Kersssssssssssssst…

Mijn hele leven al hang je als een dreiging rond.Op de één of andere manier ben je in vrijwel elke berichtgeving aanwezig,soms sluimerend,soms confronterend,soms welverdiend,soms als beste oplossing en dan weer totaal onrechtvaardig en onverwacht.Ik had je altijd wel in de mot en vreemd genoeg heb ik jou nog maar weinig momenten echt gevreesd.Ik denk dat ik op de momenten dat ik naar jou leek te verlangen,onbewust geveinsd heb.Met een object van verlangen flirt ik en met jou heb ik nooit geflirt.Ik heb je eigenlijk altijd liever van op afstand geobserveerd en bekritiseerd.Want je kan er bij momenten echt wel wat van,het kan er behoorlijk spectaculair aan toe gaan als jij er aan te pas komt.
Ik denk wel dat ik altijd wel ontzag gehad heb voor jou,respect is een andere zaak.Er zullen er wel rondlopen die jou respecteren maar zo kan ik jou allang niet meer bekijken maar je bent onklopbaar.Je kan misschien wel even ontlopen worden maar wanneer jij beslist,is er geen weg terug.
Misschien is mijn eigen leven vrij afgeschermd geweest van de grote confrontatie met jou,maar nu sta je hier,allang niet meer verdoken maar heel doelgericht mijn richting uit te kijken.Voor mezelf vrees ik niet,je kijkt dan ook niet met jouw kille maar o zo bekende ogen naar mij.
Ik hoef me niet om te draaien om te weten dat je naar hem kijkt,hij zelf weigert nog steeds jou terug aan te kijken maar hij ziet je duidelijk staan.Ik weet dat je er inmiddels een paar maanden al staat en dat je best nog even langer kan staan wachten.Heel lang ga je niet meer wachten,daar is geen beter weten meer tegen.
Het is nauwelijks een strijd te noemen,het is alsof je ons met een vergenoegde glimlach nog de feestperiode gunt.Je verwacht dan ook wellicht dat ik je er dankbaar voor zal zijn,later wanneer mijn eigen tijd gekomen zal zijn dat je in mijn ogen zal kijken.Ik begin me nu af te vragen of ik dan ook langs jou naar hem zal kunnen kijken.Hoe dan ook,ik zal me niet tegen jou verzetten,wees gerust.
Ik wou dat we het op een akkoordje konden gooien,maar met de dood gooi je het niet op akkoordjes.Dat doen mensen met God,maar die zit volgens mij ook ergens heen en weer te zappen tussen de verschillende episodes,onze levens waar jij een rol in speelt die hij dirigeert.

Cold feet

Nee echt,nu het grote moment aan het naderen is,begint de moed mij in de schoenen te zinken.Het is niet zo zeer het feit van de operatie an sich;het feit dat mijn organen verknipt,versneden en verplaatst gaan worden,laat me verbazingwekkend genoeg vrij onverschillig op dit eigenste moment.Nee,het is het wakker worden na de operatie,dat vreselijk misselijkmakend moment vlak nadat ze je in slaap gedaan hebben en je beroofd hebben van enkele uren van je dag.Je beseft in de eerste instantie niet echt wat ze precies van je willen en waar je in hemelsnaam nu weer wakker geworden bent maar binnen enkele seconden ontwaakt je narcotische brein en hiermee ook de verfomfaaide organen.Met een beetje geluk word je niet kotsmisselijk en ruk je het zuustofmaskertje niet van je droge mond,omdat het je zogezegd de adem beneemt.In het allerbeste geval zien ze je ineenkrimpen al voor je het zelf beseft en spuiten ze iets in je infuus,waardoor je weer rustig en pijnloos in slaap valt.
We vergeten hierbij niet de ongemakken die gepaard gaan met het uitslapen na zo een operatie en de keuze van de kamer.Ten eerste zou ik opteren voor een kamer apart,maar wat als ik ineens toch wel zeer onwel word,of me gewoon afgrijselijk eenzaam begin te voelen?Ik bedoel maar: als ik nu eenzaam word,ga ik gewoon naar buiten bij de vriendin B of de schoonfamilie.Ik ben altijd een muisklik weg van geanimeerde virtuele conversatie en de gsm ligt altijd binnen handbereik…ja,de tijd dat ik mezelf als een einzelganger bestempelde,ligt al even ver achter mij als de tijd waarin ik mijn kamer volhing met Madonna-posters en mijn dagen playbackend doorbracht op mijn kamertje,waarbij ik de vouwdeur krampachtig probeerde op slot te krijgen,hoewel dat nergens voor nodig was,in die tijd hadden de broers het te druk met hun pubertoestanden dat ze de kleine zus liever kwijt dan rijk waren,dus waarom zouden ze in hemelsnaam die verrekte plooitoestanddeur open proberen te krijgen?Wil dat zeggen dat ik een ongelukkige jeugd gehad heb?Nah,nee,maar in die tijd heb ik mezelf ontdekt als een heel aangename gesprekspartner,mijn gebrabbel tegen mezelf is begonnen zo rond mijn zesde levensjaar.Ik ben er zeker van dat,zou ik toen in het bezit geweest zijn van een pc en een internetaansluiting,ik het bloggen zou uitgevonden hebben!
Nu ben ik wel weer aan het afwijken dus terug to the point nu.
Kamerkeuze:kamer alleen of met iemand anders?Voor de tv hoef ik het niet te doen:de laptop komt onverbiddelijk mee,samen met een lading dvd’s en wellicht ook een extern hard schijfje.Wat er op tv uitgezonden wordt,zal geprogrammeerd worden en opgenomen op de hard disc van de decoder.Een andere persoon in de kamer kan ook wel best aangenaam zijn om eens duchtig tegen te klagen en zagen,want lachen en hoesten moeten vermeden worden.Dit laatste gaat gepaard met stoppen met roken dus geklaagd zal er wel worden!
Maar een andere persoon in de kamer gaat ook gepaard met bezoek,zo van dat bezoek waar ik niet om gevraagd heb en dus niet opgezet mee zal zijn.Zo van die mensen die mijn dagrust komen verstoren,want ikzelve zou mijn eigen bezoek beperken tot het uiterste minimum.Want wie gaat er nu uit vrije wil naar een kliniek om de post-operatieve klachten aan te horen van iemand die niet opgezet is met de fruitmand die je meegebracht hebt,of de bloemen die je netjes in een vaas zet vol afgrijzen aanstaart.Neeneen,ik ben eerder voor huisbezoekjes,vooral aangezien het bezoek in het bezit is van auto’s en zo een paar noodzakelijke boodschappen kan meebrengen.Opportunisme ten top maar ik zal blijer zijn met een krat Bru plat dan met een fruitmand.
Dus,ik ben er nog steeds niet uit…kamer apart of met 1 ander persoon?Ah kon ik maar kiezen,bestond dat maar,zo een profielschets van kandidaat-kamergenoten.Hoewel,zou dat bestaan,vrees ik dat ik sowieso gedoemd zou zijn tot een kamer alleen…

The Crash (deel 2)

De radio stond luid en zij zong uit volle borst mee.Af en toe keek hij eens opzij naar haar wanneer ze een octaaf miste,en als ze er ene miste,dan deed ze dat ook wel heel luidruchtig.Hij bedacht zich dat hij beter niet naar haar zou kijken als zij een octaaf miste,misschien zou hij haar beter aankijken wanneer ze eens niet vals zou meekwelen,zo zou hij zijn ogen meer op de baan hebben dan op haar.Hij merkte dat hij lachte want ze glimlachte al zingend terug en legde haar hand op zijn dij.Daar werd hij enigszins ongemakkelijk van…ze zaten per slot van rekening in de auto en ze wist dat een simpele aanraking genoeg was om…zeker als hij zo ontspannen was als nu.Hij wist ook wel dat ze misschien wel een achterliggende bedoeling had want ze had al verschillende keren iets laten vallen over wat er zich allemaal op parkings afspeelde en al zeker na zonsondergang…hijzelf was echt niet het type dat into zulke dingen was.Wat hem betrof,was het hotel en zijn kingsize bed opwindend genoeg.Ze wou romantiek,wel dat zou ze krijgen:eerst inchecken,dan informeren naar een gezellig restaurantje en dan zou hij het doen,bij het diner,een glaasje wijn.Hij had echt wel moeite gedaan om het doosje te verstoppen in hun koffers.Ze wou een romantisch aanzoek,wel dat zou ze krijgen!

Zij had zich voorgenomen om elk uur eens een kwartiertje te stoppen,beetje de benen strekken,sigaretje roken,iets drinken en dan weer rustig aanzetten.Het was een wijs besluit geweest om er samen een tussenuit te gaan.Geen verre bestemmingen,geen all inclusives maar gewoon eens een paar dagen naar Straatsburg.Ze schoof bij momenten heen en weer in haar stoel want ze had gezien,toen hij de valiezen aan het schikken was,dat hij een klein doosje wegmoffelde.Nog voor hij opkeek,maakte ze zich weer uit de voeten,ze wou zo zijn verrassing niet verpesten.Waarom moest ze ook weer buiten zijn?Ah niks belangrijks,gewoon voortmaken dus…

Ze waren inmiddels al een flink uur onderweg.Hij zag het niet onmiddelijk zitten om te stoppen,ze waren zo goed onderweg en ze hadden al een pak vertraging opgelopen bij hun vertrek.Als ze iets wou drinken,kon ze het gewoon nemen.Hij zou enkel stoppen voor een sanitaire stop,en dat ook maar in uiterste nood.De radio stond luid,de ventilators aan zodat hij haar gemiste octaven haast niet meer hoorde,hoewel die haast niet meer hoorbaar waren,aangezien ze inmiddels door Wallonië reden en ze niet zo sterk was in franse chanson.Toen ze hem effectief vroeg te stoppen,vroeg hij haar of ze dat wou.Maar ook dat was niet nodig,ze zou wel ergens binnen het half uur eens een plaspauze moeten inlassen maar dat was niet onmiddelijk nodig.Hij zag dat ze intussen haar schoenen uitgedaan had en zich blootvoets genesteld had op haar plaatsje.Plots ging ze recht zitten,leek ze zich niet meer zo lekker te voelen en vroeg ze hem of hij “dat” ook voelde.Hij vroeg haar wat en ze zei dat de auto ineens leek te trillen en om hem dat te tonen hief ze haar hand op en zag hij haar nadrukkelijk trillen.Nog even zeiden ze tegen elkaar dat het wellicht de kwaliteit van de waalse wegen was,toen er plots een geluid begon te komen uit de koffer,ze keken achter zich om te kijken of hij misschien open stond of dat er iets anders was.

Ze had haar schoenen uitgedaan en ging lekker onderuitgezakt zitten meezingen met “Hotel California” toen ze ineens een rare trilling gewaar werd.Dit kon niet normaal zijn,ze rechtte zich en vroeg hem of hij dat ook voelde,hij wist niet waar ze het over had dus tilde ze haar hand op die onbedwingbaar op en neer ging.Hij zei nog dat het de kwaliteit van de waalse wegen was en ging op het uiterst linkse rijvak rijden.Hij vroeg of het beter ging en dat leek wel even zo,een fractie van een seconde echter want dan ineens klonk er een zwaar kloppend geluid uit de boxen,of nee de koffer,ze keken allebei achter zich,zagen niets bijzonders…

De auto begon wild van links naar rechts te zwenken,ze vroeg hem wat hij deed,hij kon niet antwoorden,zweet parelde op zijn voorhoofd terwijl hij tevergeefs probeerde de controle terug te krijgen over zijn stuur.Hij raakte nog op het middenste rijvak maar de auto maakte een bocht van 180° over het linkse rijvak aan een snelheid van 120 km per uur en raakte met zijn achterkant de betonnen vangrail,die de auto op zijn beurt terugkaatste over de weg,tegen de rijrichting in.Ze schreeuwde maar het was tevergeefs,het enige heldere wat ze nu nog kon doen,was zijn hand vastnemen.Hij kneep eens in haar hand en keek haar aan met een blik die alles zei toen de auto aan zijn kant de betonnen vangrail raakte.

(wordt vervolgd)

The Crash

Ze hadden alles samen voorbereid,het eerste ding dat ze werkelijk samen deden sinds lange tijd.Ze konden zich allebei niet meer herinneren hoe lang het geleden was dat ze als een echt team ertegenaan gingen:inpakken,auto poetsen,olie controleren,de voorbereidende boodschappen,het was een vrij stresserende ochtend geweest maar ze waren dan toch uiteindelijk klaar om te vertrekken.Hun autootje stond proper te blinken in de namiddagzon.Zij moest alles nog eens driedubbel controleren en pas vertrokken moesten ze nog eens stoppen omdat zij er zich wou van vergewissen dat alles in de koffer zat.Hij werd wat nerveus maar dat was snel voorbij,na de laatste stop,waar hij een memory card moest kopen en zij nog zo tegen hem zei dat er meerdere types camera’s bestonden en dat hij echt wel moest checken naar merk en type en ja hoor,na lang wachten aan de kassa,moest hij toch wel de camera gaan zoeken.Zij lachte zelfingenomen,hij draaide met zijn ogen maar hij wist wel dat hij misschien toch beter eens wat meer naar haar zou luisteren,soms heeft ze verdraaid gelijk.Akkoord,ze is humeurig,emotioneel instabiel,ze was één van de enige mensen die zijn bloed kon doen koken,wat hem frustreerde want hij was van nature een geduldig persoon…althans dat was het beeld dat hij van zichzelf gevormd had de afgelopen 44 jaar,en dat mag tellen.Maar toch kon hij niet zonder haar en deze reis zou een nieuw begin zijn,met de wetenschap waar hij nu mee leefde,zou hij wel wat meer geduld hebben en misschien wat meer genieten van haar goedgeluimde dagen en praten als zij het vroeg.Ja,hij zou echt wel meer zijn best doen.

Zij keek hem na met een zelfingenomen blik,ze had het hem nog zo gezegd,hij zou het gewoonweg nooit leren.Koppige steenezel van 44 die hij was,hij zou niet veranderen.Hij zou blijven chatten en hij zou blijven haar bloed aan de kook brengen door dommigheden te proberen verbergen voor haar.Ze had aanvaard dat ze hem niet kon veranderen.Maar het leven zonder hem was zo veel kouder,koeler en onzekerder.Ze had het geprobeerd en het was haar niet gelukt.Ze moest het maar onder ogen zien dat een leven met hem niet eenvoudig was maar dat een leven zonder hem vrijwel onmogelijk geworden was,ze had geproefd van het leven met hem.Ze kende zijn manier van ademhalen als hij in slaap viel,ze wist wanneer hij zachtjes begon te snurken en ze mocht hem vragen op zijn zijde te gaan liggen,hij deed het zonder morren.Hij hield van urenlange gesprekken,samen aan tafel tafelen en palaveren,hij reisde graag en hij wou zo snel mogelijk kinderen met haar.Hij droomde van een groot huis met een mooie tuin en hij apprecieerde haar inspanningen om hun kleine huishouden draaiende te houden,hij at zonder morren alles wat ze hem voorschotelde en morde nooit als ze geen zin had om te koken.Soms legde hij zijn hand op haar heup als ze samen sliepen,op andere momenten trok hij haar dicht tegen zich aan wanneer ze achter hem op de motor zat.

Ze zouden samen blijven en hun uitstap naar Straatsburg was daar een teken van,ze zouden beiden genieten van elkaar…Ze hadden echt geen idee van wat boven hun hoofden hing en ze vertrokken,reden de autostrade op.

(wordt vervolgd)