Leeg

Ze zeggen dat het slijt en ik wacht geduldig op slijtagevlekken maar de enige vlekken die verschijnen,zijn lichte nicotinevlekken op mijn vingers.Wachten gaat nu eenmaal onmiskenbaar gepaard met roken,vroeger was dat snoepen maar ik heb er de dumpings niet meer voor over.Dus rook ik en ik blijf roken en afwachten.Hij heeft het nog steeds niet opgegeven en dat maakt het er niet makkelijker op,mijn hart slaat een tel over wanneer hij de straat indraait en ik moet vechten tegen de impuls om hem tegemoet te lopen.
Liefdesverdriet noemen ze dat,het is me eigenlijk nog nooit overkomen.De ene dag gaat het me beter af dan de andere,wederom lijkt dat normaal te zijn.Ik sta weer toe te kijken naar mezelf,net alsof er een groot gapend gat is tussen mezelf en mijn emoties,tussen mijn woorden en mijn daden,tussen mijn hart en mijn verstand.
Verder gaat het leven zijn gewone gangetje,qua gezondheid zit ik redelijk goed,het werken lukt,hoewel niet bepaald miraculeus maar het lukt en ik kom langzaam maar zeker weer in de dagelijkse routine,het sneeuwpaleis ligt proper en de sociale contacten worden onderhouden.
Voor iedereen rond mij is het duidelijk dat het me voor de wind gaat:het feit alleen al dat ik P. gedumpt heb,toont aan dat mijn gevoel voor eigenwaarde stijgt naarmate mijn gewicht daalt.Ik straal en maak me op,ik lach en knuffel de buurkinderen,ik stoei met de hond en lach nog meer.
Maar vanbinnen voel ik me leeg…dus probeer ik niemand dicht genoeg te laten komen zodat niemand zich ongemakkelijk kan voelen bij mijn stille lijden.

Nieuwe bril

Vreemd,bedenk ik me deze morgen,hoe alles er ineens zo anders uit ziet.’t Is net alsof ik mijn vroegere leven een stuk herhaald zie worden,maar dat ik nu de kans krijg het wel goed te doen.Ja,ik ben ooit aan reflux geopereerd en dat was precies erger dan deze bypass.Nee,ik ga er niet euforisch en optimistisch over gaan doen,de dag van de operatie zelf was er één van mijn ergste uit mijn leven tot nog toe.Ik ga nog steeds niemand gaan aanraden zichzelf dat aan te doen,gedver zeg.Erbij genomen dat ik de dag van de operatie op recovery gebleven ben,waardoor ik pas achteraf besef op welke momenten het dag en wanneer het nacht was,aangezien de lichten constant aan bleven.Maar ik was in goede handen,dat wel en ik ben toch gezonder uit de kliniek gegaan dan ik er binnengekomen ben,aangezien ik er met een verkoudheid binnengegaan ben.
Maar ja,de kilo’s vliegen er af,nuja vliegen,ik ben de 10de geopereerd en nu is er toch een goeie 7 kilo af.Bij sommigen gaat het sneller maar ik werd van de tweede dag thuis al gek van de yoghurt en beschuiten dus heb ik maar besloten normaal te eten.Met de nodige gevolgen,natuurlijk,zo verteer ik geen gebakken rijst en nog geen pasta maar we blijven oefenen zodat alles weer gaat.De porties zijn merkbaar kleiner en dat laat zich voelen.Ik eet nu gemiddeld op één dag wat ik voor de operatie geregeld in één maaltijd binnengooide…klopt.En aangezien de maag klein is,ben ik genoodzaakt meerdere keren een kleine portie te eten.Eet ik te veel of te vettig,passeert het de maag niet.Eet ik te weinig,loop ik te jammeren van de honger.Ik moet er op letten regelmatig te drinken want als ik dorst heb,kan ik geen halve fles bru plat meer achterover slaan.
Ik bof enorm met de vrienden en de familie,die me geregeld es een hart onder de riem komen steken en ik bedank iedereen die me in het hospitaal komen bezoeken is,dankzij jullie waren de dagen korter en bedankt voor jullie blijvende interesse in mijn evolutie.Ik ben er zeker van dat ik er zonder jullie niet zo goed vanaf zou zijn.
P. ligt definitief buiten,zoals eerder vermeld kan ik er hem nu niet bij nemen.Deze week heb ik een nieuw slot laten steken en hem verteld dat het zo niet meer verder kan en dat hij binnen een paar jaartjes mag terugkomen.Hij geloofde het aanvankelijk niet en de kans dat hij terug voor de deur gaat staan geregeld,is groot.Maar ik ben momenteel even met mezelf bezig en heb echt geen tijd voor een relatie die me meer energie vergt dan bezorgt.Dat bedoelde ik met een deel van mijn leven dat ik herbeleef.in de tijd van mijn eerste maagoperatie had ik een man die me niet vooruithielp maar me nog wat meer last en werk bezorgde tijdens mijn herstelperiode.Hem heb ik de deur niet gewezen en anderhalf jaar later moest ik hem met een bloedend hart laten gaan.P. laten gaan was niet zo heel moeilijk,ik weet beter.
Gedver zeg,een mens leert echt wel uit zijn ervaringen…of zou ik het nu echt menen en het echt over een andere boeg willen gooien?Misschien dat die droom over die nieuwe bril geen modegril is.Een nieuwe bril komt er sowieso…en ik denk dat die op de neus van een nieuwe Sneeuwkoningin gaat komen.

Exit Pretty Young Thing

Maar vrees niet,lieve schat want je gaat in stijl,zo ben je binnengekomen en zo ga je weer.Hoewel ik de binnenkomstijl wel meer apprecieerde dan de stijl waarin je zal gaan,want ah ja,in feite ben je nog niet weg.Hoogstens wederom wat onbereikbaar,waar ik in principe wel begrip kan voor opbrengen maar dan niet bepaald mijn rol hierin apprecieer,begrijp je wel?Ah natuurlijk begrijp je het niet.Hell,je hanteert nog geen internet,je hebt pas je rijbewijs op zak en je denkt dat je…oh hell,ik heb helemaal geen zin in gevit,voor niks nodig want je bent echt wel ok,maar een vreselijk vast vriendje!Ja,echt,als het niet aan mij ligt,dan vraag ik me af waarom je zo hamerde op die vaste relatie maar het zijn vragen die ik me stel en waar jij bijlange nog niet bij stilstaat.Stilstaan staat nog bijlange niet in jouw woordenboek,maar genieten en ervaringen opdoen,stommiteiten begaan die je vergeven worden aangezien je zo verdomde innemend bent en soms méén je het dan echt hé.Alleen moeilijk om te weten wanneer je het meent en wanneer niet.Neeneen ik ben niet aan het huilen terwijl ik dit allemaal neertokkel en ik heb vandaag geen traan over jou gelaten.Het doet echt geen pijn want ik begrijp het allemaal wel…

De ontkroning van de Zonnekoning

Het zat er al aan te komen,ik kon het voelen maar telkens ik probeerde er aan te beginnen,krabbelde ik terug alsof het een slechte zaak zou zijn,alsof het te definitief zou lijken.Maar toen hij me eergisteravond vertelde over zijn nieuwe vlam,die hij via het internet opgescharreld had,brak er werkelijk iets.Althans,ik dacht dat er iets brak maar in werkelijkheid brak ik los.Ik,Sneeuwkoningin,brak uit de facade waarin ik maandenlang gevangen zat.Die gijzeling in mijn eigen relatie,die ongezonde atmosfeer waarin we ons inderdaad bevonden en waar ik me constant de schuld voor gaf.Toen hij zei dat hij nu al aan het chatten was met een ander en dat hij haar zou gaan ontmoeten,voelde ik me een tissue die je na gebruik in de prullemand gooit.Nee,hij heeft het mooi onder woorden gebracht en daardoor ook mijn punt gezet,ik ben hem wel dankbaar.

Dus ik heb hem deze morgen een vriendelijk bericht gestuurd waarin ik hem verzocht om mij dit weekend alleen te laten en desnoods ergens zijn lusten te gaan botvieren,either way,ik wil mijn huis opnieuw claimen en hem zo snel mogelijk buitenwippen,weliswaar zonder hem het leven zuur te maken maar laat het duidelijk wezen dat hij mag voortmaken met zijn zoektocht naar een nieuwe woonplaats.Hij zou beter af zijn te zoeken naar een nieuw appartement in plaats van een nieuw lief maar hij heeft het zo niet begrepen,hij heeft het zo niet door,vrees ik.

Dus,na de ontkroning van de zonnekoning,  is het uiteraard nodig hem een andere naam te geven.Ik had gedacht aan chatboy maar een vent van 44 kan je moeilijk een chatboy noemen.

Ik sta open voor jullie suggesties

Eten

Vreemd maar eten was het allereerste wat Zon en ik samen deden.Als er ruzie was,kregen we beiden geen brok door de keel.Ging het goed,dan konden we genieten van urenlang te tafelen.Onze relatie leek gestoeld op eten,roken,praten en sex.Dat laatste werd wat op het laatste verwaarloosd maar dat was op zich ook niet zo erg.Nu doet de gedachte aan sex me al duizelen.Mijn libido lijkt weer eens onbestaand als iets wat wel bestaan heeft maar nu aan belang verloren heeft.Ja,het heeft wel aan belang verloren nu.Ik mis het niet aangezien het de laatste tijd ook niet zo veel soeps meer was,maar ik dacht echt dat het zijn vermoeidheid was.Blijkbaar was ik wat te positief.

Hopelijk vindt hij het appartement leuk die ik voor hem gevonden heb en kan hij snel weg.Elke dag dat hij thuis rondloopt,is er ene te veel.Ik begin echt zin te krijgen in mijn bekende bestaan als single en zie het positief in.Ik wil weer alleen verschijnen op kerstavond,ik ga uitbundig fuiven op oudejaar,misschien spreek ik wel af met een andere vrijgevochten vrijgezel,Beer,die ik wil vergezellen op lange tochten door ons sneeuwlandschap,zal wel blij zijn met zijn maatje naast hem.

Ik zal me soms wel eens eenzaam voelen maar dat weegt niet op tegen het laag zelfbeeld en de onzekerheid van een relatie zonder zekerheden.Ik heb de foute formule gekozen,ik dacht dat een man op wie ik niet echt verliefd was me niet ging kunnen kwetsen maar ik had het fout.Ik had me er niet aan verwacht echt verliefd te worden op hem.Was ik dat eigenlijk wel?Waarom bloedt mijn hart dan niet terwijl ik toekijk hoe hij wanhopig het net afschuimt op zoek naar een nieuw lief?Het deed pijn toen ik moest toekijken hoe hij het net afschuimde als mijn Zonnekoning.Maar nu heb ik het gevoel geen enkel beslag op hem te moeten leggen.Een raar besef begint te dagen.

Ik kan hem terugnemen wanneer ik maar wil want hij lijkt terug te willen komen maar nu wil ik hem niet meer terug.Hij is attent en antwoordt braaf op elke mail,doet de afwas zonder morren en loopt op de toppen van zijn tenen,toont respect naar mij toe tegenover zijn contacten en valt na lang draaien en keren in slaap pal voor zijn wekker weer afgaat.Het gaat hem niet en dat doet me niet bepaald plezier maar gewoon het feit dat hij een verkeerde zet gedaan heeft,dat besef doet deugd.

Maar ik besef nu dat we heel ongelukkig zouden geweest zijn,moesten we samengebleven zijn…