Sneeuwkoningin

Pagal

sneeuwkoningin — Thu, 22 Dec 2011 14:52:11 +0000

Het nieuws over zijn dood kwam als een donderslag bij klare hemel. Ook al was hij niet meteen wat ik een echte vriend zou noemen, bekroop me meteen een onbehaaglijk gevoel die me dagenlang gezelschap zou houden. Dat hij ooit nog eens de kranten zou gehaald hebben, was te verwachten, zeker gezien het feit dat zijn kwaliteiten als sportman al meermaals beschreven geweest waren in diverse bladen. Niet dat hij zo een grote meneer was en al zeker niet letterlijk gezien van gestalte. Op zijn minst was hij wel iemand die opviel, maar niet bepaald door zijn uiterlijk, hoewel hij niet onaantrekkelijk was.
In de periode dat ik hem buurman noemde, kon hij lange betogen houden over het grote verschil tussen Afrikaanse en westerse geneeskunde en meestal ontaardden die betogen in niet al te hoog oplopende discussies en eindigden in gegrinnik met vriendin B. Hij had geen vertrouwen in onze geneeskunde en het zal er niet op verbeterd zijn.
Ik had hem een ander einde toegewenst, ik denk dat niemand op een operatietafel aan zijn einde wil komen, fout van de dokter of aangeboren aandoening of welke reden dan ook… Ik hoop dat hij er zich dan inderdaad niet bewust van was en dat de ogenblikken voor de narcose niet te angstig waren.
Het was natuurlijk ook wel raar een naam te zien verschijnen in een artikel over een vermeende fout van een ziekenhuis met zijn overlijden als gevolg. En dan nog zo iemand die gezond was in vele ogen, iemand die niet snel klaagde over pijn of ziekte aangezien dat niet veel bij hem voorkwam. Iemand van wie je niet verwacht dat hij er mee zou ingestemd hebben om op vrijdagavond naar de spoed te rijden, teruggestuurd te worden omdat de klachten op het eerste zicht niet ernstig leken en er de zaterdag weer te belanden. Wie zou dat nu verwacht hebben?
Hij was geen vriend maar wel een aantal jaren een goede buurman en een vriendje van een vroegere vriendin en ik heb hem eigenlijk kort gekend. Toch heb ik een paar dagen ondersteboven gelopen van het nieuws. Het stemt gewoon weer eens tot de bedenking dat het leven vreselijk snel kan verkeren…

Gearchiveerd onder:snowflakes Tagged: buurman, dood, Madstreet, sport, voetbal

Feit!

sneeuwkoningin — Thu, 08 Dec 2011 11:02:59 +0000

PJ komt me vergezellen voor de operatie, die lijkt weer als bij wonder verschenen terwijl ik mijn pilletje onverschilligheid krijg. Eerst verdenk ik het verplegend personeel ervan hem opgebeld te hebben, maar ik was niet bepaald hysterisch na de ietwat te plastische omschrijving van mijn enkelbreuk. Daarna stel ik me mijn broer voor als een soort helderziend wezen, aan mij gebonden door bloed en hierdoor een soort telepathisch talent ontwikkeld hebbende. Maar ook dat is niet het geval en het doet er niet echt toe. Niets doet er eigenlijk echt meer toe, het zit best wel goed allemaal. Ik heb geen pijn en word zo dadelijk geopereerd aan mijn beide benen,het kan me allemaal niets meer schelen want het pilletje werkt en ik sluit mijn ogen.
Twee verpleegsters verschijnen aan mijn bed en vertellen me dat ik naar de operatiezaal mag, ik soes nog wat weg tot men me vraagt of ik zelf op de operatietafel kan klimmen. Ik denk van niet maar heb ook geen zin een vin te verroeren en brabbel iets van niet mogen steunen en men tilt me van het bed op de koude tafel, ze doen dat heel goed en ik vertel hen dat. Het valt me op dat alle werktuigen (of hoe zou men dat noemen?) onder doekjes weggestopt liggen. Ik probeer me enerzijds voor te stellen wat daar allemaal zo onder die doeken ligt en anderzijds kan het me niet schelen. Ze gaan me oplappen en dat is wat er toe doet, pijn ga ik niet voelen want de anesthesist komt zich voorstellen en heeft al een spuit in haar handen. Ik volg haar bewegingen terwijl ze de spuit ledigt in mijn infuus en nog voor ik de doorzichtige stroom in mijn arm zie lopen, wordt me een zuurstofmasker opgezet en…
Iemand roept me bij de familienaam, ik voel me alsof ik in een kamer vol watten lig, het is zacht en warm en ik open mijn ogen en herinner me dat ik onder narcose gegaan ben. Het zachte gevoel komt van een oranje deken bovenop mij, ik til het op en zie mijn rode, opgezwollen billen en feliciteer mezelf voor de moed om dit onder ogen te zien. Ik mag nog wat verder wakker worden dus val ik met plezier weer in slaap terwijl men me een metertje van iets over mijn vinger schuift. Ik ben naar mijn eigen gevoel al genoeg geopereerd in mijn leven dat ik er van mag uitgaan dat alles in orde is.
Iets daarna (het zijn achteraf twee volle uren geweest) maakt men me wakker met de mededeling dat ik naar mijn kamer mag en dat daar iemand al een hele tijd op mij zit te wachten. Ik weet dat het mijn moeder is en ik word fris en monter wakker en word naar mijn kamer gebracht waar mijn moeder inderdaad bezorgd op mij zit te wachten. Ze blijft nog een half uurtje om zich er van te verzekeren dat alles in orde is en wordt opgevolgd door bezoek aan de kamergenote. Ik wil slapen maar de stemmen naast mij blijven me storen en op den duur begin ik zelfs de conversaties te volgen. Hierdoor schiet ik af en toe bijna in de lach en ik sluit het gordijn om ongewild ongepaste reacties te vermijden en neem mijn laptop, sluit de oortjes aan, begin muziek te luisteren en val in slaap tot de dokter aan mijn bed staat.
Hij vertelt me duidelijk en zakelijk wat hij gedaan heeft, hoewel niet alle feiten tot me doordringen. Mijn linker knie was aan de rechterzijde in kleine stukjes gebroken, althans een deel ervan en daar had hij een plaat met schroeven aan gezet. De rechter enkel is hersteld met een staaf en wat bouten. Normaalgesproken zal die revalideren binnen de zes tot acht weken. Over de knie krijg ik totaal geen prognose, buiten dat het wél in orde kan komen op voorwaarde dat ik me inzet voor de revalidatie, waarvan de duur van veel factoren afhankelijk zal zijn. Tijdens die revalidatie zal ik leren dat geduld veruit de belangrijkste factor zal zijn. De periode van herstel lijkt op dit moment nog mee te vallen en ik val in slaap met optimistische gedachten, die me gaan helpen, samen met de bezoekjes van vrienden en familie, de week in het hospitaal door te komen.

Gearchiveerd onder:snowflakes Tagged: breuk, familie, ongeluk, open enkelbreuk, operatie, revalidatie, tibiaplateau, vrienden

Tibia, oh tibia!

sneeuwkoningin — Mon, 05 Dec 2011 17:18:30 +0000

De shocktoestand, waarin zowel mijn lichaam als mijn geest zich bevonden, klaart weg na het bezoek van mijn broer. De voet is inmiddels in een zo normaal mogelijke hoek gezet en daarop heb ik iets sterk verdovends in mijn infuus gekregen, waardoor ik druppelsgewijs wegzink in een soort roes, die me ietwat mellow maakt. Ik wil niet geopereerd worden die dag, het is genoeg geweest. Ik wil mijn moeder zien, nog een paar afspraken afbellen en nog wat mensen verwittigen en dat wil ik snel achter de rug hebben, voor ik onder narcose moet. Ik wil helemaal niet onder narcose, ik moet aan mezelf toegeven dat ik bang ben van de narcose, ik begin een soort doodsangst te voelen wanneer ik er bij stilsta dat ik dood had kunnen geweest zijn en wil het liefste van al geen seconde meer alleen zijn. Ik sms de mensen die me het nauwst aan het hart liggen en krijg snel antwoord dat er bezoek op weg is, ik twijfelde er eigenlijk niet aan want ik ken mijn vrienden en heb me al genoeg gelukkig geprijsd over hen.
Het feit dat ik me niet bewust was van het feit dat ik ergens tussen het sturen van de berichten naar mijn kamer gebracht werd, bewijst dat de pijnstillers nog een andere werking hebben dan louter het verlichten van pijn. Ik staar dankbaar naar de verpleegster die heel geregeld mijn infuus komt controleren en het valt me op dat ik volledig niet meer beef en geen pijn voel, enkel weerstand wanneer ik probeer mijn benen te bewegen.
PJ brengt me wat leesvoer, 2 maatjes komen me een uurtje gezelschap houden tot ik begin weg te doezelen en dan komt mama aan, ze lijkt kalm maar ze is verstrooid en heel bleek. Ik weet niet goed meer wat gezegd en probeer de zaken wat te minimaliseren, wat wel lukt aangezien mijn benen mooi afgedekt liggen. Mijn maatje komt langs en mama vertrekt zonder haar opgemerkt te hebben. Dit toont aan dat mama helemaal van slag is.
Mijn maatje houdt me gezelschap, hoewel ik weinig waard ben voor haar want ik heb zware ogen en wanneer ik ze open doe, ben ik blij haar te zien zitten kruiswoordpuzzels op aan het lossen.
Het wordt donker en ik merk op dat mijn maatje weg is, ik herinner me vaag haar afscheid en plots valt me ook de gestalte in het bed naast mij op, ik sluit het gordijn want ze slaapt te horen aan haar gesnurk. De verpleegster komt trouw pijnstillers aanvoeren in mijn infuus en ik val in een droomloze slaap.
De volgende ochtend krijg ik te horen dat ik nuchter moet blijven voor de operatie, geen druppel koffie krijg ik. Ik voel voor het eerst ook een zeurende pijn in mijn knie, ik vertel dat aan de verpleegster, die aansnelt met een pijnstiller maar constateert dat er een antibioticum aangesloten ligt en ze legt me uitvoerig uit hoe dat begrijpelijk is met mijn soort breuk, waarbij een bot het vel doorboord heeft…
Nog sneller dan de pijnstiller wordt me een valium toegediend.

Gearchiveerd onder:snowflakes Tagged: angst, breuk, familie, tibiaplateau, verbrijzelde knie, verdoving, vrienden

Spoed

sneeuwkoningin — Sat, 03 Dec 2011 17:56:45 +0000

Ik was eigenlijk wel verbaasd dat ik zo een klein half uur op straat gelegen had zonder veel leed en toch volledig bij bewustzijn gebleven gebleven was. Ik wilde gewoonweg geen seconde meer van dit alles missen, zo leek het.
De ambulanciers kwamen eerst poolshoogte nemen van de ernst van de verwondingen (die enkel moest geopereerd worden en voorzichtig met de rug, verder echt geen klachten). De open enkelbreuk was duidelijk zichtbaar dus leed het geen twijfel dat die gespalkt moest worden. Dat was pijnlijk, zonder meer en de agente gaf me haar hand, die vriendelijk verzet bood toen ik er in kneep en de vervloekingen aan het adres van diegene die me dit leed bezorgde, kon inslikken. De spalk gaf wel wat warmte en een comfortabeler gevoel en ik werd van de koude grond getild op een ingenieus eenvoudige brancard en in de ziekenwagen geschoven. Er werd tegen de politie verteld waar ik heengebracht zou worden en de ambulance vertrok. Ik wou grappig doen en vragen of de sirene aangezet kon worden, maar ik was te laat want de sirene begon te loeien. Op dat moment werd ik bang.
Ik keek naar de ambulancier en vroeg of alles in orde was, hij antwoordde verrast dat hij net diegene was die dat moest vragen en wees op mijn rillende lichaam, iets waar ik eigenlijk weinig acht op geslagen had maar wat nog niet gestopt was sinds ik op straat gevallen was. Ik vertelde hem dit dus en hij was zo aardig me te verzekeren dat het ernstig was maar dat het al bij al nog zou meevallen en ik in een soort shock gegaan was. Geen slechte zaak, die shock, dat zag ik toen ook wel in, die toestand deed me dan wel enorm beven maar ik voelde de pijn niet ten volste zoals ik hem zou moeten voelen. Naar de mama een berichtje gestuurd dat ze zich niet te veel zorgen moest maken, dat haar dochter een sterke madam was. Ik meende het laatste stuk op dat moment ook, daar zou ik later een paar keer op terug komen.
We waren plots aangekomen in het ziekenhuis, waar ik snel naar de spoeddienst gebracht werd, waar het trouwens leek alsof men mij verwachtte. Open breuk aan de enkel, had ik al verstaan, klachten aan de rug, verder geen zichtbare letsels maar van die enkel en die rug moesten zo snel mogelijk foto’s gemaakt worden. Snel nog een smsje naar de mama om te vertellen waar ik me ergens bevond en beginnen een resem vragen te beantwoorden over het hoe en wat van het ongeval. Ik was gewoon blij dat ik nog leefde, het rillen was nog steeds niet gestopt en personeel leek binnen en buiten te lopen. Er werd een plastic zak gebracht, samen met mijn rugzak, waar mijn thermos koffie nog in zat. Ik kreeg ineens enorm zin in het sterke, bruine, gesuikerde vocht en vroeg of ik iets mocht drinken. Dat mocht niet want ik moest nuchter blijven voor een eventuele operatie dus kreeg ik een vochtig washandje op mijn lippen geduwd.
Mijn favoriete jeans werd kapot geknipt, alsook mijn legging, mijn linker knie kwam bloot. Die had een vreemd kleur en begon zich te laten voelen, een soort vlammende pijn als van een schaafwonde. Alleen was er geen schaafwonde te zien en kon ik hem niet bewegen! Dat was nieuw en ik had niets gevoeld tot dan. Ik werd weggebracht naar de radiologie, waar men me allerhande houdingen liet aannemen en dure benamingen naar elkaar riep. Natuurlijk maakte ik daar grapjes over en vertelde men me over de open enkelbreuk, een klein breukje in de rug (maakte ik me zorgen over,hoewel ze me daar echt wel over vertelden dat daar geen reden toe was) en de verbrijzelde knie. Oei, verbrijzelde knie, kan dat genezen worden? Wellicht wel, er werd drukker gedaan over de enkel en de knie deed weinig pijn, maar ik kon hem niet bewegen.
Eenmaal terug op de spoeddienst keek ik in bekende ogen, mama had intussen PJ opgebeld, die in de buurt werkt dus snel erbij kon zijn. Toen ik in zijn vertrouwde, bezorgde ogen keek, piepte ik “mama” en brak ik even uit in een paar snikken. Mijn shocktoestand verdween, het beven stopte en na die paar snikken besefte ik dat alles in orde ging komen. Mijn grote broer, aan wie ik totaal niet gedacht had hoewel hij in de buurt was, was er.

Gearchiveerd onder:snowflakes Tagged: angst, familie, ongeval, open enkelbreuk, operatie, pijn, shock, spoed, verbrijzelde knie, verwerking

Crash

sneeuwkoningin — Fri, 02 Dec 2011 22:36:39 +0000

De klap viel eigenlijk nog mee, ik voelde enkel een lichte duw in mijn rug vooraleer ik de grond raakte. Natuurlijk hoorde ik de remgeluiden achter mij en verwachtte ik nog een tweede klap… en toen werd alles heel even zwart. Niet dat ik het bewustzijn verloor, neen de menselijke geest is een wonderbaarlijk iets die zaken vakkundig blokkeert uit het besef. Ik lag op de grond, mensen stapten uit hun wagens, het werd meteen een hele drukte rond mij. Hoewel ik besefte dat het eigenlijk niet mocht, deed ik mijn helm af en vroeg meteen een ziekenwagen te bellen, er school iets met mijn onderlichaam want het wou niet meer doen wat ik vroeg, ik wou namelijk rechtstaan. Men raadde mij aan te blijven liggen, ik vroeg me af of ik nog recht zou kunnen komen. Was ik verlamd? Neen want ik voelde de kilte van de grond doorheen mijn jeans, ik kneep mezelf eens en voelde dat ook, ik kon alleen niet duiden wat er echt school, het was alleen echt niet goed!
Na enkele minuten drukte rond mij verscheen een dame, die iets uit haar zak haalde en aan iedere omstaander leek te tonen, achteraf werd mij duidelijk dat ze zich legitimeerde. Ze stelde zich voor met de informatie dat ze agente was, ik wou gaan opzitten maar ze duwde me zachtjes weer tegen het koude wegdek en gebood me te blijven liggen. Geïntimideerd bleef ik liggen, in het besef dat dit ongeval vrij ernstig was en dat ik de ernstig gewonde was, de enige weliswaar. Ik had het meisje gezien die me aangereden had, nu ja aangereden is een groot woord. Ik was al aan het vallen en diegene die voor haar reed, had me weten te ontwijken waardoor zij me niet gezien had en te laat kon remmen en me bijgevolg geraakt had. Ze was onmiddellijk na de aanrijding uit haar auto gesprongen om me te hulp te komen, de adrenaline moest ook door haar lijf gegierd hebben. Ik denk dat, toen ze ook de agente in de gaten kreeg, zij in shock ging, ze zeeg zowaar tegen de grond naast mij, ondersteund door echt wel hulpvaardige omstaanders en bleef herhalen dat het haar speet. Ik kon haar enkel een hand op de knie leggen en haar verzekeren dat het echt haar fout niet was en dat het MIJ speet.
Men bleef me vragen beide benen gestrekt op de grond te leggen maar mijn rechter enkel deed wat pijn en het voelde gewoon beter met mijn knie gebogen te liggen en de voet,die wat pijn deed wat hoog te houden.Pas toen ik besefte dat ik verdomd koude voeten kreeg ondanks het feit dat de rest van mijn lichaam bedekt werd door wat me een enorme drukte rond mij leek, hief ik mijn been toch eens op om te zien waarom men mij geen schoen wou geven, of een sok tenminste. Mijn sokken waren ergens afgetrokken geraakt, pas dagen later zou ik me herinneren hoe. Ik had het misschien beter niet gedaan, hoewel het er niet zo overdreven erg uit zag, maar mijn rechtervoet stond in een wel heel onnatuurlijke pose en ik kreeg hem niet bewogen. Het deed niet zo veel pijn als het er uitzag toen. Niet omdat ik een stoere chick ben, maar gewoon omdat ik al sinds de eerste klap van de val in shock gegaan was, ik beefde over mijn hele lichaam ondanks het feit dat ik het op den duur niet meer zo koud had.
Bellen naar de mama, dat was het eerste waar ik aan dacht dus vertelde ik aan de agente dat ik een paar telefoontjes moest doen. Zij stelde voor het te doen, maar mijn moeder zou sowieso niet goed reageren op dat nieuws en al geheel niet van een agente. Mijn moeder klonk slaperig en ik wist dat het pas later tot haar ging doordringen maar ze wist het en ik zou later wel eens checken hoe ver het met haar paniek ging zitten, die onvermijdelijk ging komen. En dan besefte ik dat ik ook nog moest bellen naar het werk aangezien ik wellicht die dag in het hospitaal zou moeten blijven, die enkel was echt wel gebroken gezien die heel onnatuurlijke hoek rechts en die hele lelijke wonde links van de voet… Toen ik belde met de manager en me voor de rest van de week afwezig meldde (zo een breuk doet toch minstens een paar dagen pijn, veronderstelde ik), kwam de ambulance er aan.

Gearchiveerd onder:snowflakes Tagged: breuk, ongeluk, open enkelbreuk, politie, scooter, verwerking, werk