen vastnemen (het noemt onmiskenbaar Anusol) tot we de zetpil in ons (hey what do you expect???) hebben en we weer zitten kermen van de pijn.
Gedver,niemand had me gewaarschuwd voor die bijwerking en maar best ook,want anders had ik wellicht gepast voor die bypass.
Verder weinig te melden,bij momenten mis ik P.verschrikkelijk en op andere momenten verwens ik hem en mezelf erbij.Ik had nooit verwacht dat ik zo iets heftigs ging kunnen voelen voor een vent die zo een bedrieglijke kloot is.Ik weet wel dat het kind gemaakt is voor mijn tijd en dat ik er op zich geen probleem zou mee mogen hebben maar ik zou er geen probleem mee hebben,moest ik het op voorhand geweten hebben.Ah,ik ben niet de enige,niet de enige other woman that is,maar misschien slaag ik er echt in om hem te blijven weerstaan als hij aan de deur staat,het trillen van mijn benen te onderdrukken en op een dag constateren dat ik niet meer zinderend naar hem verlang.Maar for now blijf ik vechten tegen de drang hem op te bellen…

Thinner…

De vriendinnen zitten gezellig thuis:schoonmoeder en B. zitten knus samen met hun man en de andere twee uit straat liggen volgens mij uitgeteld op hun futon.Punt is,alle nabije vriendinnen zijn in het knusse gezelschap van hun lief.Ik zit sinds lange tijd een avond alleen thuis,zo realiseer ik mij ineens.Ik heb zo geen lief…zonet heb ik het doosje doopsuiker van de pasgeboren zoon van P. opengefrunnikt en dan weer ongehavend teruggegeven.Vreemde gewaarwording,een onmiskenbare afwisseling van uiteenlopende emoties.Natuurlijk was ik er sinds vorige week van op de hoogte dat het kind geboren was en ik had wel zo van die dingen gehoord.Zo van die dingen die hij halstarrig bleef ontkennen en ontkrachten.Veel overredingskracht had hij niet echt nodig want hij ging snel genoeg uit de kleren en dat verzette mijn gedachten wel weer…tot zo de volgende dag wanneer de post-orgastische roes weggetrokken was.Vandaar dat ik meestal gewoon pissig liep op hem.Ook was ik bij momenten vrij pissig op mezelf om verschillende redenen,after all zou ik beter moeten weten en ik dacht altijd van mezelf dat ik overweldigend bevredigende sex best kon loskoppelen van liefde.Was het liefde?Nah nee,ik was er gewoon stapelgek op en hij maakte me nog gekker.Toch had ik die bypass niet gedaan was hij er niet geweest om die kinderwens van mij in alle vurigheid aan te wakkeren,want ze was door kalende ex en zijn capriolen gaan liggen.De bypass heeft dit gelijk wel wat getemperd,dat wel maar ik blijf er nog steeds zeker van dat er binnen niet zo heel lang een klein mensje zal rondtrippelen die onmiskenbaar van mij is,met alle gevolgen vandien misschien maar toch uit de grond van mijn hart…but nevertheless not very soon.Het blijft voorlopig nog vrijwel elke dag een blij terugzien met mezelf,maar dan toch wel al een paar jaar geleden nu.In mijn eigen perspectief verjong ik dus maar in werkelijkheid ben ik ouder en niet echt bijster veel wijzer.
Hoewel ik deze avond een dumping van formaat gedaan heb op gewoon een stukje bicky burger en wat frieten (wel alles gedoopt in royaal veel saus en zo van die gebakken ajuintjes :p),ben ik over het algemeen vrij tevreden over wat ik nog mag en kan eten.Maar de maag zegt geregeld es van “don’t push it” en het lichaam geeft me dan zo een miserabel half uur,waarin ik lig te lijden en bij voorkeur daarna slaap wegens verdomde vermoeiend.Natuurlijk word ik niet geacht die dingen te eten maar ik wou het toch proberen en het smaakte zo maar achteraf bekeken echt wel het afzien niet waard.Goeie zaak dus,zo een bypass maar bij momenten toch wel frusterend.En niet alleen het eten maar ook bijvoorbeeld de kopzorgen bij het veloverschot en dan weer een operatie met mogelijke consequenties.Met sporten en smeren kom je ergens maar hoe dan ook ga ik moeten leren leven met hangende delen.Kleren kopen daarentegen lijkt me dan wel weer fijn,hoewel ik shoppen altijd wel leuk vond,zo in ‘t stad en dan terwijl iets gaan eten,waardoor ik op het einde van de dag een pak geld kwijt was maar dat ik me niet echt veel vragen stelde bij het feit dat ik meestal wel het merendeel van mijn centen aan eten besteed had.Ik merk het in alles wat ik doe,eten blijft belangrijk maar mijn lichaam dwingt me om gezond te blijven en echt wel in kleine mate.Gelukkig zijn er dingen die gezond te combineren zijn en meestal klaargemaakt met en door de vriendinnen.Dus gun ik ze hun eetbuien van bicky burgers en frieten,ik zal de volgende keer wel garnaaltjes en dressing op mijn slaatje kieperen en af en toe es een frietje wegsnaaien.
Alles komt in orde en het wordt lente,reboundman komt binnenkort een weekendje logeren trouwens.Zijn kwaadheid was snel getemperd,ik had geen last van grudges maar ik had daar geen reden toe…volgende maand wil ik aan de slag,dus wordt het uitkijken en goed voor mezelf zorgen en geregeld ook es voor mij laten zorgen.I want to feel fabulous en look stunning in my new working outfits!