
De andere kant
juni 30, 2009Ik krijg de laatste tijd bijzonder veel complimenten op mijn uiterlijk.Uiteraard laat ik het nooit na uit te leggen hoe dat komt.Ik geef mensen zelfs de raad het te doen,wanneer ze vertellen dat ze alles al geprobeerd hebben maar niet van hun overgewicht raken (en wees er maar zeker van dat ik weet wat het verschil is tussen overgewicht en wat kilootjes te veel).Maar soms ontbreekt het mij aan de tijd of de goesting er verder over uit te wijden.Let wel,ik heb er geen spijt van tot nog toe maar er zijn toch een paar dingen aan verbonden,dingen die ik wel verwacht had.Maar hoezeer je iets probeert te verwachten dat je nog niet overkomen is,wanneer het je overkomt is het toch wel slikken.
De goede momenten zijn bijzonder goede maar de slechte zijn de bijzonder slechte.
Om maar een voorbeeld te geven: ik pas gewoonweg in een maat 44!Daar waar ik me 5 maand geleden moeizaam in een maat 52 begon te murwen.Fijn,niet?Maar aan de andere kant zijn mijn billen alvast al niet meer presentabel,een afzakkende pareo zorgt voor een paniekaanval…dat me dat nog overkomt,ik had zo veel vrede met mijn lijf voorheen…wat kon het mij schelen of ik bij de volgende shopping spree een maat groter moest kopen?Ik lag er allang niet meer wakker van.Ja toch?Hoewel ik geregeld es moeite deed om te vermageren maar de drang naar eten was toch groter.
Wanneer ik me fit voel,trippel ik rond op hoge hakken en kan ik bergen verzetten maar zelfs diezelfde dag kan het omslaan en is zelfs naar boven gaan slapen een veel te zware opdracht.Zeker nu met die hitte,mijn bloeddruk was al aan de lage kant waardoor ik overdag niks waard ben,’s avonds klaart alles wat op en kan ik zonder te duizelen rondlopen.De dumpings zijn echter wel aan het verminderen,gewoon doordat ik intussen door begin te krijgen wat ik wel en niet aankan of hoe ik ze kan combineren.Echt,de dagen dat het allemaal ok zit,zijn fantastisch.Maar de dagen dat het minder gaat,kan ik niks meer dan in de zetel te hangen,terwijl de wereld verdergaat,terwijl er eigenlijk opleidingen moeten gevolgd worden,terwijl er feestjes gegeven worden waar ik heen wilde gaan,terwijl de vriendinnen zitten te zonnen,terwijl ik eigenlijk eens naar de winkel zou moeten om wat voorraad in te slaan.Hoewel ik voel dat ik vooruitga,baart het me soms wel zorgen dat het zo traag lijkt te gaan.
Het klinkt wel logisch wat je schrijft (ookal heb ik het zelf niet meegemaakt). Begrijpelijk, zou ik dus zeggen. Maar vergeet niet wat een courage je hebt gehad en nog steeds hebt! Je mag fier zijn op jezelf!
Je zegt ook zelf “dat het zo traag LIJKT te gaan”. Wellicht gaat het veel sneller dan je beseft (bewijs leveren de complimenten rondom jou) ;o)
Hey, weet je zelfs dat je maar een maatje meer boven mij zit? Carry on like that and enjoy!
Geen beslissing waar je licht over gaat, die je genomen hebt. Je wilde het echt wel, denk ik. Alleen vergeet je dat wel eens op mindere dagen.
Desalniettemin: wees trots op jezelf. Hang. Puf. Maar wees jandorie trots op jezelf. En anders ben ik het absoluut in jouw plaats!
Het is natuurlijk anders als je er zelf middenin zit, maar zo’n verschil op 5 maanden klinkt me toch razendsnel in de oren! Geef jezelf gewoon wat tijd, geconfronteerd worden met een heel nieuw lichaam is echt niet niks…