een kop koffie

We waren nooit echt close,het was me toen nog niet duidelijk omdat ik te kampen had met alle onzekerheden waar ik als twintigjarige mee geconfronteerd werd.Maar nu stonden we voor elkaar,een ruim decennium later.We herkenden elkaar meteen al aan de ingang van de winkel,hij lachte en stapte mijn richting uit,we kusten elkaar beleefd op de wang en vroegen naar elkaars doen dezer tijd.Het laten lieten we voor het was,we constateerden dat er moest bij gepraat worden en we wisselden gsmnummers uit en vervolgden elk onze weg.
Niet heel verrassend kwam zijn berichtje later die avond al binnen met de melding dat het voor hem een aangename verrassing was en de vraag of ik zin had binnenkort eens iets te gaan drinken.Het kan dan wel zelfingenomen klinken maar het is nooit een uitdaging geweest hem in bed te krijgen,veel meer dan wat toegeeflijk geplaag kostte het me niet.In de tijd dat hij frequent langskwam,was ik wanhopig op zoek naar die relatie die me de bevestiging gaf dat ik niet gedoemd was alleen te blijven.Het feit dat hij gedurende een paar maanden regelmatig met mij mee naar huis ging,liet me geloven dat hij het misschien wel zou zijn.After all,hij was aangenaam gezelschap,populair in de pub waar ik toen mijn avonden sleet en een attente minnaar.Dat er niet gepraat werd over plannen samen,was toen voor mij iets waar hij misschien nog niet klaar voor was.Verliefd waren we geen van beide en we werden niet als koppel vernoemd.Na een paar maanden vond hij dan wel een vriendin en kwam hij minder langs tot op een moment helemaal niet meer.Ik vond het vooral jammer voor mezelf en voelde me gebruikt,maar ik kon hem wel begrijpen.Zijn vriendin was uiteraard veel slanker dan ik en ze leek altijd wel de juiste outfit aan te hebben,in vergelijking met mijn immer mislukkende pogingen om zo modieus mogelijk door het leven te gaan,ze was hartelijk naar iedereen en ze wist precies altijd wat gezegd.In mijn ogen was ze een soort godin aan wie ik nederig mijn prins afstond.Ik kon geen deuken in mijn eigenwaarde krijgen aangezien die toen nog onbestaand was.Maar na een paar maanden had de godin een andere god tegen het lijf gelopen.
Hij vroeg me op een avond iets zoals waarom ik de laatste tijd zo afstandelijk was,ik bevroor en zocht naar een antwoord.Hij antwoordde in mijn plaats dat ik gekwetst was.Ik keek hem halfdronken aan,zei hem dat hij eigenlijk wel de nagel op de kop geslagen had en dronk mijn drankje leeg en wou weg,wellicht naar het toilet,die details herinner ik me niet meer.Hij werd kwaad en zei iets over niks beloofd te hebben.Ik moet iets geantwoord hebben,we hebben nog buiten in de regen gestaan en we waren beiden nog meer dronken van de frisse buitenlucht.Uiteindelijk zijn we in zijn appartement beland,waar ons drinkgelag wellicht doorgegaan is.Van de rest van de gebeurtenissen kan ik me weinig herinneren buiten dat hij ’s morgens koffie gemaakt had en gevraagd had of ik zin had in ontbijt,de vrijpartij op het terras (die heug ik me nog aangezien dat de eerste keer was dat ik iets deed op een plaats waar ik gezien en bekeken kon worden),ik herinner me zijn complimenten op mijn billen en borsten (vooral aangezien hij het in de winkel niet naliet die twee zo discreet mogelijk te checken,wat ik uiteraard wél opgemerkt heb).Niettemin was het duidelijk dat er geen relatie in zat maar wel fijne sex.Iets daarop zijn we contact verloren.
Ik antwoordde hem dat ik het wel zou zien zitten iets te gaan drinken.Hij stelde die avond voor,ik antwoordde dat ik bij een vriendin was.Toen ik die avond online ging,stond hij afwezig.Ik sprak hem niet aan en zette me te pokeren.Na een half uurtje pokeren en palaveren met wie die nacht online was,reageerde hij.We praatten over slapeloosheid,over de gebeurtenissen van de afgelopen jaren,we haalden herinneringen op,hij zei me dat ik veranderd was.Het gesprek werd frivoler en toen hij las hoe ik tegenwoordig over sex dacht,stelde hij prompt voor een fles bubbels te komen delen.Ik lachte bij mezelf en gaf hem mijn adres.
Toen hij hier aan kwam,werd de fles snel ontkurkt,de rondleiding verliep loodrecht naar de slaapkamer,iets later werd de fles bubbels door mij ingeruild voor water.De katten vonden mijn krullende tenen interessant tot ze iets interessanter gevonden hadden.Het liet me allemaal onverschillig,ik genoot van zijn rustige aanpak,hij nam zijn tijd,ik vond het verhelderend.P was heftig en veeleisend,hij was rustig en attent.Ik genoot van de ervaring die de jaren ons beide rijker heeft gemaakt en viel vergenoegd in slaap.
De volgende ochtend word ik wakker met een volle blaas maar nog slaperig.Hij ligt nog wat te soezen,maar ik ruik dat hij de weg naar de badkamer al gevonden had en zich opgefrist heeft.Hij had goed geslapen maar wou niet vertrekken voor ik wakker was,ik krabbel recht en ga naar beneden gehoor geven aan mijn volle blaas.Ik maak een kop koffie voor hem erbij en neem een korte douche.Wanneer ik uit de douche kom,zit hij aan tafel in T-shirt en boxer met de katten te spelen.Hij feliciteert me met mijn goed geheugen en zegt dat de koffie precies was zoals hij hem graag drinkt.Ik lach en zet een tweede kop voor allebei.Hij kijkt me aan met zijn lichtblauwe ogen tussen zijn immer net te lange zwarte haren wanneer ik weer ga zitten.Ik neem een sigaret en kan niet anders dan de welkome beweging tussen zijn buikje en de tafel te bemerken.Zijn ogen zitten vastgekluisterd aan de mijne wanneer ik mijn sigaret laat voor wat ze is en dat hand voor betere doeleinden aanwend…

Zo voorspelbaar…

Vandaag liep ik een oude bekende tegen het lijf,het was jaren geleden dat we elkaar nog gezien of gesproken hadden dus zaten we snel genoeg bij te praten en na de laatste updates uit elkaars leven,gingen we over op de serieuzere onderwerpen zoals relatie,huwelijk,sex,eerlijkheid,trouw en geroddel over de wederzijdse kennissen,uiteraard
Hij had de nood zich enorm persoonlijk uit te drukken,zijn frustraties en twijfels die hij gevoeld en ervaren had te delen met mij,de volslagen oude onbekende die zich nog steeds aan het afvragen was of hij vroeger ook zo een veel te open boek was.Binnen het half uur dat ik met hem aan het praten was,wist ik hoe het er aan toe ging in zijn huwelijk en zo goed als zijn bankrekeningsaldo.Ik vond het een regelrechte etter,echt!Niks interessants aan,hoogstens nog steeds ietwat in het bezit van dezelfde looks die mij er jaren geleden toe bewogen hebben naar hem te luisteren.
Algauw vroeg hij of we eens iets kleins zouden kunnen gaan eten één dezer,kwestie van eens goed bij te praten…op zijn kosten,uiteraard en op een middag.Ik besloot dat het makkelijker was om toe te zeggen en dan achteraf de meest lullige excuses te geven om niet te komen opdagen tot hij het beu zal worden om af te spreken.Hij zei dat ik geen haar veranderd was,buiten die neuspiercing die er uit was en mijn haar dat korter leek.Ik kon niets beter verzinnen dan de opmerking dat ik mijn wilde haren aan het kwijtraken was en keek verontschuldigend naar zijn kalend hoofd.Hij grijnsde,ik begon me ergens wel iets te herinneren van wat ik weer bij hem te zoeken had.Die gast heeft nog steeds hetzelfde gave gebit,dacht ik bij mezelf…en die grijns.Voor ik het wist,waren we nummers aan het uitwisselen.Net voor hij terug in zijn auto stapte,gaf hij me een kus op mijn mond terwijl zijn ene hand vluchtig over mijn kont passeerde,als wou hij taxeren welk vlees hij in de kuip had.Ik wou eigenlijk wel verontwaardigd reageren maar mijn lichaam reageerde begerig naar meer…de hele weg naar huis fietste ik in strijd met mezelf.Mijn lichaam leek in lichterlaaie te staan waardoor de rit naar huis snel verliep maar in gedachten was ik hem aan het vervloeken,hoe durfde hij me zo schaamteloos aan te raken en me voor zo gemakkelijk te nemen?Ik had hem toch geen enkel signaal gestuurd,of toch wel?Eenmaal thuis maande ik mijn lichaam aan tot kalmte en mijn geest werd ook tot de orde geroepen,dit kon niet meer zijn en dat allemaal op een week tijd!
Er zijn zo van die dingen die we niet meer doen,maande ik beiden aan,terwijl ze me beiden vanuit de spiegel stonden aan te staren.Deze week zijn we met 2 fouten uit ons verleden geconfronteerd.Lichaam:jij krijgt wat je wil (one of these days)en geest:jij krijgt je gemoedsrust,hoewel ik je de hele week minder aangenaam vind.Sinds wanneer zijn we begonnen te leren uit onze fouten?Waar komt dat ineens vandaan?
Net toen ik begon te besluiten dat ik volledig gek aan het worden was,ging de telefoon,het was geen verrassing zijn stem te horen.Of ik hem een leeg bericht zou willen sturen,vooraleer ik hem contacteerde.Ik moest begrijpen dat het gevoelig lag met zijn vrouw en zijn gezin en of ik het erg zou vinden discreet te blijven over onze ontmoetingen en gesprekken.Ik antwoordde hem dat ik dat absoluut niet erg zou vinden,dat ik het enkel aan het schrijven was op mijn blog,heel discreet en openhartig.Hij lachte en bedankte me,ik vertelde hem dat hij beter de vlam met zijn eigen vrouw aanwakkerde dan te rommelen met een andere vrouw.Hij zuchtte en zei dat hij dat wist maar dat het sinds de geboorte van zijn tweede zoontje totaal niks meer voorstelde in de slaapkamer.Ik stelde voor om eventueel in therapie te gaan,hij stelde voor het gesprek voort te zetten bij een etentje.Ik antwoordde dat ik na de bypass niet graag meer ging eten,hij stelde koffie voor.Ik uitte mijn bedenkingen daarover,hij sputterde dat een tas koffie zeer ondubbelzinnig was.Ik sprak hem aan over zijn afscheidskus,hij zweeg en verbrak de verbinding…

Wijs gehandeld,right?

Ik plukte de buurkinderen van jouw motor en je draaide je om en heel even viel alles stil.Jouw verschijning had iets onverwachts overweldigend,hoewel je me niet bepaald zou opgevallen zijn moest ik je gewoon gepasseerd zijn.Ergens kon ik opmaken uit wat je zei dat je het niet erg leek te vinden dat jouw motor beklommen werd door een bende kinderen.Inwendig moest ik grijnzen:was je nu een volslagen idioot of gewoon een rare jonge snuiter?De gespreksonderwerpen die je daarna ten berde bracht,konden me doen besluiten dat je alleszins geen volslagen idioot was,maar raar vond ik je ook niet bepaald.Eerder aangenaam om naar te kijken en absoluut een gevatte gesprekspartner.Zo gevat zelfs dat ik zelfs vergat waarvoor ik in de eerste plaats naar buiten gekomen was.Ik heb er geen idee van hoe lang we daar staan palaveren hebben want je was in tussentijd al eens naar binnen bij jou gespurt om iets te halen en Zaagje heeft dan uiteindelijk ook gehaald wat ik oorspronkelijk uit mijn frigo moest vissen,de reden waarvoor ik op pad gestuurd werd in de eerste plaats,je weet wel:voor alles stil viel.Het was op zijn minst gezegd een fijne ontmoeting,hoewel ik je naam niet meer wist.
Die herinnerde ik me wel na de tweede ontmoeting en dan wist ik meteen ook wat me zo enorm opviel aan je:die ogen,onverwacht helder en die open blik.Weet je dat maar weinig mensen het aandurven iemand gedurende een conversatie zo lang en aandachtig aan te kijken als jij doet?Ik denk niet dat je je daar van bewust bent maar het moet toch even gezegd worden,voor ik het vergeet dat ooit eens aan jou te vermelden,wie weet zit je het zelf te lezen.
Jouw toch wel jeugdige leeftijd beleef je ten volle volgens mij maar er zit een wijsheid in die ik alleen maar kan bewonderen.
Dit is maar een fractie van de reden waarom ik je graag wil blijven kennen.
Maar ja,dat was de makkelijke kant…of net niet,’t is hoe je ‘t bekijkt.Want man wat ben je een geil ding en je bent nog direct op de koop toe dus besloot ik even direct te zijn,wat leidde op een halfslachtige afwijzing.Diezelfde directheid bevestigde de week daarna zowel jouw afwijzing als het besef dat je alleszins een leuk maatje kon worden.Een heel wijs besluit en de knetters die ik voelde telkens ik je tegenkwam,werden gerationaliseerd en genegeerd,net zoals de ongemakkelijke spanning die er hing op die momenten waarop het irrationele aantrekkelijk voor de hand lag.Niemand zegt dat je soms eens niet over maten mag fantaseren,nietwaar?Dat compenseerde de ongemakkelijke spanning en die dubbelzinnigheid in je gevatte bewoordingen en soms heel directe vragen.
En dan kwam dat berichtje…dus toch?Dan gaan we er gewoon voor,dacht ik en ik liep naar jouw deur.Wat daarop volgde,had ik nooit kunnen voorspellen want in plaats van je eenvoudigweg de kleren van het lijfje te pellen,ging ik zitten filmpjes kijken met jou.En zelfs toen het te mooi werd om te laten liggen,werd het nog meer bizar en ging ik zodanig zitten dat jou aanraken minder makkelijk werd.Dat jij geen initiatiefnemer bent,is absoluut geen probleem,initiatief genoeg van mijn kant,normaal gesproken.Maar bij jou heeft het alleen geleid tot een koortsige nacht en een rothumeur de volgende morgen.
Ik wist niet wat te denken,was volledig verward en heb alle pistes afgelopen.Verliefd ben ik niet,mijn libido zit op een kookpunt na de breuk met P.,gezien de openheid tussen ons zou het geen kwaad kunnen…of toch wel?Wat als ik ineens moet beginnen letten op mijn gedragingen naar jou toe,want je zou wel eens kunnen denken dat ik me opdring?Wat gaat gebeuren met die eerlijkheid en ja natuurlijk,wat als…?
Ik heb het je uitgelegd vandaag en het was een opluchting.De spanning lijkt opgeklaard,je blijft een lekker ding maar ik was toch even trots op mezelf dat ik geleerd heb uit vroegere fouten want echt,ik wil je blijven kennen en je kent de aard van het beestje…

Blue Monday

Er zijn zo van die dagen dat je er zeker van bent dat het gewoon niet erger kan.De plotse opstoot van verliefdheid kan hier zelfs niet tegenop.Ik heb weinig of geen eetlust,mensen kunnen nu gaan denken dat het de terugkomst van P. is die hiervoor zorgt maar niets is minder waar.Ik eet net méér op die momenten,gewoon te wijten aan de enorme honger die een goeie beurt kan veroorzaken,maar soit.Mijn punt was dus dat het vandaag zo een dag was.
Vorige nacht kon ik de slaap niet vatten,P. was wijselijk thuis gebleven want echt genietbaar was ik niet tegenover hem.Nogal wiedes aangezien hij 2 nachten geleden de muugenjacht in mijn bed verder gezet heeft en dan tegen vijven besloten had huiswaarts te keren,waar het volgens hem gevrijwaard bleef van die bloeddorstige ergernissen.Niet geheel tot mijn verbazing heeft hij wel een geparkeerde auto geblutst toen hij met zijn slaperige kop wou wegrijden.Tegen dat dat geregeld was,had hij geen tijd meer om nog enkele uren te slapen.Ik had enig leedvermaak tot ik zelf ’s namiddags probeerde te slapen en tot de constatatie kwam dat ik werkelijk te veel sloten koffie op had en mijn dutje bijgevolg ook kon vergeten.
Deze morgen werd ik dus niet echt uitgeslapen wakker.P. was te lief aan de telefoon om tegen te gaan kankeren en de vriendinnen te hartelijk.De hele wereld leek me toe te lachen maar ik had geen zin om terug te lachen,hoewel de beleefdheid er mij geregeld toe dwong.
Er was iets,natuurlijk was er iets,die mijn humeur met de minuut verslechterde en het was niet enkel het tekort aan slaap en het nieuws over papa’s kanker,niet alléén dat maar ik kon er mijn vinger niet op leggen.
Tegen de middag besluit ik de mama op te bellen want ook zij heeft het recht te weten wat papa heeft.Voor ik iets kan zeggen over mijn vader,zegt ze dat ze slecht nieuws voor me heeft.Ik denk er nog aan om haar te vragen hoe ze dat wist maar ze zegt dat het niet zo goed gaat met mijn stiefvader.Twee maand geleden is hij geopereerd aan zijn prostaat,alles was in orde en na zijn herstelperiode zou hij in principe weer aan het werk mogen.Maar hij kloeg nog over pijn en ongemakken en hierdoor zijn er verdere onderzoeken geweest…die onderzoeken wezen uit dat mijn stiefpa prostaatkanker heeft.
Op 1 week tijd…het is ongelooflijk!
Volgende week weten we in allebei de gevallen hoe ernstig precies en wat er gaat moeten gebeuren…
De hele middag loop ik in alle staten tot P. aankomt en ik het vertel.Hij reageert geschokt maar neemt me vast en laat me huilen.Hij doet geen poging om mij te sussen en wacht geduldig af,zijn armen rond mij.Zijn volgend idee echter om me mee te tronen naar de slaapkamer,was echter verkeerd ingeschat maar toch,gewoon zijn aanwezigheid,zelfs nu hij hier boven ligt te slapen,is meer dan genoeg.Ik weet niet of het troost is die ik nu bij hem vind maar hoe erg een dag ook kan lijken,hij brengt me aan het lachen en hij geeft me het gevoel dat alles wel in orde komt.

The fuckbuddy

Ah het is een klootzak maar hij blijft me boeien.De sex is inderdaad aanzienlijk verbeterd nu hij gewoon langskomt,een praatje slaat terwijl hij mijn kleren afpelt…Ik kreeg op vorige post reactie over intimiteit maar weet je,als chronische vrijgezel zoek ik intimiteit op andere manieren,denk ik.Er is sex en er is intimiteit…er is ook dat gevoel van kameraadschap die ik nog nooit op die manier ervaren heb.Hij heeft mijn lijf nooit bekeken alsof hij wel vond dat er gewicht af moest,maar kijken deed hij,waardoor hij nu verschillen opmerkt.In het harde daglicht ligt hij naar mijn afgenomen lijf te kijken.Hij kijkt naar de littekens,die bijlange nog niet gekleurd zijn.Zijn ogen glijden naar boven naar mijn borsten.Ik geef toe,op dat moment moest ik mijn ogen afwenden,want ik wist dat het hem zeker zou opvallen dus grap ik over een tattoo.Maar zijn handen zijn al onderweg,hij is per slot van rekening nooit echt een fervent luisteraar geweest.Hij heeft het gezien,het valt hem op.Ik heb de tijd niet om te bedenken wat er aan het gebeuren is maar hij lacht en zegt dat ik gebruind ben.Ik vraag hem of hij nu aan het grappen is,hij snapt er niks van en woelt inmiddels door mijn pasgeknipte haren.Hij weet al van de haaruitval,dat had ik over de telefoon uitgelegd.Logisch gevolg van de operatie.Ik wijs hem op mijn borsten.Ben ik dan de enige die ziet dat ze hangen?Hij lacht en zegt dat dat een logisch gevolg is van de operatie,maar dat het nauwelijks zichtbaar is,maar als ik nu stop met vermageren,dat het mee zal vallen.Ik rol van hem af om zijn telefoon het zwijgen op te leggen en heb,tot mijn verrassing,een verhelderend gesprek met de recente ex.Hij ligt eerder ongeduldig dan ongemakkelijk te luisteren en als ik opgehangen heb,heb ik geen zin meer om naar uitleg te gaan luisteren.Feit is,ik moet me niet schuldig gaan voelen om hetgeen er nu gaat gebeuren.Na afloop kleedt hij zich aan en valt het mij op dat hij weer gespierd raakt,hij mompelt iets over dat we er allebei beter gaan uitzien met de zomer.We grappen over zijn sixpack en mijn plastische chirurgie en we nemen ons allebei voor om meer te gaan sporten.Zijn kleren moeten bij de mama blijven staan,ik kan niet toelaten dat hij hier tepas en ten onpas binnenvalt.Ik ben echt wel zijn vriendinnetje niet.Hoogstens de friend with benefits.Hij kijkt ernstig en zegt dat het zo wel beter is.Ik storm niet op hem af als hij naar de deur gaat,hij vertrekt en laat de deur open.Ik ga aan mijn laptop zitten en kijk hoe hij wegrijdt.Een klein detail misschien maar een groot verschil voor mij.Die kus,hoe betekenisloos het is voor vele anderen (zoals diegenen die iedereen al kussend begroeten,mijn vrienden zijn daar gelukkig merendeel geen onderdeel van).Maar die kus is het verschil voor mij tussen relatie en fuckbuddy.Ik kan niet zeggen dat ik P. niet graag zie maar het is anders.Hoe anders zal ik nog wel ervaren komende weken want oh ja,hij is zo buitengekegeld bij de ex (ha en terecht!) en hij is wel nog zo slim het hier niet te proberen.Dus zit de mama er mee opgescheept,althans met de kleren,die hij dringend moet verversen,heb ik hem deze morgen nog gezegd…