get the F*** out!

Wat had je nu gedacht?Wat bezielde er jou toen je eergisteren bij Aagje aan de deur stond op zoek naar mij?Waar zat je met je gedachten toen je zomaar veronderstelde dat ik je zou blijven ontvangen met open armen en zou staan springen om je ter hulp te schieten?Het gaat tegenwoordig weer beter met mij,vreemd genoeg ging die vooruitgang gepaard met jouw vertrek uit mijn leven…
Het moest natuurlijk wel lukken dat je terug voor Aagjes deur stond op het moment dat ik op het punt stond Tiamo nog een laatste keer uit te laten.Je schrok van mijn reactie,je had niet terug op mijn opmerking dat je me wel nog geld moet maar dat het het mij waard geweest was om te betalen om van jou af te raken.
Neen,P.,het is waar,ik ben blijlange nog niet over je heen,maar ik heb mijn lichaam weer onder controle,ook al nam je me van top tot teen op.Het wond je lichtelijk wel op ook,dat zag ik aan jouw donkere ogen die nog donkerder werder eenmaal je jouw blik weer van mijn tenen naar mijn ogen verplaatste.Ik beende weg,je vroeg dan maar aan Aagje om je ter hulp te schieten.
Arme Aag,die even tussen 2 vuren zat,maar ik heb er geen problemen mee dat ze jou helpt met je rondgebel over je onbetaalde rekeningen.Het enige gevolg dat dit kan hebben,is dat ik ineens minder ter huize Aag en Zaag zal komen,ik wil geen kans lopen jou daar tegen het lijf te lopen.
Mijn avondeten kwam tot mijn grote ergernis ook weer naar boven,hoewel het al ettelijke uurtjes geleden was dat ik gegeten had.Ik weet nu niet bepaald of het de emotie was of dat er echt is schort,het is zowat elke dag van de week al voorgekomen…
Maar wees gerust,P.,ik zal je niet lastig vallen.Erger nog,ik wil niks meer met jou te maken hebben.
Maar echt hé,het deed zo goed om jou lik op stuk te geven.Ik voel me weer een stukje beter in mijn vel…

De andere kant

Ik krijg de laatste tijd bijzonder veel complimenten op mijn uiterlijk.Uiteraard laat ik het nooit na uit te leggen hoe dat komt.Ik geef mensen zelfs de raad het te doen,wanneer ze vertellen dat ze alles al geprobeerd hebben maar niet van hun overgewicht raken (en wees er maar zeker van dat ik weet wat het verschil is tussen overgewicht en wat kilootjes te veel).Maar soms ontbreekt het mij aan de tijd of de goesting er verder over uit te wijden.Let wel,ik heb er geen spijt van tot nog toe maar er zijn toch een paar dingen aan verbonden,dingen die ik wel verwacht had.Maar hoezeer je iets probeert te verwachten dat je nog niet overkomen is,wanneer het je overkomt is het toch wel slikken.
De goede momenten zijn bijzonder goede maar de slechte zijn de bijzonder slechte.
Om maar een voorbeeld te geven: ik pas gewoonweg in een maat 44!Daar waar ik me 5 maand geleden moeizaam in een maat 52 begon te murwen.Fijn,niet?Maar aan de andere kant zijn mijn billen alvast al niet meer presentabel,een afzakkende pareo zorgt voor een paniekaanval…dat me dat nog overkomt,ik had zo veel vrede met mijn lijf voorheen…wat kon het mij schelen of ik bij de volgende shopping spree een maat groter moest kopen?Ik lag er allang niet meer wakker van.Ja toch?Hoewel ik geregeld es moeite deed om te vermageren maar de drang naar eten was toch groter.
Wanneer ik me fit voel,trippel ik rond op hoge hakken en kan ik bergen verzetten maar zelfs diezelfde dag kan het omslaan en is zelfs naar boven gaan slapen een veel te zware opdracht.Zeker nu met die hitte,mijn bloeddruk was al aan de lage kant waardoor ik overdag niks waard ben,’s avonds klaart alles wat op en kan ik zonder te duizelen rondlopen.De dumpings zijn echter wel aan het verminderen,gewoon doordat ik intussen door begin te krijgen wat ik wel en niet aankan of hoe ik ze kan combineren.Echt,de dagen dat het allemaal ok zit,zijn fantastisch.Maar de dagen dat het minder gaat,kan ik niks meer dan in de zetel te hangen,terwijl de wereld verdergaat,terwijl er eigenlijk opleidingen moeten gevolgd worden,terwijl er feestjes gegeven worden waar ik heen wilde gaan,terwijl de vriendinnen zitten te zonnen,terwijl ik eigenlijk eens naar de winkel zou moeten om wat voorraad in te slaan.Hoewel ik voel dat ik vooruitga,baart het me soms wel zorgen dat het zo traag lijkt te gaan.

Ik.Ben.Gaan.Werken.

Vreemd hoe het leven weer zijn draad vanzelf aan het opnemen is.Ikzelf sta momenteel even aan de zijlijn van mijn eigen wereld,zo lijkt het.Maar ik zie dat het goed is,hoewel ik met argusogen sta toe te zien en te anticiperen op een noodlottige tegenvaller.Maar de enige tegenvaller krijg ik ’s avonds tijdens de buurtvergadering,de combinatie caramelnootjes en cola werd me zo wat te veel en ik zeeg neer in de zetel om het daarna op een holletje naar mijn eigen huis te zetten….Maar op zich niets noodlottigs en al geheel niks nieuws onder de zon.Ik was nochtans alert op wat ik at tijdens de werkuren:droge biscuitjes,koffie (kan ik niet laten) en een stukje quiche tijdens de lunch maar aan de andere kant heeft de tajin van vriendin K. nog gesmaakt en die is dan wel goed terecht gekomen.
De werkdag verliep chaotisch,maar ook dat is begrijpelijk na zo een afwezigheid van 6 maand.Aan de andere kant waren er dan ook blije momenten van weerzien en het genoegen van het aanhoren van de allernieuwste roddels.De dag was dus bijgevolg veel te snel weer voorbij.Geloof het of niet:I love my job merendeel van de tijd.
P. dumpt vrienden bij mij af en komt dan niet opdagen.Dat heeft hij zo zaterdag gedaan en gisteren ook weer.Die van gister probeerde zelfs te moven,wat geleid heeft tot een paar leerrijke momenten,zowel voor mij als voor de ongelukkige ziel.Probeert P. mij aan zijn maten te slijten?For now is P. weer eens niet meer welkom in het sneeuwpaleis.Ik vraag me af voor hoe lang weer en met welke uitleg hij nu weer zal komen opdagen of zal het weer zo een heftig weerzien worden waarbij er weinig woorden vuilgemaakt worden?
Ik moet me zo een nieuw speelkameraadje zoeken,vrees is…

Thinner…

De vriendinnen zitten gezellig thuis:schoonmoeder en B. zitten knus samen met hun man en de andere twee uit straat liggen volgens mij uitgeteld op hun futon.Punt is,alle nabije vriendinnen zijn in het knusse gezelschap van hun lief.Ik zit sinds lange tijd een avond alleen thuis,zo realiseer ik mij ineens.Ik heb zo geen lief…zonet heb ik het doosje doopsuiker van de pasgeboren zoon van P. opengefrunnikt en dan weer ongehavend teruggegeven.Vreemde gewaarwording,een onmiskenbare afwisseling van uiteenlopende emoties.Natuurlijk was ik er sinds vorige week van op de hoogte dat het kind geboren was en ik had wel zo van die dingen gehoord.Zo van die dingen die hij halstarrig bleef ontkennen en ontkrachten.Veel overredingskracht had hij niet echt nodig want hij ging snel genoeg uit de kleren en dat verzette mijn gedachten wel weer…tot zo de volgende dag wanneer de post-orgastische roes weggetrokken was.Vandaar dat ik meestal gewoon pissig liep op hem.Ook was ik bij momenten vrij pissig op mezelf om verschillende redenen,after all zou ik beter moeten weten en ik dacht altijd van mezelf dat ik overweldigend bevredigende sex best kon loskoppelen van liefde.Was het liefde?Nah nee,ik was er gewoon stapelgek op en hij maakte me nog gekker.Toch had ik die bypass niet gedaan was hij er niet geweest om die kinderwens van mij in alle vurigheid aan te wakkeren,want ze was door kalende ex en zijn capriolen gaan liggen.De bypass heeft dit gelijk wel wat getemperd,dat wel maar ik blijf er nog steeds zeker van dat er binnen niet zo heel lang een klein mensje zal rondtrippelen die onmiskenbaar van mij is,met alle gevolgen vandien misschien maar toch uit de grond van mijn hart…but nevertheless not very soon.Het blijft voorlopig nog vrijwel elke dag een blij terugzien met mezelf,maar dan toch wel al een paar jaar geleden nu.In mijn eigen perspectief verjong ik dus maar in werkelijkheid ben ik ouder en niet echt bijster veel wijzer.
Hoewel ik deze avond een dumping van formaat gedaan heb op gewoon een stukje bicky burger en wat frieten (wel alles gedoopt in royaal veel saus en zo van die gebakken ajuintjes :p),ben ik over het algemeen vrij tevreden over wat ik nog mag en kan eten.Maar de maag zegt geregeld es van “don’t push it” en het lichaam geeft me dan zo een miserabel half uur,waarin ik lig te lijden en bij voorkeur daarna slaap wegens verdomde vermoeiend.Natuurlijk word ik niet geacht die dingen te eten maar ik wou het toch proberen en het smaakte zo maar achteraf bekeken echt wel het afzien niet waard.Goeie zaak dus,zo een bypass maar bij momenten toch wel frusterend.En niet alleen het eten maar ook bijvoorbeeld de kopzorgen bij het veloverschot en dan weer een operatie met mogelijke consequenties.Met sporten en smeren kom je ergens maar hoe dan ook ga ik moeten leren leven met hangende delen.Kleren kopen daarentegen lijkt me dan wel weer fijn,hoewel ik shoppen altijd wel leuk vond,zo in ‘t stad en dan terwijl iets gaan eten,waardoor ik op het einde van de dag een pak geld kwijt was maar dat ik me niet echt veel vragen stelde bij het feit dat ik meestal wel het merendeel van mijn centen aan eten besteed had.Ik merk het in alles wat ik doe,eten blijft belangrijk maar mijn lichaam dwingt me om gezond te blijven en echt wel in kleine mate.Gelukkig zijn er dingen die gezond te combineren zijn en meestal klaargemaakt met en door de vriendinnen.Dus gun ik ze hun eetbuien van bicky burgers en frieten,ik zal de volgende keer wel garnaaltjes en dressing op mijn slaatje kieperen en af en toe es een frietje wegsnaaien.
Alles komt in orde en het wordt lente,reboundman komt binnenkort een weekendje logeren trouwens.Zijn kwaadheid was snel getemperd,ik had geen last van grudges maar ik had daar geen reden toe…volgende maand wil ik aan de slag,dus wordt het uitkijken en goed voor mezelf zorgen en geregeld ook es voor mij laten zorgen.I want to feel fabulous en look stunning in my new working outfits!

Een zonnige lentedag nochtans

Nee,ik kan er even niet meer mee lachen.Niet alleen zit ik zonder een rooie cent,maar daarenboven ben ik de tantaluskwellingen meer dan beu en daarmee uit.Het is ronduit sadistisch,dat gehunker naar lekkers en na een klein proevertje dat weer aan je neus laten voorbij gaan.Doe ik het niet,dan krijg ik die zogenaamde dumping effecten,waarbij ik of pokkemisselijk naar de toiletpot loop of neerzijg op de sofa ter plaatse om gedurende een half uur comateus te vallen.Gister stond ik bij vriendin B. stoofvlees te bereiden maar tijdens het eten,had ik eigenlijk al door dat het beter was te stoppen met mijn al zo kleine portie.Toch volhard in de boosheid,waardoor ik een half uur lang neer moeten zijgen heb op de sofa en tot overgrote overmaat van ramp het eerste half uur van een of andere voetbalmatch moeten aanzien heb.
Nee,vandaag gaan we terug luisteren naar het lichaam,dat me influistert te ontbijten en dan de dag op slaatjes door te brengen en me de komende tijd niet meer te wagen aan veel vettigheid,mijn energiepeil weer geleidelijk aan op te bouwen en misschien wel eens terug gaan denken aan wat lichte fysieke activiteit.
Het gaat me niet vandaag,ik denk dat ik me maar eens moet gaan kleden,voort van de rest ben ik meer in een soort kluizenaarshumeur.Warcraft installeren op de laptop en een dagje weg van de wereld zijn,lijkt aanlokkelijk.Uiteraard heb ik wel nog steeds een kanjer van een ochtendhumeur aangezien ik tot vieren wakker gebleven ben deze nacht.Ik had zo gister een flauwe dag,waarbij ik door de financiële crisis in het Sneeuwpaleis geen brok door mijn keel kreeg,daardoor was mijn maag niet voorbereid op de paar brokjes stoofvlees en de aardappelen en de salade,waardoor ik na de dumping wel zin kreeg in dessert maar te lui was er achter aan te gaan.Dus heb ik deze nacht de gemiste maaltijden gecompenseerd,waardoor ik niet bepaald vroeg in mijn bed geraakt ben en door de opgedane energie ook geen zin had mijn bed op te zoeken.De resultaten zijn er uiteraard naar.Dus hier zit ik,te verzuchten en te vervloeken.Morgen zal het wel beter gaan,maar vandaag echt wel even niet…denk ik…misschien toch beter nog een kop koffie drinken en zien of deze beweringen eigenlijk ergens op slaan…zucht!