Pagal

Het nieuws over zijn dood kwam als een donderslag bij klare hemel. Ook al was hij niet meteen wat ik een echte vriend zou noemen, bekroop me meteen een onbehaaglijk gevoel die me dagenlang gezelschap zou houden. Dat hij ooit nog eens de kranten zou gehaald hebben, was te verwachten, zeker gezien het feit dat zijn kwaliteiten als sportman al meermaals beschreven geweest waren in diverse bladen. Niet dat hij zo een grote meneer was en al zeker niet letterlijk gezien van gestalte. Op zijn minst was hij wel iemand die opviel, maar niet bepaald door zijn uiterlijk, hoewel hij niet onaantrekkelijk was.
In de periode dat ik hem buurman noemde, kon hij lange betogen houden over het grote verschil tussen Afrikaanse en westerse geneeskunde en meestal ontaardden die betogen in niet al te hoog oplopende discussies en eindigden in gegrinnik met vriendin B. Hij had geen vertrouwen in onze geneeskunde en het zal er niet op verbeterd zijn.
Ik had hem een ander einde toegewenst, ik denk dat niemand op een operatietafel aan zijn einde wil komen, fout van de dokter of aangeboren aandoening of welke reden dan ook… Ik hoop dat hij er zich dan inderdaad niet bewust van was en dat de ogenblikken voor de narcose niet te angstig waren.
Het was natuurlijk ook wel raar een naam te zien verschijnen in een artikel over een vermeende fout van een ziekenhuis met zijn overlijden als gevolg. En dan nog zo iemand die gezond was in vele ogen, iemand die niet snel klaagde over pijn of ziekte aangezien dat niet veel bij hem voorkwam. Iemand van wie je niet verwacht dat hij er mee zou ingestemd hebben om op vrijdagavond naar de spoed te rijden, teruggestuurd te worden omdat de klachten op het eerste zicht niet ernstig leken en er de zaterdag weer te belanden. Wie zou dat nu verwacht hebben?
Hij was geen vriend maar wel een aantal jaren een goede buurman en een vriendje van een vroegere vriendin en ik heb hem eigenlijk kort gekend. Toch heb ik een paar dagen ondersteboven gelopen van het nieuws. Het stemt gewoon weer eens tot de bedenking dat het leven vreselijk snel kan verkeren…