De man vraagt me hoe het tegenwoordig met me is,terwijl hij zijn hond tegenhoudt om Tiamo volledig te bespringen.Deze laatste laat zich de aandacht welgevallen.Waarom zou ze niet?Ze is per slot van rekening gesteriliseerd en er in geslaagd een gezond libido te behouden,wat haar in dank afgenomen wordt door geïnteresseerde reuen,zoals diegene die haar nu krampachtig probeert te bestijgen.
Ik kijk op naar hem en antwoord hem dat het met ups en downs gaat,maar dat het gewicht een ferme down neemt,ietsje te veel op korte tijd en terwijl ik dat zeg,komt P. aan geslenterd.Zijn ogen steken fel af op zijn zwarte gezicht en zijn het enige wat ik in het donker kan onderscheiden.We kijken elkaar aan,emotieloos tot zijn moeder de deur voor hem opent en hij binnenstapt.De man zegt dat hij verder moet en ik wil mijn weg naar het avondeten vervolgen,maar Tiamo beslist dat ze toch nog eens terug moet lopen voor een laatste afscheidskus.Wederom kan ik haar niet anders dan begrijpen en roep ik de man toe “ahja,de liefde” en roep haar bij mij.Wanneer ze nadert,draai ik me weer om om mijn weg te vervolgen als ik jou ineens mijn richting uit zie kijken.Het is allang geen verrassing meer jou op een moment als dit tegen te komen.
Jouw verschijning heeft iets feeëriek en geruststellend,je begroeting zalvend.Mijn gepijnigde ziel glimlacht je toe en je glimlacht terug.Ik kijk je na terwijl je in je huisje verdwijnt en weet dat je verstaan hebt wat ik de man toeriep daarnet.
Met jouw verschijning nog op mijn netvlies,ontdooit de rest van mijn gelaat.Wanneer ik binnenstap bij Aagje en Zaagje,merk ik dat ik bloos.Ik!Bloos!!Ondervoed doch blozend!
Dit is best wel fijn,denk ik bij mezelf en ga aan tafel zitten en eet voor het eerst in dagen een degelijke portie,de tweede moet ik half aan mij laten passeren maar het zit wel goed.Thuis eet ik nog eens.
Ik weet niet wat het is,ik wil er even niet bij stilstaan.Ik wil er gewoon even in blijven hangen,meer niet…

Het was weer eens een tijdje geleden dat er een stokje naar mij gesmeten werd,maar breeg heeft daar verandering in gebracht.En dan nog eentje die ik wel lust,namelijk mijn 5 happy happy songs,je weet wel,die die me zelfs ten tijde van zware depressie een grijns op mijn gezicht kunnen toveren.
Well sweeties,here goes…

De eerste en welverdiende plaats,zowel voor de schijf als voor de groep:

De tweede is er eentje van mijn all time favorite,ik kan me niks anders herinneren dan dat ik sinds “Poison” volledig verslingerd ben aan Alice Cooper,de oldies dan nog liever dan het nieuwere werk.Daarenboven verschilt zijn werkelijke naam maar 1 lettertje van mijn eigen naam waardoor ik van mezelf vind dat ik van een goeie familie stam én het verklaart enigszins mijn eigen kronkels (en als ik dat niet geloof,maak ik mezelf en jullie iets anders wijs)Bij deze dus:

de derde is een meezingertje,vooral tijdens de afwas…goh en tot groot ongenoegen van mijn buurman wellicht,onder de douche!

De theme song van het moment,ons P!nkske kon uiteraard niet ontbreken

en deze laatste kon ik gewoonweg niet nalaten toe te voegen,deze is grijsgedraaid bij mij en het is niet voor niets dat ik één van mijn katten Pixie genoemd heb,nietwaar?

Zo bij deze weten jullie ook weer wat meer van wat er in het Sneeuwpaleis speelt ’s morgens bij de eerste kop koffie.Zelf heb ik geen zin om met stokken te gaan gooien maar voel jullie vrij om jullie all time favorites op het net te zwieren en mij ervan in te lichten

We waren nooit echt close,het was me toen nog niet duidelijk omdat ik te kampen had met alle onzekerheden waar ik als twintigjarige mee geconfronteerd werd.Maar nu stonden we voor elkaar,een ruim decennium later.We herkenden elkaar meteen al aan de ingang van de winkel,hij lachte en stapte mijn richting uit,we kusten elkaar beleefd op de wang en vroegen naar elkaars doen dezer tijd.Het laten lieten we voor het was,we constateerden dat er moest bij gepraat worden en we wisselden gsmnummers uit en vervolgden elk onze weg.
Niet heel verrassend kwam zijn berichtje later die avond al binnen met de melding dat het voor hem een aangename verrassing was en de vraag of ik zin had binnenkort eens iets te gaan drinken.Het kan dan wel zelfingenomen klinken maar het is nooit een uitdaging geweest hem in bed te krijgen,veel meer dan wat toegeeflijk geplaag kostte het me niet.In de tijd dat hij frequent langskwam,was ik wanhopig op zoek naar die relatie die me de bevestiging gaf dat ik niet gedoemd was alleen te blijven.Het feit dat hij gedurende een paar maanden regelmatig met mij mee naar huis ging,liet me geloven dat hij het misschien wel zou zijn.After all,hij was aangenaam gezelschap,populair in de pub waar ik toen mijn avonden sleet en een attente minnaar.Dat er niet gepraat werd over plannen samen,was toen voor mij iets waar hij misschien nog niet klaar voor was.Verliefd waren we geen van beide en we werden niet als koppel vernoemd.Na een paar maanden vond hij dan wel een vriendin en kwam hij minder langs tot op een moment helemaal niet meer.Ik vond het vooral jammer voor mezelf en voelde me gebruikt,maar ik kon hem wel begrijpen.Zijn vriendin was uiteraard veel slanker dan ik en ze leek altijd wel de juiste outfit aan te hebben,in vergelijking met mijn immer mislukkende pogingen om zo modieus mogelijk door het leven te gaan,ze was hartelijk naar iedereen en ze wist precies altijd wat gezegd.In mijn ogen was ze een soort godin aan wie ik nederig mijn prins afstond.Ik kon geen deuken in mijn eigenwaarde krijgen aangezien die toen nog onbestaand was.Maar na een paar maanden had de godin een andere god tegen het lijf gelopen.
Hij vroeg me op een avond iets zoals waarom ik de laatste tijd zo afstandelijk was,ik bevroor en zocht naar een antwoord.Hij antwoordde in mijn plaats dat ik gekwetst was.Ik keek hem halfdronken aan,zei hem dat hij eigenlijk wel de nagel op de kop geslagen had en dronk mijn drankje leeg en wou weg,wellicht naar het toilet,die details herinner ik me niet meer.Hij werd kwaad en zei iets over niks beloofd te hebben.Ik moet iets geantwoord hebben,we hebben nog buiten in de regen gestaan en we waren beiden nog meer dronken van de frisse buitenlucht.Uiteindelijk zijn we in zijn appartement beland,waar ons drinkgelag wellicht doorgegaan is.Van de rest van de gebeurtenissen kan ik me weinig herinneren buiten dat hij ’s morgens koffie gemaakt had en gevraagd had of ik zin had in ontbijt,de vrijpartij op het terras (die heug ik me nog aangezien dat de eerste keer was dat ik iets deed op een plaats waar ik gezien en bekeken kon worden),ik herinner me zijn complimenten op mijn billen en borsten (vooral aangezien hij het in de winkel niet naliet die twee zo discreet mogelijk te checken,wat ik uiteraard wél opgemerkt heb).Niettemin was het duidelijk dat er geen relatie in zat maar wel fijne sex.Iets daarop zijn we contact verloren.
Ik antwoordde hem dat ik het wel zou zien zitten iets te gaan drinken.Hij stelde die avond voor,ik antwoordde dat ik bij een vriendin was.Toen ik die avond online ging,stond hij afwezig.Ik sprak hem niet aan en zette me te pokeren.Na een half uurtje pokeren en palaveren met wie die nacht online was,reageerde hij.We praatten over slapeloosheid,over de gebeurtenissen van de afgelopen jaren,we haalden herinneringen op,hij zei me dat ik veranderd was.Het gesprek werd frivoler en toen hij las hoe ik tegenwoordig over sex dacht,stelde hij prompt voor een fles bubbels te komen delen.Ik lachte bij mezelf en gaf hem mijn adres.
Toen hij hier aan kwam,werd de fles snel ontkurkt,de rondleiding verliep loodrecht naar de slaapkamer,iets later werd de fles bubbels door mij ingeruild voor water.De katten vonden mijn krullende tenen interessant tot ze iets interessanter gevonden hadden.Het liet me allemaal onverschillig,ik genoot van zijn rustige aanpak,hij nam zijn tijd,ik vond het verhelderend.P was heftig en veeleisend,hij was rustig en attent.Ik genoot van de ervaring die de jaren ons beide rijker heeft gemaakt en viel vergenoegd in slaap.
De volgende ochtend word ik wakker met een volle blaas maar nog slaperig.Hij ligt nog wat te soezen,maar ik ruik dat hij de weg naar de badkamer al gevonden had en zich opgefrist heeft.Hij had goed geslapen maar wou niet vertrekken voor ik wakker was,ik krabbel recht en ga naar beneden gehoor geven aan mijn volle blaas.Ik maak een kop koffie voor hem erbij en neem een korte douche.Wanneer ik uit de douche kom,zit hij aan tafel in T-shirt en boxer met de katten te spelen.Hij feliciteert me met mijn goed geheugen en zegt dat de koffie precies was zoals hij hem graag drinkt.Ik lach en zet een tweede kop voor allebei.Hij kijkt me aan met zijn lichtblauwe ogen tussen zijn immer net te lange zwarte haren wanneer ik weer ga zitten.Ik neem een sigaret en kan niet anders dan de welkome beweging tussen zijn buikje en de tafel te bemerken.Zijn ogen zitten vastgekluisterd aan de mijne wanneer ik mijn sigaret laat voor wat ze is en dat hand voor betere doeleinden aanwend…

Volledig verward en uit mijn lood geslagen stond ik ineens aan de deur bij mijn psychiater…hoewel ze een drukbezet mens is,besloot ze wel dat mijn oproep naar haar dringend genoeg was om onmiddellijk gevolg aan te geven.Ik kan haar alleen roemen over haar juiste kennis van haar dossiers,het was inderdaad een tijdje geleden nadat ik de laatste afspraak afgezegd had.Ze deed zelf de deur open en liet me nog even achter in de wachtzaal.Zoals gewoonlijk lagen er allerhande boekjes en magazines,die ik snel even overliep terwijl ik ging zitten,mijn boek had ik thuis gelaten,andere dingen aan het hoofd vandaag.Dit was geen routine bezoek,er moest niet gepalaverd worden over koetjes en kalfjes.
Wat als je het gevoel hebt dat je vecht tegen de molens?Wat als je wakker wordt en je realiseert dat je niet serieus genomen wordt over zaken waar geen discussie aan te pas hoeft te komen?Waar het enige dat er toe doet totaal los staat van egotripperij en gelijk hebben?Wat als iemands leven hiermee in de waagschaal gelegd wordt?
Wat als je het gevoel hebt dat je staat te schreeuwen maar je stem afgedaan wordt als een hinderlijk achtergrondgeluid,je woorden enkel ter illustratie van de ergerlijke klanken?
Wat als een hele dag beheerst wordt door de verdoken beschuldiging onverschillig te zijn?
Wel,ik kan het je zeggen:dan barst een Sneeuwkoningin uit haar voegen,veegt ze alle redelijkheid en diplomatie van tafel en gooit ze er de rauwe werkelijkheid op.
Uiteraard gaat ze eens checken bij haar objectieve barometer,die een inkomen verzekerd krijgt bij elke gekverklaring.Ze wordt nog steeds niet gek verklaard,erger nog:ze kan het bewijs desnoods zwart op wit krijgen.
Ze spreekt dan wel in eenzelfde stuk in drie verschillende voornaamwoorden over zichzelf maar ze is nog niet volledig afgeschreven.
Maar het heeft de moeite geloond en ik steek mezelf geen pluimen op de hoed (die zouden er trouwens niet op passen) maar ik ga vanavond goedgestemd en bevestigd slapen.
Papa ligt weer in de kliniek,het was zorgwekkend vandaag.Wat ik hier neergetokkeld heb,zijn fragmenten die ook doorslaggevend waren in de huidige belevenissen.Maar zijn tumor in zijn maag is niet verder gegroeid en het ziet er in de eerste instantie niet naar uit dat hij zal moeten geopereerd worden,waardoor zijn chemo gestaakt zou worden en zijn kansen zouden verkleinen.Ze mogen nog even hun prognoses voor zichzelf houden,ik had ze allang opgezocht en ik had er geen nood aan ze deze morgen nogmaals door mijn nuchter strot geduwd te krijgen.Er worden nog verdere onderzoeken gedaan.hij heeft op dit moment althans geen pijn en zijn toestand wordt constant geëvalueerd door diegenen met verstand van zaken,althans het diploma in hun praktijk beweert dat.Papa kan voorlopig zonder pijn eten en zodoende aansterken voor de beproevingen van de lopende chemo,die,als alles goed verloopt,verdergezet wordt.
Hoop is één zaak,gemoedsrust een andere en deze laatste wiegt mij deze nacht in slaap,ook het besef dat ik de beste zorgen krijg door diegenen die me omringen.Vooral vandaag was dat duidelijk,met dank,uiteraard!

Vandaag liep ik een oude bekende tegen het lijf,het was jaren geleden dat we elkaar nog gezien of gesproken hadden dus zaten we snel genoeg bij te praten en na de laatste updates uit elkaars leven,gingen we over op de serieuzere onderwerpen zoals relatie,huwelijk,sex,eerlijkheid,trouw en geroddel over de wederzijdse kennissen,uiteraard
Hij had de nood zich enorm persoonlijk uit te drukken,zijn frustraties en twijfels die hij gevoeld en ervaren had te delen met mij,de volslagen oude onbekende die zich nog steeds aan het afvragen was of hij vroeger ook zo een veel te open boek was.Binnen het half uur dat ik met hem aan het praten was,wist ik hoe het er aan toe ging in zijn huwelijk en zo goed als zijn bankrekeningsaldo.Ik vond het een regelrechte etter,echt!Niks interessants aan,hoogstens nog steeds ietwat in het bezit van dezelfde looks die mij er jaren geleden toe bewogen hebben naar hem te luisteren.
Algauw vroeg hij of we eens iets kleins zouden kunnen gaan eten één dezer,kwestie van eens goed bij te praten…op zijn kosten,uiteraard en op een middag.Ik besloot dat het makkelijker was om toe te zeggen en dan achteraf de meest lullige excuses te geven om niet te komen opdagen tot hij het beu zal worden om af te spreken.Hij zei dat ik geen haar veranderd was,buiten die neuspiercing die er uit was en mijn haar dat korter leek.Ik kon niets beter verzinnen dan de opmerking dat ik mijn wilde haren aan het kwijtraken was en keek verontschuldigend naar zijn kalend hoofd.Hij grijnsde,ik begon me ergens wel iets te herinneren van wat ik weer bij hem te zoeken had.Die gast heeft nog steeds hetzelfde gave gebit,dacht ik bij mezelf…en die grijns.Voor ik het wist,waren we nummers aan het uitwisselen.Net voor hij terug in zijn auto stapte,gaf hij me een kus op mijn mond terwijl zijn ene hand vluchtig over mijn kont passeerde,als wou hij taxeren welk vlees hij in de kuip had.Ik wou eigenlijk wel verontwaardigd reageren maar mijn lichaam reageerde begerig naar meer…de hele weg naar huis fietste ik in strijd met mezelf.Mijn lichaam leek in lichterlaaie te staan waardoor de rit naar huis snel verliep maar in gedachten was ik hem aan het vervloeken,hoe durfde hij me zo schaamteloos aan te raken en me voor zo gemakkelijk te nemen?Ik had hem toch geen enkel signaal gestuurd,of toch wel?Eenmaal thuis maande ik mijn lichaam aan tot kalmte en mijn geest werd ook tot de orde geroepen,dit kon niet meer zijn en dat allemaal op een week tijd!
Er zijn zo van die dingen die we niet meer doen,maande ik beiden aan,terwijl ze me beiden vanuit de spiegel stonden aan te staren.Deze week zijn we met 2 fouten uit ons verleden geconfronteerd.Lichaam:jij krijgt wat je wil (one of these days)en geest:jij krijgt je gemoedsrust,hoewel ik je de hele week minder aangenaam vind.Sinds wanneer zijn we begonnen te leren uit onze fouten?Waar komt dat ineens vandaan?
Net toen ik begon te besluiten dat ik volledig gek aan het worden was,ging de telefoon,het was geen verrassing zijn stem te horen.Of ik hem een leeg bericht zou willen sturen,vooraleer ik hem contacteerde.Ik moest begrijpen dat het gevoelig lag met zijn vrouw en zijn gezin en of ik het erg zou vinden discreet te blijven over onze ontmoetingen en gesprekken.Ik antwoordde hem dat ik dat absoluut niet erg zou vinden,dat ik het enkel aan het schrijven was op mijn blog,heel discreet en openhartig.Hij lachte en bedankte me,ik vertelde hem dat hij beter de vlam met zijn eigen vrouw aanwakkerde dan te rommelen met een andere vrouw.Hij zuchtte en zei dat hij dat wist maar dat het sinds de geboorte van zijn tweede zoontje totaal niks meer voorstelde in de slaapkamer.Ik stelde voor om eventueel in therapie te gaan,hij stelde voor het gesprek voort te zetten bij een etentje.Ik antwoordde dat ik na de bypass niet graag meer ging eten,hij stelde koffie voor.Ik uitte mijn bedenkingen daarover,hij sputterde dat een tas koffie zeer ondubbelzinnig was.Ik sprak hem aan over zijn afscheidskus,hij zweeg en verbrak de verbinding…