get the F*** out!

Wat had je nu gedacht?Wat bezielde er jou toen je eergisteren bij Aagje aan de deur stond op zoek naar mij?Waar zat je met je gedachten toen je zomaar veronderstelde dat ik je zou blijven ontvangen met open armen en zou staan springen om je ter hulp te schieten?Het gaat tegenwoordig weer beter met mij,vreemd genoeg ging die vooruitgang gepaard met jouw vertrek uit mijn leven…
Het moest natuurlijk wel lukken dat je terug voor Aagjes deur stond op het moment dat ik op het punt stond Tiamo nog een laatste keer uit te laten.Je schrok van mijn reactie,je had niet terug op mijn opmerking dat je me wel nog geld moet maar dat het het mij waard geweest was om te betalen om van jou af te raken.
Neen,P.,het is waar,ik ben blijlange nog niet over je heen,maar ik heb mijn lichaam weer onder controle,ook al nam je me van top tot teen op.Het wond je lichtelijk wel op ook,dat zag ik aan jouw donkere ogen die nog donkerder werder eenmaal je jouw blik weer van mijn tenen naar mijn ogen verplaatste.Ik beende weg,je vroeg dan maar aan Aagje om je ter hulp te schieten.
Arme Aag,die even tussen 2 vuren zat,maar ik heb er geen problemen mee dat ze jou helpt met je rondgebel over je onbetaalde rekeningen.Het enige gevolg dat dit kan hebben,is dat ik ineens minder ter huize Aag en Zaag zal komen,ik wil geen kans lopen jou daar tegen het lijf te lopen.
Mijn avondeten kwam tot mijn grote ergernis ook weer naar boven,hoewel het al ettelijke uurtjes geleden was dat ik gegeten had.Ik weet nu niet bepaald of het de emotie was of dat er echt is schort,het is zowat elke dag van de week al voorgekomen…
Maar wees gerust,P.,ik zal je niet lastig vallen.Erger nog,ik wil niks meer met jou te maken hebben.
Maar echt hé,het deed zo goed om jou lik op stuk te geven.Ik voel me weer een stukje beter in mijn vel…

Leeg

Ze zeggen dat het slijt en ik wacht geduldig op slijtagevlekken maar de enige vlekken die verschijnen,zijn lichte nicotinevlekken op mijn vingers.Wachten gaat nu eenmaal onmiskenbaar gepaard met roken,vroeger was dat snoepen maar ik heb er de dumpings niet meer voor over.Dus rook ik en ik blijf roken en afwachten.Hij heeft het nog steeds niet opgegeven en dat maakt het er niet makkelijker op,mijn hart slaat een tel over wanneer hij de straat indraait en ik moet vechten tegen de impuls om hem tegemoet te lopen.
Liefdesverdriet noemen ze dat,het is me eigenlijk nog nooit overkomen.De ene dag gaat het me beter af dan de andere,wederom lijkt dat normaal te zijn.Ik sta weer toe te kijken naar mezelf,net alsof er een groot gapend gat is tussen mezelf en mijn emoties,tussen mijn woorden en mijn daden,tussen mijn hart en mijn verstand.
Verder gaat het leven zijn gewone gangetje,qua gezondheid zit ik redelijk goed,het werken lukt,hoewel niet bepaald miraculeus maar het lukt en ik kom langzaam maar zeker weer in de dagelijkse routine,het sneeuwpaleis ligt proper en de sociale contacten worden onderhouden.
Voor iedereen rond mij is het duidelijk dat het me voor de wind gaat:het feit alleen al dat ik P. gedumpt heb,toont aan dat mijn gevoel voor eigenwaarde stijgt naarmate mijn gewicht daalt.Ik straal en maak me op,ik lach en knuffel de buurkinderen,ik stoei met de hond en lach nog meer.
Maar vanbinnen voel ik me leeg…dus probeer ik niemand dicht genoeg te laten komen zodat niemand zich ongemakkelijk kan voelen bij mijn stille lijden.

Pieces of me

Ik geef toe,het deed pijn om definitief tegen hem te zeggen dat het finaal gedaan was.Ik gaf geen redenen meer,zodat hij ook geen tegenwerpingen zou kunnen maken.Geen beloftes meer dat hij het beter zou aanpakken,geen goedmaaksex en geen kans meer om zijn familie in te schakelen voor een zoveelste verzoeningspoging.
Maar terwijl ik de telefoon ophing,trilde mijn hele wezen,ik heb letterlijk gevoeld hoe mijn hart brak terwijl ik in mijn bed kroop.Ik wachtte op het geluid van zijn auto,het slaan van een portier,het zachte tikken op mijn raam…maar alles bleef stil.Mijn tranen werden teruggedrongen en ik viel in slaap,terwijl ik terugdacht aan al die kopzorgen die hij me de afgelopen maanden gegeven heeft.
En toch…en toch mis ik hem nu al,ook al was hij er nooit.Het is anders,ik kan zo niet meer de telefoon opnemen om hem te vertellen dat…ah om het even wat…ik ben meer kwijt dan een minnaar.Ik ben een stuk van mezelf kwijt.
Ik verlies veel stukken van mezelf tegenwoordig,zo lijkt het…

The fuckbuddy

Ah het is een klootzak maar hij blijft me boeien.De sex is inderdaad aanzienlijk verbeterd nu hij gewoon langskomt,een praatje slaat terwijl hij mijn kleren afpelt…Ik kreeg op vorige post reactie over intimiteit maar weet je,als chronische vrijgezel zoek ik intimiteit op andere manieren,denk ik.Er is sex en er is intimiteit…er is ook dat gevoel van kameraadschap die ik nog nooit op die manier ervaren heb.Hij heeft mijn lijf nooit bekeken alsof hij wel vond dat er gewicht af moest,maar kijken deed hij,waardoor hij nu verschillen opmerkt.In het harde daglicht ligt hij naar mijn afgenomen lijf te kijken.Hij kijkt naar de littekens,die bijlange nog niet gekleurd zijn.Zijn ogen glijden naar boven naar mijn borsten.Ik geef toe,op dat moment moest ik mijn ogen afwenden,want ik wist dat het hem zeker zou opvallen dus grap ik over een tattoo.Maar zijn handen zijn al onderweg,hij is per slot van rekening nooit echt een fervent luisteraar geweest.Hij heeft het gezien,het valt hem op.Ik heb de tijd niet om te bedenken wat er aan het gebeuren is maar hij lacht en zegt dat ik gebruind ben.Ik vraag hem of hij nu aan het grappen is,hij snapt er niks van en woelt inmiddels door mijn pasgeknipte haren.Hij weet al van de haaruitval,dat had ik over de telefoon uitgelegd.Logisch gevolg van de operatie.Ik wijs hem op mijn borsten.Ben ik dan de enige die ziet dat ze hangen?Hij lacht en zegt dat dat een logisch gevolg is van de operatie,maar dat het nauwelijks zichtbaar is,maar als ik nu stop met vermageren,dat het mee zal vallen.Ik rol van hem af om zijn telefoon het zwijgen op te leggen en heb,tot mijn verrassing,een verhelderend gesprek met de recente ex.Hij ligt eerder ongeduldig dan ongemakkelijk te luisteren en als ik opgehangen heb,heb ik geen zin meer om naar uitleg te gaan luisteren.Feit is,ik moet me niet schuldig gaan voelen om hetgeen er nu gaat gebeuren.Na afloop kleedt hij zich aan en valt het mij op dat hij weer gespierd raakt,hij mompelt iets over dat we er allebei beter gaan uitzien met de zomer.We grappen over zijn sixpack en mijn plastische chirurgie en we nemen ons allebei voor om meer te gaan sporten.Zijn kleren moeten bij de mama blijven staan,ik kan niet toelaten dat hij hier tepas en ten onpas binnenvalt.Ik ben echt wel zijn vriendinnetje niet.Hoogstens de friend with benefits.Hij kijkt ernstig en zegt dat het zo wel beter is.Ik storm niet op hem af als hij naar de deur gaat,hij vertrekt en laat de deur open.Ik ga aan mijn laptop zitten en kijk hoe hij wegrijdt.Een klein detail misschien maar een groot verschil voor mij.Die kus,hoe betekenisloos het is voor vele anderen (zoals diegenen die iedereen al kussend begroeten,mijn vrienden zijn daar gelukkig merendeel geen onderdeel van).Maar die kus is het verschil voor mij tussen relatie en fuckbuddy.Ik kan niet zeggen dat ik P. niet graag zie maar het is anders.Hoe anders zal ik nog wel ervaren komende weken want oh ja,hij is zo buitengekegeld bij de ex (ha en terecht!) en hij is wel nog zo slim het hier niet te proberen.Dus zit de mama er mee opgescheept,althans met de kleren,die hij dringend moet verversen,heb ik hem deze morgen nog gezegd…

Me and my alter ego

Het opruimen van de kleerkast was grappig gisteren.Niemand anders in huis maar toch een paar hoog oplaaiende discussies.De discussie over de rok is nog steeds niet beslecht,ondanks het feit dat ze al lang bezig was,het ding uit elkaar hangt en hoe ik hem draai,het altijd duidelijk is welk ondergoed ik aan heb.Maar toch heb ik het onding teruggehangen tot ik een kleinere maat van hetzelfde model kan kopen.
Ik heb altijd goed gelachen met bloggers die in ruzie lagen met hun alter ego,maar nu heb ik het zelf wel zitten.De Sneeuwkoningin wil liefst van alles zo veel mogelijk onveranderd laten,maar Peggy daarentegen kan niet wachten tot ze alles kan veranderen.Dit leidt uiteraard tot conflicten,zo erg zelfs dat het bloggen geen pretje meer is.Bij momenten overweeg ik zelfs de Sneeuwtrut volledig buiten te flikkeren maar ik zou haar missen,zelfs haar gejammer die ik probeer te negeren terwijl ik in de zon lig te verbranden.Ze heeft natuurlijk wel gelijk maar het voelt zo zalig:dat zonnetje dat me volledig opwarmt…maar misschien komen we er wel uit.
Op vlak van kledij staan we allebei met onze mond vol tanden,we blijven het boeiend vinden maar we weten nog niet welke stijl we ons gaan aanmeten.Op vlak van voeding trekken we uit pure noodzaak aan hetzelfde koord:we beseffen dat te vettig,te zoet en te vezelrijk voedsel ons doen wegkwijnen van de krampen en we zijn allebei als de dood voor de aambeien die elk toiletbezoek bedreigen.We liggen echter nog allebei plat van het lachen wanneer we het doosje medicijn tegen die ondingen vastnemen (het noemt onmiskenbaar Anusol) tot we de zetpil in ons (hey what do you expect???) hebben en we weer zitten kermen van de pijn.
Gedver,niemand had me gewaarschuwd voor die bijwerking en maar best ook,want anders had ik wellicht gepast voor die bypass.
Verder weinig te melden,bij momenten mis ik P.verschrikkelijk en op andere momenten verwens ik hem en mezelf erbij.Ik had nooit verwacht dat ik zo iets heftigs ging kunnen voelen voor een vent die zo een bedrieglijke kloot is.Ik weet wel dat het kind gemaakt is voor mijn tijd en dat ik er op zich geen probleem zou mee mogen hebben maar ik zou er geen probleem mee hebben,moest ik het op voorhand geweten hebben.Ah,ik ben niet de enige,niet de enige other woman that is,maar misschien slaag ik er echt in om hem te blijven weerstaan als hij aan de deur staat,het trillen van mijn benen te onderdrukken en op een dag constateren dat ik niet meer zinderend naar hem verlang.Maar for now blijf ik vechten tegen de drang hem op te bellen…