Feit!

PJ komt me vergezellen voor de operatie, die lijkt weer als bij wonder verschenen terwijl ik mijn pilletje onverschilligheid krijg. Eerst verdenk ik het verplegend personeel ervan hem opgebeld te hebben, maar ik was niet bepaald hysterisch na de ietwat te plastische omschrijving van mijn enkelbreuk. Daarna stel ik me mijn broer voor als een soort helderziend wezen, aan mij gebonden door bloed en hierdoor een soort telepathisch talent ontwikkeld hebbende. Maar ook dat is niet het geval en het doet er niet echt toe. Niets doet er eigenlijk echt meer toe, het zit best wel goed allemaal. Ik heb geen pijn en word zo dadelijk geopereerd aan mijn beide benen,het kan me allemaal niets meer schelen want het pilletje werkt en ik sluit mijn ogen.
Twee verpleegsters verschijnen aan mijn bed en vertellen me dat ik naar de operatiezaal mag, ik soes nog wat weg tot men me vraagt of ik zelf op de operatietafel kan klimmen. Ik denk van niet maar heb ook geen zin een vin te verroeren en brabbel iets van niet mogen steunen en men tilt me van het bed op de koude tafel, ze doen dat heel goed en ik vertel hen dat. Het valt me op dat alle werktuigen (of hoe zou men dat noemen?) onder doekjes weggestopt liggen. Ik probeer me enerzijds voor te stellen wat daar allemaal zo onder die doeken ligt en anderzijds kan het me niet schelen. Ze gaan me oplappen en dat is wat er toe doet, pijn ga ik niet voelen want de anesthesist komt zich voorstellen en heeft al een spuit in haar handen. Ik volg haar bewegingen terwijl ze de spuit ledigt in mijn infuus en nog voor ik de doorzichtige stroom in mijn arm zie lopen, wordt me een zuurstofmasker opgezet en…
Iemand roept me bij de familienaam, ik voel me alsof ik in een kamer vol watten lig, het is zacht en warm en ik open mijn ogen en herinner me dat ik onder narcose gegaan ben. Het zachte gevoel komt van een oranje deken bovenop mij, ik til het op en zie mijn rode, opgezwollen billen en feliciteer mezelf voor de moed om dit onder ogen te zien. Ik mag nog wat verder wakker worden dus val ik met plezier weer in slaap terwijl men me een metertje van iets over mijn vinger schuift. Ik ben naar mijn eigen gevoel al genoeg geopereerd in mijn leven dat ik er van mag uitgaan dat alles in orde is.
Iets daarna (het zijn achteraf twee volle uren geweest) maakt men me wakker met de mededeling dat ik naar mijn kamer mag en dat daar iemand al een hele tijd op mij zit te wachten. Ik weet dat het mijn moeder is en ik word fris en monter wakker en word naar mijn kamer gebracht waar mijn moeder inderdaad bezorgd op mij zit te wachten. Ze blijft nog een half uurtje om zich er van te verzekeren dat alles in orde is en wordt opgevolgd door bezoek aan de kamergenote. Ik wil slapen maar de stemmen naast mij blijven me storen en op den duur begin ik zelfs de conversaties te volgen. Hierdoor schiet ik af en toe bijna in de lach en ik sluit het gordijn om ongewild ongepaste reacties te vermijden en neem mijn laptop, sluit de oortjes aan, begin muziek te luisteren en val in slaap tot de dokter aan mijn bed staat.
Hij vertelt me duidelijk en zakelijk wat hij gedaan heeft, hoewel niet alle feiten tot me doordringen. Mijn linker knie was aan de rechterzijde in kleine stukjes gebroken, althans een deel ervan en daar had hij een plaat met schroeven aan gezet. De rechter enkel is hersteld met een staaf en wat bouten. Normaalgesproken zal die revalideren binnen de zes tot acht weken. Over de knie krijg ik totaal geen prognose, buiten dat het wél in orde kan komen op voorwaarde dat ik me inzet voor de revalidatie, waarvan de duur van veel factoren afhankelijk zal zijn. Tijdens die revalidatie zal ik leren dat geduld veruit de belangrijkste factor zal zijn. De periode van herstel lijkt op dit moment nog mee te vallen en ik val in slaap met optimistische gedachten, die me gaan helpen, samen met de bezoekjes van vrienden en familie, de week in het hospitaal door te komen.