Spoed

Ik was eigenlijk wel verbaasd dat ik zo een klein half uur op straat gelegen had zonder veel leed en toch volledig bij bewustzijn gebleven gebleven was. Ik wilde gewoonweg geen seconde meer van dit alles missen, zo leek het.
De ambulanciers kwamen eerst poolshoogte nemen van de ernst van de verwondingen (die enkel moest geopereerd worden en voorzichtig met de rug, verder echt geen klachten). De open enkelbreuk was duidelijk zichtbaar dus leed het geen twijfel dat die gespalkt moest worden. Dat was pijnlijk, zonder meer en de agente gaf me haar hand, die vriendelijk verzet bood toen ik er in kneep en de vervloekingen aan het adres van diegene die me dit leed bezorgde, kon inslikken. De spalk gaf wel wat warmte en een comfortabeler gevoel en ik werd van de koude grond getild op een ingenieus eenvoudige brancard en in de ziekenwagen geschoven. Er werd tegen de politie verteld waar ik heengebracht zou worden en de ambulance vertrok. Ik wou grappig doen en vragen of de sirene aangezet kon worden, maar ik was te laat want de sirene begon te loeien. Op dat moment werd ik bang.
Ik keek naar de ambulancier en vroeg of alles in orde was, hij antwoordde verrast dat hij net diegene was die dat moest vragen en wees op mijn rillende lichaam, iets waar ik eigenlijk weinig acht op geslagen had maar wat nog niet gestopt was sinds ik op straat gevallen was. Ik vertelde hem dit dus en hij was zo aardig me te verzekeren dat het ernstig was maar dat het al bij al nog zou meevallen en ik in een soort shock gegaan was. Geen slechte zaak, die shock, dat zag ik toen ook wel in, die toestand deed me dan wel enorm beven maar ik voelde de pijn niet ten volste zoals ik hem zou moeten voelen. Naar de mama een berichtje gestuurd dat ze zich niet te veel zorgen moest maken, dat haar dochter een sterke madam was. Ik meende het laatste stuk op dat moment ook, daar zou ik later een paar keer op terug komen.
We waren plots aangekomen in het ziekenhuis, waar ik snel naar de spoeddienst gebracht werd, waar het trouwens leek alsof men mij verwachtte. Open breuk aan de enkel, had ik al verstaan, klachten aan de rug, verder geen zichtbare letsels maar van die enkel en die rug moesten zo snel mogelijk foto’s gemaakt worden. Snel nog een smsje naar de mama om te vertellen waar ik me ergens bevond en beginnen een resem vragen te beantwoorden over het hoe en wat van het ongeval. Ik was gewoon blij dat ik nog leefde, het rillen was nog steeds niet gestopt en personeel leek binnen en buiten te lopen. Er werd een plastic zak gebracht, samen met mijn rugzak, waar mijn thermos koffie nog in zat. Ik kreeg ineens enorm zin in het sterke, bruine, gesuikerde vocht en vroeg of ik iets mocht drinken. Dat mocht niet want ik moest nuchter blijven voor een eventuele operatie dus kreeg ik een vochtig washandje op mijn lippen geduwd.
Mijn favoriete jeans werd kapot geknipt, alsook mijn legging, mijn linker knie kwam bloot. Die had een vreemd kleur en begon zich te laten voelen, een soort vlammende pijn als van een schaafwonde. Alleen was er geen schaafwonde te zien en kon ik hem niet bewegen! Dat was nieuw en ik had niets gevoeld tot dan. Ik werd weggebracht naar de radiologie, waar men me allerhande houdingen liet aannemen en dure benamingen naar elkaar riep. Natuurlijk maakte ik daar grapjes over en vertelde men me over de open enkelbreuk, een klein breukje in de rug (maakte ik me zorgen over,hoewel ze me daar echt wel over vertelden dat daar geen reden toe was) en de verbrijzelde knie. Oei, verbrijzelde knie, kan dat genezen worden? Wellicht wel, er werd drukker gedaan over de enkel en de knie deed weinig pijn, maar ik kon hem niet bewegen.
Eenmaal terug op de spoeddienst keek ik in bekende ogen, mama had intussen PJ opgebeld, die in de buurt werkt dus snel erbij kon zijn. Toen ik in zijn vertrouwde, bezorgde ogen keek, piepte ik “mama” en brak ik even uit in een paar snikken. Mijn shocktoestand verdween, het beven stopte en na die paar snikken besefte ik dat alles in orde ging komen. Mijn grote broer, aan wie ik totaal niet gedacht had hoewel hij in de buurt was, was er.