Tibia, oh tibia!

De shocktoestand, waarin zowel mijn lichaam als mijn geest zich bevonden, klaart weg na het bezoek van mijn broer. De voet is inmiddels in een zo normaal mogelijke hoek gezet en daarop heb ik iets sterk verdovends in mijn infuus gekregen, waardoor ik druppelsgewijs wegzink in een soort roes, die me ietwat mellow maakt. Ik wil niet geopereerd worden die dag, het is genoeg geweest. Ik wil mijn moeder zien, nog een paar afspraken afbellen en nog wat mensen verwittigen en dat wil ik snel achter de rug hebben, voor ik onder narcose moet. Ik wil helemaal niet onder narcose, ik moet aan mezelf toegeven dat ik bang ben van de narcose, ik begin een soort doodsangst te voelen wanneer ik er bij stilsta dat ik dood had kunnen geweest zijn en wil het liefste van al geen seconde meer alleen zijn. Ik sms de mensen die me het nauwst aan het hart liggen en krijg snel antwoord dat er bezoek op weg is, ik twijfelde er eigenlijk niet aan want ik ken mijn vrienden en heb me al genoeg gelukkig geprijsd over hen.
Het feit dat ik me niet bewust was van het feit dat ik ergens tussen het sturen van de berichten naar mijn kamer gebracht werd, bewijst dat de pijnstillers nog een andere werking hebben dan louter het verlichten van pijn. Ik staar dankbaar naar de verpleegster die heel geregeld mijn infuus komt controleren en het valt me op dat ik volledig niet meer beef en geen pijn voel, enkel weerstand wanneer ik probeer mijn benen te bewegen.
PJ brengt me wat leesvoer, 2 maatjes komen me een uurtje gezelschap houden tot ik begin weg te doezelen en dan komt mama aan, ze lijkt kalm maar ze is verstrooid en heel bleek. Ik weet niet goed meer wat gezegd en probeer de zaken wat te minimaliseren, wat wel lukt aangezien mijn benen mooi afgedekt liggen. Mijn maatje komt langs en mama vertrekt zonder haar opgemerkt te hebben. Dit toont aan dat mama helemaal van slag is.
Mijn maatje houdt me gezelschap, hoewel ik weinig waard ben voor haar want ik heb zware ogen en wanneer ik ze open doe, ben ik blij haar te zien zitten kruiswoordpuzzels op aan het lossen.
Het wordt donker en ik merk op dat mijn maatje weg is, ik herinner me vaag haar afscheid en plots valt me ook de gestalte in het bed naast mij op, ik sluit het gordijn want ze slaapt te horen aan haar gesnurk. De verpleegster komt trouw pijnstillers aanvoeren in mijn infuus en ik val in een droomloze slaap.
De volgende ochtend krijg ik te horen dat ik nuchter moet blijven voor de operatie, geen druppel koffie krijg ik. Ik voel voor het eerst ook een zeurende pijn in mijn knie, ik vertel dat aan de verpleegster, die aansnelt met een pijnstiller maar constateert dat er een antibioticum aangesloten ligt en ze legt me uitvoerig uit hoe dat begrijpelijk is met mijn soort breuk, waarbij een bot het vel doorboord heeft…
Nog sneller dan de pijnstiller wordt me een valium toegediend.